Η Alkyone, κατά κόσμον Μαρία Ζλατάνη, υπεύθυνη για μουσικά κομψοτεχνήματα όπως το «Χρυσάφι» που ακουγόταν στη σειρά «Η Μάγισσα», επιστρέφει μετά το «Exit Sign» στη δισκογραφία με το «Small Philosophies». Στο καινούργιο της άλμπουμ η δημιουργός ασχολείται με την παιδική ηλικία όχι ως καταφύγιο νοσταλγίας, αλλά ως χαμένη γλώσσα που αξίζει να ξαναμάθουμε. Στo «Child Care», δεύτερο single του άλμπουμ, η Alkyone συναντιέται ξανά με ένα αγαπημένο κομμάτι από το παρελθόν της, καθώς στο τραγούδι συμμετέχει η Παιδική Χορωδία του Νέου Ωδείου Έδεσσας, στην οποία τραγουδούσε και η ίδια. Μιλήσαμε μαζί της για το μεγάλωμα, για όσα νομίζουμε ότι μαθαίνουμε και τελικά ξεμαθαίνουμε, για τη δημιουργία μακριά από το κέντρο, για τις ταμπέλες, τα social media, τη σκηνική ελευθερία και τις μικρές φιλοσοφίες που μας βοηθούν να παραμένουμε ανοιχτοί στη ζωή.
Πόσο εύκολο είναι για μια γυναίκα δημιουργό να κρατήσει τον έλεγχο του ήχου, της αισθητικής και της αφήγησής της;
Δεν ξέρω αν αυτό σχετίζεται με το ότι είσαι γυναίκα. Νομίζω ότι δεν παίζει ρόλο. Το ίδιο βλέπω να συμβαίνει και στους άντρες φίλους μου. Έχει να κάνει περισσότερο με την ίδια τη δημιουργική διαδικασία. Εγώ, μάλιστα, πιστεύω ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει απόλυτος έλεγχος. Είναι λίγο μια ψευδαίσθηση. Τα προηγούμενα χρόνια ήμουν πολύ control freak. Ήθελα όλα να είναι συγκεκριμένα, ο ήχος να βγει ακριβώς όπως τον είχα φανταστεί. Στην πορεία, όμως, έμαθα να αφήνομαι περισσότερο και να εμπιστεύομαι τους συνεργάτες μου. Όταν μπαίνεις στο στούντιο ή όταν έρχεται ένας μουσικός να γράψει, το πιο όμορφο είναι να του αφήνεις χώρο… Δεν χρειάζεται να κουβαλάμε μόνοι μας το βάρος κάθε δημιουργίας. Ξέρω πολύ καλά ότι αν δεν συνεργαζόμουν με τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι, το αποτέλεσμα θα ήταν τελείως διαφορετικό. Εγώ φέρνω ένα τραγούδι, ένα στίχο, μια μελωδία. Από εκεί και πέρα, μέσα στο στούντιο, ξεκινά μια πραγματικά δημιουργική ανταλλαγή κι αυτό, για μένα, είναι το πιο σημαντικό.
