Το 8o Marie Claire Power Trip με θέμα «THE LONG RUN: Women, Better With Time», επέστρεψε στο Cape Sounio την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου. Το φετινό συνέδριο-θεσμός του Marie Claire, ένα αξέχαστο all day event που προσκαλεί ειδικούς και επιδραστικές προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, εστιάζει στη λέξη που προκαλεί μία από τις σημαντικότερες και πιο αμφιλεγόμενες συζητήσεις της εποχής μας, τη μακροβιότητα. Από την ιατρική έρευνα έως τις καταναλωτικές μας συνήθειες και το πώς επενδύουμε το χρόνο και τα χρήματά μας, όλα συγκλίνουν στο ερώτημα: πώς θα ζήσουμε περισσότερο αλλά και καλύτερα.
Η Niecy Nash-Betts, bραβευμένη με Emmy® ηθοποιός, παραγωγός και σκηνοθέτις, συμμετείχε σε μια συζήτηση με τη Γαλάτεια Λασκαράκη, διευθύντρια του Marie Claire Greece, με τίτλο «Be your number one fan».
H Niecy Nash-Betts αποτελεί μία από τις πιο δυναμικές προσωπικότητες της σύγχρονης τηλεόρασης. Με μια καριέρα που εκτείνεται σε περισσότερες από τρεις δεκαετίες, διανύει σήμερα, στα 56 της, μία από τις πιο επιτυχημένες περιόδους της ζωής της. Έχοντας δοκιμαστεί με την ίδια άνεση στην κωμωδία και στο δράμα, το 2023 κέρδισε το Emmy® Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της ως Glenda Cleveland στη σειρά DAHMER – Monster: The Jeffrey Dahmer Story. Μητέρα τριών παιδιών (αυτή την εποχή ετοιμάζει μαζί με την κόρη της, Dia, ένα true-crime video podcast), η Niecy Nash-Betts αποδεικνύει ότι η εμπειρία, η αυτογνωσία και η τόλμη να ανοίγεις νέους δρόμους μπορούν να κάνουν τη δεύτερη ή την τρίτη πράξη μιας καριέρας ακόμη πιο συναρπαστική από την πρώτη.
Αρχικά η Niecy Nash-Betts παραδέχτηκε ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός από τότε που ήταν πέντε ετών. Σε εκείνη την ηλικία, «είδα στην τηλεόραση την πιο όμορφη μαύρη γυναίκα που είχα δει ποτέ. Είχα ξαναδεί μαύρους ανθρώπους, φυσικά, αλλά κανείς δεν έμοιαζε με εκείνη. Και είπα: “Θεέ μου, γιαγιά, ποια είναι αυτή;”. H γιαγιά μου είπε: “Μωρό μου, αυτή είναι η Lola Falana”. Ένιωσα ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Θεός σφράγισε το πεπρωμένο μου πάνω στον καμβά της φαντασίας μου».
Για τις προκλήσεις της διαδρομής της στην υποκριτική, ειδικά όταν είχε τρία μικρά παιδιά, είπε πως «δεν είναι τόσο απλό να πεις “θα βγω έξω και θα γίνω ηθοποιός”. Όταν χώρισα από τον πατέρα των παιδιών μου, αναρωτήθηκα πώς θα τα καταφέρω. Αναγκαζόμουν να παίρνω και τα τρία παιδιά μαζί μου στις οντισιόν. Τα έβαζα να κάθονται σε μια γωνία. Στο μωρό έδινα την πιπίλα του, στο άλλο ένα βιβλίο ζωγραφικής, στο τρίτο μερικά μπισκότα. “Καθίστε εδώ και μη βγάλετε άχνα! Μη με κάνετε ρεζίλι μπροστά σε αυτούς τους ανθρώπους!”. Αλλά αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος. Διαφορετικά, δεν θα μπορούσα να κυνηγήσω αυτό που ήθελα. Γι’ αυτό υπάρχουν οι εξής λέξεις που με καθοδηγούν σε όλη μου την καριέρα: Ό,τι κι αν γίνει».
«Κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες σου ήρθαν σε μια ηλικία κατά την οποία το Χόλιγουντ παραδοσιακά προσφέρει στις γυναίκες λιγότερους ρόλους και ευκαιρίες. Πιστεύεις ότι υπάρχει μια ιδιαίτερη ελευθερία που έρχεται μεγαλώνοντας; Ότι σε ενδιαφέρει λιγότερο η γνώμη των άλλων και αποκτάς μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για όσα αξίζεις και θέλεις να διεκδικήσεις;», τη ρώτησε η Γαλάτεια Λασκαράκη, με την ηθοποιό να απαντάει: «Πιστεύω ότι πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι σε θέσεις εξουσίας που θα σου λένε ότι έχεις ξεπεράσει την κατάλληλη ηλικία για κάτι. Ότι είσαι πολύ μεγάλη. Αλλά εγώ συνεχίζω να προχωράω. Γιατί το μόνο που αναζητώ είναι το “ναι”, το δικό μου “ναι”. Και όσο μεγαλώνεις, τόσο λιγότερες βλακείες ανέχεσαι!»