Το νέο σου άλμπουμ έχει τίτλο «Small Philosophies». Ποιες είναι αυτές οι «μικρές φιλοσοφίες» που σε απασχόλησαν όσο το έγραφες;
Νομίζω πως είναι οι ίδιες οι μικρές φιλοσοφίες με τις οποίες φιλοσοφούμε τη ζωή. Μεγαλώνοντας, πίστευα ότι κάποια στιγμή θα κατασταλάξω. Ότι θα μπορώ να πω «αυτό είμαι», «αυτή είναι η κοσμοθεωρία μου», «αυτά πιστεύω». Σήμερα καταλαβαίνω ότι, ναι, υπάρχουν κάποιες βασικές αξίες που λειτουργούν σαν κορμός μέσα μας. Ωστόσο είναι πολύ μεγάλη παγίδα να πεις ότι «εγώ είμαι αυτό». Βάζεις τον εαυτό σου μέσα σε ένα κουτί. Δημιουργείς μια εικόνα για το ποιος είσαι, πώς λειτουργείς, τι σε χαρακτηρίζει. Και, χωρίς να το καταλαβαίνεις, πείθεις και τους άλλους να σε βλέπουν μόνο μέσα από αυτή την εικόνα. Στην πραγματικότητα, όμως, μπορεί να συμβεί κάτι που να αλλάξει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τη ζωή. Και τότε ανακαλύπτεις ότι δεν είσαι τελικά αυτό που νόμιζες. Γι’ αυτό θεωρώ ότι χρειάζεται να φιλοξενούμε περισσότερο τη ζωή και τις αλλαγές της. Πολλές φορές πέφτουμε στην παγίδα να χτίζουμε συνεχώς εικόνες: για τους άλλους, για τις καταστάσεις, για τον ίδιο μας τον εαυτό. Και τελικά εγκλωβιζόμαστε μέσα σε αυτές. Οπότε, όταν μιλάω για τις «Small Philosophies», δεν αναφέρομαι σε μία ή δύο συγκεκριμένες φιλοσοφίες. Αναφέρομαι περισσότερο σε αυτή τη διαρκή διαδικασία επαναπροσδιορισμού.
Έχεις πει ότι μεγαλώνοντας νομίζουμε πως μαθαίνουμε τη ζωή, ενώ στην πραγματικότητα την ξεμαθαίνουμε. Τι είναι αυτό που ξεμαθαίνουμε πρώτο;
Την εμπιστοσύνη. Και τη χαρά, θα έλεγα. Κυρίως, όμως, την εμπιστοσύνη. Νιώθω ότι τα παιδιά εμπιστεύονται πολύ περισσότερο. Βέβαια έχουν και άγνοια κινδύνου, γι’ αυτό είναι τόσο ατρόμητα. Μπορεί να φοβούνται μικρά πράγματα, αλλά θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί και αισθανόμουν πραγματικά άφοβη. Τα παιδιά δοκιμάζουν συνεχώς. Κι αυτό είναι τελικά η ίδια η διαδικασία της μάθησης: να δοκιμάζεις. Να βάζεις τον εαυτό σου σε καινούριες εμπειρίες.
Γι’ αυτό θεωρώ ότι χρειάζεται να φιλοξενούμε περισσότερο τη ζωή και τις αλλαγές της. Πολλές φορές πέφτουμε στην παγίδα να χτίζουμε συνεχώς εικόνες: για τους άλλους, για τις καταστάσεις, για τον ίδιο μας τον εαυτό. Και τελικά εγκλωβιζόμαστε μέσα σε αυτές.
Στο «Child Care», δεύτερο single του άλμπουμ, συμμετέχει η Παιδική Χορωδία του Νέου Ωδείου Έδεσσας, όπου τραγουδούσες και η ίδια. Πώς ήταν αυτή η επιστροφή;
Ήταν πολύ συγκινητικό. Σε αυτή τη χορωδία ξεκίνησα από πολύ μικρή. Αργότερα πέρασα στη χορωδία ενηλίκων, η οποία συμμετέχει επίσης στο δίσκο. Ένιωσα ότι όλα έκλειναν έναν κύκλο. Το άλμπουμ έχει πολύ μεγάλη σχέση με το συναίσθημα που κουβαλά η παιδική ηλικία. Η χορωδία ήταν τεράστιο κομμάτι των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων. Εκεί έμαθα τι σημαίνει οι φωνές να ενώνονται και το τραγούδι να φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Εξακολουθώ να είμαι τεράστια φαν των χορωδιών. Και πολλές φορές σκέφτομαι ότι αν μεγαλώσω και γεράσω, όπως εύχομαι, θα είμαι από τους πρώτους ανθρώπους που θα ψάξουν μια χορωδία για να τραγουδούν.
όταν μιλάω για τις «Small Philosophies», δεν αναφέρομαι σε μία ή δύο συγκεκριμένες φιλοσοφίες. Αναφέρομαι περισσότερο σε αυτή τη διαρκή διαδικασία επαναπροσδιορισμού.