Όπως πρόσθεσε η Nash-Betts: «Πριν από τον σημερινό μου γάμο, είχα παντρευτεί δύο άντρες. Και μετά γύρισα τρεις φορές γύρω από τον εαυτό μου, μου έπεσαν τα ρούχα και παντρεύτηκα μια γυναίκα! Και δεν με νοιάζει καθόλου τι σκέφτεται κανείς γι’ αυτό. Περνάω την καλύτερη περίοδο της ζωής μου!».
Μεγαλώνοντας, η μεγαλύτερη δύναμη που ανακάλυψε είναι στο να λες «όχι. Είναι μια ολοκληρωμένη πρόταση».
Στον βραβευμένο ρόλο της στο Dahmer υποδύθηκε μια γυναίκα που προσπάθησε να προειδοποιήσει τις Αρχές για τον κατά συρροή δολοφόνο που ζούσε δίπλα της, αλλά οι προειδοποιήσεις της αγνοήθηκαν επανειλημμένα. «Δεν την πίστεψαν, πρώτον γιατί ήταν γυναίκα και δεύτερον, επειδή ήταν μαύρη. Της έλεγαν: “Όλα είναι μια χαρά. Πρέπει να σταματήσεις να μας τηλεφωνείς. Σε παρακαλούμε, αρκετά πια”. Εκείνη όμως επέμεινε. Και αυτό με έκανε να σκεφτώ πόσες γυναικείες φωνές συνεχίζουν να μην ακούγονται».
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στην οικογενειακή τραγωδία τους, του θανάτου του μικρότερου αδερφού της, σε ηλικία μόλις 17 ετών, ο οποίος δολοφονήθηκε με όπλο στο σχολείο του. «Οι άνθρωποι σε κοιτάζουν και κάνουν υποθέσεις για το ποιος είσαι και τι έχεις ζήσει. Αλλά υπάρχει κάτι κοινό σε όλους μας: το πένθος, ο πόνος, η δυστυχία και η απώλεια. Δεν μπορείς να τους ξεφύγεις. Δεν έχει σημασία πόσα χρήματα έχεις ή πόσο μεγάλο είναι το σπίτι σου. Αυτά τα πράγματα θα έρθουν έτσι κι αλλιώς στη ζωή σου. Και εγώ έχω περάσει πολλά. Αλλά δεν μου φαίνεται, έτσι; Εξακολουθώ να είμαι όμορφη! Εξακολουθώ να είμαι εντυπωσιακή!
»Ξέρεις, είδα τη μητέρα μου να πυροβολείται από τον σύντροφό της. Δόξα τω Θεώ, είναι ακόμα μαζί μας, αλλά εκείνη η νύχτα ήταν τραυματική».
Ο αδερφός της δολοφονήθηκε την παραμονή των 23ων γενεθλίων της. Πέρασε δύο διαζύγια και «όποιος έχει χωρίσει ξέρει πόσο μεγάλος πονοκέφαλος είναι αυτό». Στη ζωή υπάρχουν εκείνα τα μεσοδιαστήματα που μας δοκιμάζουν, προσθέτει, που μας φέρνουν αντιμέτωπους με το ερώτημα: «Θα σηκωθείς από το κρεβάτι σήμερα το πρωί; Τι θα κάνουμε; Θα συνεχίσουμε να γράφουμε εκείνο το σενάριο; Θα βάλουμε λίγη κρέμα στα πόδια μας και θα πάμε να διεκδικήσουμε την επόμενη δουλειά στο μόντελινγκ; Το να συνεχίζεις, παρά τις δυσκολίες, είναι το δώρο που κάνεις στον εαυτό σου.
»Ό,τι βρίσκεται μέσα στο ποτήρι σου είναι για σένα. Αυτό που ξεχειλίζει είναι για τους άλλους. Γι’ αυτό, όταν βρίσκεσαι σε μια περίοδο όπου προσπαθείς συνεχώς να ξαναγεμίσεις το ποτήρι σου, μην τολμήσεις να νιώσεις ενοχές».
Όταν τα τρία παιδιά της ήταν μικρά, θυμάται, «συνήθιζα να τα αφήνω στο σπίτι και να πηγαίνω διακοπές. Και οι άνθρωποι μου έλεγαν: “Θεέ μου! Πώς μπορείς να τα αφήνεις στο σπίτι;”. Λοιπόν, πρώτον, όταν παίρνεις τα παιδιά σου σε μια άλλη χώρα, απλώς τα προσέχεις σε διαφορετικό μέρος! Δεύτερον, όταν επιστρέφω ξεκούραστη και ανανεωμένη, είμαι καλύτερη μητέρα.
»Αλλά οι άνθρωποι προσπαθούν να σε κάνουν να αισθάνεσαι ενοχές επειδή είσαι επιτυχημένη, επειδή αφήνεις τα παιδιά σου. Οι ενοχές είναι άχρηστο συναίσθημα. Δεν προσφέρουν τίποτα ούτε σε σένα ούτε σε κανέναν άλλον».
Για τις προσδοκίες με τις οποίες ερχόμαστε οι γυναίκες μεγαλώνοντας, «μαθαίνοντας να είμαστε σεμνές, ευγνώμονες και να περιμένουμε την αναγνώριση από τους άλλους», όπως το έθεσε η Γαλάτεια Λασκαράκη, η ηθοποιός μάς υπενθύμισε «πρώτα απ’ όλα πως έχουμε μόνο μία ζωή. Κανείς δεν επέστρεψε ποτέ από την άλλη πλευρά για να μας πει τι συμβαίνει εκεί. Οπότε πρέπει να αξιοποιήσουμε αυτή τη ζωή μέχρι την τελευταία σταγόνα! Και πιστεύω ότι, όποιο κι αν είναι αυτό που σε εκφράζει, πρέπει να το ζεις χωρίς να απολογείσαι». Η ίδια επισήμανε πως πρέπει «να μην επιτρέπουμε στην πατριαρχία να μας υπαγορεύει πώς πρέπει να νιώθουμε για τον τρόπο που ζούμε».
Δεν μπορεί να πει στους άλλους καλλιτέχνες αν πρέπει να παίρνουν δημόσια θέση για διάφορα θέματα όπως το κίνημα Black Lives Matter, αλλά μιλώντας για τον εαυτό της επισήμανε πως «εγώ ξεκινώ πάντα από την αγάπη. Σε οτιδήποτε κάνω. Δημοσιεύω στα social media πράγματα για τα οποία αισθάνομαι πάθος. Συμμετέχω σε συγκεντρώσεις, πορείες και εκδηλώσεις όπου πιστεύω ότι η παρουσία μου μπορεί να στρέψει περισσότερο φως σε ένα ζήτημα. Όταν είχαμε τις μεγάλες πυρκαγιές στην Καλιφόρνια, εγώ και η σύζυγός μου φορέσαμε ρούχα που δεν μας πείραζε να λερωθούν και πήγαμε να βοηθήσουμε. Μοιράσαμε φαγητό, συγκεντρώσαμε ρούχα, κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Και τα κάναμε όλα φορώντας μάσκες. Δεν χρειαζόταν καν να ξέρει κανείς ότι ήμασταν εμείς».
Όπως είπε: «Αυτό που κάνω είναι να είμαι ηθοποιός. Αλλά αυτό που είμαι είναι ένας άνθρωπος που προσφέρει και υπηρετεί τους άλλους. Και έτσι θα είμαι μέχρι την ημέρα που θα πεθάνω».
Είναι δύσκολες εποχές αυτές στην Αμερική, συμφώνησε με τη Γαλάτεια Λασκαράκη. «Αλλά πρέπει να προσπαθείς διαρκώς να αναζητάς τη χαρά, σε κάθε ευκαιρία. Και αν δεν μπορείς να βρεις χαρά και φως, τότε γίνε εσύ η χαρά και το φως. Γιατί πάντα θα υπάρχουν δύσκολες εποχές. Αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι υπάρχουν πάρα πολλοί καλοί άνθρωποι στον κόσμο. Και αυτό είναι που μου δίνει ελπίδα».
Επιστρέφοντας στην τραγωδία του θανάτου του αδερφού της, είπε: «Ο αδελφός μου πήγε στο σχολείο στα 17 του και δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι. Κάποιος έφερε όπλο στον χώρο του σχολείου του. Ο αδελφός μου βρέθηκε μπλεγμένος σε ένα ερωτικό τρίγωνο και δολοφονήθηκε μέσα στο σχολείο εξαιτίας αυτού. Η μητέρα μου ίδρυσε μια οργάνωση που ονομαζόταν Mothers Against Violence in Schools. Τη βοηθούσα κι εγώ όσο λειτουργούσε αλλά κάποια στιγμή είπε ότι ήταν υπερβολικά επώδυνο να ξαναζεί συνεχώς την ίδια τραγωδία και αποχώρησε από την οργάνωση.