Το «Small Philosophies» κουβαλά πολύ έντονα μια αίσθηση νοσταλγίας. Εσύ είσαι παιδί των 90s. Τι είναι αυτό που σε συγκινεί περισσότερο όταν σκέφτεσαι εκείνη την εποχή;
Νομίζω πως ήταν η τελευταία περίοδος της ζωής μας που δεν περνούσαν τα πάντα μέσα από μια οθόνη κινητού. Τελευταία μου εμφανίζονται συνεχώς στο Instagram βιντεάκια που γράφουν «Life in the 80s» ή «Life in the 90s». Και βλέπεις απλώς δρόμους, παιδιά που παίζουν, αυτοκίνητα να περνούν, ακούς εκείνον τον χαρακτηριστικό ήχο από τα τζιτζίκια. Σκέφτομαι ότι αυτή ήταν η ζωή πριν. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσο μας έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο ζούμε σήμερα. Τότε δεν σκεφτόσουν να καταγράψεις τα πάντα. Σήμερα το μοίρασμα της στιγμής έχει γίνει σχεδόν υποχρέωση. Πρέπει να μοιραστείς ό,τι κάνεις, αλλιώς νιώθεις ότι μένεις πίσω, είτε στη δουλειά σου είτε σε σχέση με τους άλλους. Έχει γίνει η νόρμα. Πλέον, σχεδόν κάθε στιγμή της ημέρας σκέφτεσαι αν πρέπει να τη μοιραστείς ή όχι. Κι έτσι χάνεται κάτι πολύ σημαντικό: η δυνατότητα να κρατήσεις μια στιγμή μόνο για τον εαυτό σου. Πρόσφατα διάβαζα ότι η Phoebe Bridgers σχεδιάζει περιοδεία χωρίς κινητά τηλέφωνα. Οι θεατές θα τα αφήνουν στην είσοδο και θα τα παραλαμβάνουν μετά τη συναυλία. Μακάρι!
Αυτό σκεφτόμουν χτες στη συναυλία του Nick Cave: τι ωραία που θα ήταν χωρίς κινητά. Πιστεύω ότι και για εσάς πάνω στη σκηνή θα ήταν καλύτερα χωρίς αυτά, απέναντί σας.
Ακριβώς. Γιατί ξέρεις, οι καλλιτέχνες δεν είμαστε ρομπότ. Δεν μπορείς να ανεβαίνεις κάθε βράδυ στη σκηνή και να πρέπει να κάνεις ένα «τέλειο» performance επειδή ξέρεις ότι οποιαδήποτε στιγμή κάποιος μπορεί να σε τραβήξει βίντεο. Ουσιαστικά σου στερείται το δικαίωμα να κάνεις λάθος. Και αυτό είναι τεράστια απώλεια ελευθερίας. Γιατί μπορεί να ειπωθεί μια φράση, να συμβεί κάτι εντελώς στιγμιαίο, που να μην αντιπροσωπεύει ούτε εσένα ούτε τη δουλειά σου, κι όμως αυτό το απόσπασμα να κυκλοφορήσει παντού στα social media και να γίνει η εικόνα που θα μείνει. Είτε είσαι μουσικός είτε οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος που εκτίθεται δημόσια, τελικά μπορεί να κριθείς για ένα ελάχιστο κομμάτι όσων πραγματικά είσαι. Κι αυτό είναι τρομακτικό. Ζώντας κι εγώ σε τούτη την εποχή, πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να απαθανατίζει στιγμές, παρασύρομαι. Όταν όμως κάθομαι και το σκέφτομαι μετά, λέω «τι κάνεις;». Δεν μπορεί όλες οι στιγμές να είναι το ίδιο σημαντικές και είναι ΟΚ αυτό. Και τις σημαντικές πόσο πιθανό είναι να τις απαθανατίσουμε μέσα από μια οθόνη; Κι αν το κάνουμε, πόσο κρίμα θα είναι αυτό; Είναι τόσο λυπηρό να αφηνόμαστε στο να συνηθίζουμε να ζούμε το τώρα κοιτάζοντάς το μέσα από ένα Μέσο. Βυθιζόμαστε σε μια πραγματικότητα όπου δεν το αντικρίζουμε ποτέ πραγματικά. Και μια και ανέφερες τον Nick Cave, λοιπόν, να μοιραστώ ότι με τη δική του μουσική, κι ακούγοντας το «Ghosteen» συγκεκριμένα, κατέληξα ένα απόγευμα να κλαίω μόνη στο δωμάτιό μου, μην ξέροντας γιατί. Κι αφέθηκα σε αυτό. Σκέψου να είχα πάρει ένα κινητό για να αποτυπώσω τη συγκίνησή μου. Δε θα ήταν το ίδιο. Διότι εκείνη η στιγμή ήταν μονάχα ανάμεσα σε μένα, την ψυχή μου και τον κύριο Cave. Και τι όμορφο να επιτρέπουμε να ζούνε μέσα μας οι στιγμές κι έτσι.