»Όμως, όσον αφορά το δικαίωμα των παιδιών να αισθάνονται ασφαλή στο σχολείο, θέλω να σας πω κάτι. Αυτή η τραγωδία στη ζωή μας γέννησε και κάτι άλλο. Χάσαμε τον αδελφό μου και η μητέρα μου αποφάσισε ότι θα ξάπλωνε στο κρεβάτι και δεν θα σηκωνόταν ποτέ ξανά. Τη ρώτησα: “Δηλαδή θα μείνεις εδώ;”. Και μου απάντησε: «Αυτό ήταν». Έτσι άρχισα να πηγαίνω κάθε μέρα στο σπίτι της και να δίνω μια μικρή παράσταση μπροστά στο κρεβάτι της. Έκανα χαρακτήρες, τραγουδούσα, χόρευα, έκανα ό,τι μπορούσα για να τη διασκεδάσω. Σιγά σιγά η μητέρα μου, από εκεί που ήταν ξαπλωμένη, άρχισε να κάθεται στο κρεβάτι. Και μου έλεγε: “Ωραία, έχω τα φιστίκια μου, έχω το νερό μου. Άντε, ανέβα εκεί και κάνε κάτι!”. Κι εγώ έλεγα: “Εντάξει, κορίτσι μου!”.
»Μια μέρα πήγα στο σπίτι της και δεν ήταν στο κρεβάτι. Φώναξα: “Μαμά;”. Και μου απάντησε: “Εδώ είμαστε!”. “Ποιοι είστε;”, τη ρώτησα. “Πήγα απέναντι και έφερα τους γείτονες. Τους είπα ότι είσαι πολύ αστεία. Ανέβα εκεί και πες τους κανένα αστείο!”. Κι εγώ έμεινα άφωνη. Και ήταν εκείνη τη στιγμή, που στεκόμουν μπροστά στο τζάκι και έλεγα αστεία στους φίλους της μητέρας μου από την απέναντι πλευρά του δρόμου, που άκουσα κάτι. Το άκουσα τόσο καθαρά όσο ακούω τη δική μου φωνή. Μια φωνή μου είπε: “Niecy, μην κρατάς αυτό το χάρισμα μόνο για τον εαυτό σου. Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στον κόσμο που υποφέρουν. Βγες έξω και μοίρασέ το”. Μέχρι τότε δεν μπορούσα να βρω δουλειά στο Χόλιγουντ, γιατί ήθελα να κάνω δραματικούς ρόλους. Αλλά όταν βγήκα έξω και είπα: “Με λένε Niecy Nash και είμαι αστεία”, μου απάντησαν: “Ναι, είσαι! Πάρε αυτή τη δουλειά. Και εκείνη. Και την άλλη!”. Και τελικά εκείνος ο πόνος έγινε η δύναμη που με ώθησε να προχωρήσω».
Μεγαλώνοντας, η Nash-Betts επανεφηύρε τον εαυτό της από κάθε πλευρά. «Είχα παντρευτεί δύο άντρες. Με τον έναν ήμουν παντρεμένη 17 χρόνια και με τον άλλον 10. Και τώρα είμαι παντρεμένη με μια γυναίκα, εδώ και έξι… ή μήπως επτά χρόνια; Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, ναι, μερικές φορές όταν παίρνεις μια απόφαση για τη ζωή σου, δεν πρόκειται να αρέσει σε όλους. Αλλά πρέπει να καταλάβεις κάτι: Η ζωή σου δεν είναι ομαδική εργασία. Δεν ζητάς από τους άλλους να συμμετέχουν και να σου φέρουν κάτι! Οι άνθρωποι που πραγματικά σε αγαπούν, όταν κάνεις μια αλλαγή στη ζωή σου, πρέπει πρώτα απ’ όλα να αναρωτιούνται: “Είσαι ευτυχισμένη;”.
»Όταν λοιπόν είπα ότι θα είμαι με την Jessica, κάποιοι στην οικογένειά μου αντέδρασαν κάπως έτσι: “Και τώρα τι θα πω εγώ στους φίλους μου;”. Κι εγώ απάντησα: “Δεν με νοιάζει τι θα τους πεις! Δεν είναι δικοί μου φίλοι!”. Και αν πρέπει οπωσδήποτε να τους πεις κάτι, πες τους ότι είμαι ευτυχισμένη. Γιατί αν αυτό που πραγματικά θέλεις για μένα είναι να είμαι ευτυχισμένη, τότε σου λέω ότι αυτός ο άνθρωπος [η σύζυγός της η Jessica] με κάνει ευτυχισμένη. Είναι ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μου. Και αν θέλεις να είμαι ευτυχισμένη, είμαι. Έτσι αντιμετώπισα την κατάσταση.
»Τα παιδιά μου, επειδή ήταν νεότερα, ενθουσιάστηκαν! “Θεέ μου! Θα έχουμε δύο μαμάδες και έναν μπαμπά!”. Αλλά οι μεγαλύτεροι στην οικογένειά μου, που είχαν μεγαλώσει σε μια εποχή όπου η ομοφοβία ήταν πολύ έντονη, αντέδρασαν διαφορετικά. “Ωχ, όχι! Θα καταστρέψεις την καριέρα σου! Δεν θα μπορείς να βγάζεις χρήματα! Δεν θα ξαναβρείς δουλειά σε αυτή την πόλη!”. Και τους είπα: “Σε αυτή την πόλη; Για ποια πόλη μιλάμε ακριβώς; Θέλω να βεβαιωθώ ότι εννοούμε την ίδια!”».
Όπως θέλησε η ίδια να ξεκαθαρίσει: «Εγώ δεν υπήρξα ποτέ κρυμμένη μέσα σε κάποια ντουλάπα. Όταν μου έλεγαν ότι πρέπει να “βγω από την ντουλάπα”, απαντούσα: “Μα ποιος θέλει να βρίσκεται μέσα σε μια ντουλάπα; Έχει σκοτάδι εκεί μέσα! Δεν βλέπεις τίποτα!”.
»Η δική μου ιστορία ήταν απλώς ότι γνώρισα την πιο όμορφη ψυχή που έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου. Αυτή είναι η πιο όμορφη ψυχή που έχω γνωρίσει σε όλη μου τη ζωή. Πώς θα μπορούσα να κρύψω αυτό το κορίτσι σε μια ντουλάπα;».
«Κοιτάζοντας τη ζωή σου σήμερα, αισθάνεσαι ότι ζεις το καλύτερο κεφάλαιό της; Υπάρχουν ακόμα πράγματα που ονειρεύεσαι;» τη ρώτησε η Γαλάτεια Λασκαράκη.
«Αν ζω το καλύτερο κεφάλαιό μου; Θεέ μου, ναι! Λατρεύω αυτή την περίοδο της ζωής μου. Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα που δεν θέλω. Παίρνω αποφάσεις που εξυπηρετούν εμένα και την οικογένειά μου και αισθάνομαι καλά με αυτές. Επιλέγω συνειδητά να είμαι ευτυχισμένη. Είναι επιλογή. Κάποιοι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι είναι, αλλά εγώ πιστεύω πως είναι.
»Όταν ξυπνάς το πρωί και λες “Σήμερα θα φορέσω αυτές τις μπότες με αυτό το φόρεμα”, μπορείς με τον ίδιο τρόπο να ανοίξεις την ντουλάπα σου, να βγάλεις λίγη ευτυχία και να τη φορέσεις κι αυτή!
»Γιατί πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά ανάμεσα στην ευτυχία και τη χαρά. Η ευτυχία μερικές φορές εξαρτάται από αυτά που συμβαίνουν γύρω σου. “Α, έγινε αυτό! Με έκανε ευτυχισμένη!”. Αλλά η χαρά είναι κάτι που φέρνεις εσύ μαζί σου. Η χαρά είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να αγγίξει και να σου πάρει. Δεν σου την έδωσαν εκείνοι και δεν μπορούν να σου την αφαιρέσουν.
»Αν ήξερα όταν ήμουν νεότερη πόσο όμορφα θα ήταν τα πράγματα αργότερα, δεν θα ανησυχούσα ποτέ για το ότι μεγαλώνω. Γιατί αυτό είναι το καλύτερο κεφάλαιο της ζωής μου. Και δεν έχω τελειώσει ακόμα».
Για τα επόμενα επαγγελματικά της σχέδια είπε πως ετοιμάζει ένα true crime podcast με τη μικρότερη κόρη της, που θα λέγεται Mother Knows Murder. Και έρχεται η δεύτερη σεζόν του «Όλα επιτρέπονται», με ένα καστ γυναικών που θεωρεί πλέον φίλες της.
Δείτε όλα όσα έγιναν στο 8ο Marie Claire Power Trip εδώ.