Tο άλμπουμ γεννήθηκε από μια εικόνα: να είμαι μετά το σχολείο, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’90, πάνω στο ποδήλατό μου, μέσα στην πόλη, στο λυκόφως. Άκουγα τα παιδιά να παίζουν στις αυλές, αλλά δεν υπήρχε τίποτα ειδυλλιακό ή «φυσιολατρικό»
Κινείσαι με άνεση ανάμεσα στον εναλλακτικό ήχο και την παράδοση, τον αγγλόφωνο και τον ελληνικό στίχο. Πώς αισθάνεσαι όταν προσπαθούν να κατατάξουν τη μουσική σου σε ένα συγκεκριμένο είδος;
Δεν τα πάω καθόλου καλά με τις ταμπέλες. Ακόμα και αυτό το άλμπουμ γεννήθηκε από μια εικόνα που είχα στο μυαλό μου: να είμαι μετά το σχολείο, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’90, πάνω στο ποδήλατό μου, μέσα στην πόλη, στο λυκόφως. Άκουγα τα παιδιά να παίζουν στις αυλές, αλλά δεν υπήρχε τίποτα ειδυλλιακό ή «φυσιολατρικό» σε αυτή την εικόνα. Αυτό είχα ανάγκη να κάνω τότε. Αύριο μπορεί να θελήσω να γράψω ένα δίσκο με jazz επιρροές. Στην πραγματικότητα, το επόμενο άλμπουμ που έχουμε ήδη ηχογραφήσει σε μεγάλο βαθμό είναι βασισμένο σε παραδοσιακά τραγούδια. Θα μπορούσαμε να το είχαμε κυκλοφορήσει πρώτο, θα είχε ίσως περισσότερο νόημα θεματικά. Αλλά δεν ένιωθα ότι ήταν η σωστή στιγμή.
Δεν ήθελα να βάλω στον εαυτό μου την ταμπέλα ότι επειδή είμαστε στην Ελλάδα πρέπει να κάνουμε μόνο ελληνική μουσική. Αυτό θα μας περιόριζε.
Καταλαβαίνω ότι ο κόσμος θέλει να ξέρει τι θα ακούσει όταν έρχεται σε μια συναυλία. Ωστόσο έχει και ομορφιά να αφήνεις τον καλλιτέχνη ελεύθερο να εξελίσσεται και να σε εκπλήσσει. Πες μας για τις επόμενες εμφανίσεις σου.
Έχουμε μια καλοκαιρινή περιοδεία που τρέχει και θα επισκεφθούμε ένα σωρό μέρη και είμαστε όλοι πάρα πολύ χαρούμενοι γι’ αυτό! Θα συνεχίσουμε να δίνουμε συναυλίες μέσα στον Αύγουστο, ενώ στις 25 Σεπτεμβρίου ετοιμάζουμε μια ξεχωριστή συναυλία στην Αθήνα, στο Μέγαρο της Δούκισσας Πλακεντίας, σε διοργάνωση του Nostos Radio (σ.σ.: 100,6 FM). Τις περιμένουμε όλες τις συναυλίες με μεγάλη χαρά, καθώς για εμάς είναι ένα μοίρασμα. Καλή αντάμωση και καλό μοίρασμα σε κάποια συναυλία λοιπόν!
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 446, Σεπτέμβριος 2026.
