Όταν, στο τέλος της παράστασης, ο Βασίλης Κατσικονούρης ζητάει συγγνώμη για τα «τεχνικά λάθη» που έγιναν και μας προτείνει, μεταξύ αστείου και σοβαρού, να έρθουμε να την παρακολουθήσουμε ξανά, αναρωτιόμαστε μαζί με τη φίλη που την είδαμε ποια ήταν εκείνα τα τεχνικά λάθη. Γιατί όταν γίνεσαι μάρτυρας ενός χειροποίητου πρότζεκτ προφορικής αφήγησης όπως οι «Απόντες» του, δεν περιμένεις να δεις να απλώνεται μπροστά σου αψεγάδιαστο σαν πολυτελές χαλί, αλλά περισσότερο σαν ένα εργόχειρο λαϊκής τέχνης, με τη μοναδικότητα των ατελειών του, όπου οι δημιουργοί δεν επιδιώκουν την προσωπική προβολή τους αλλά τη χαρά του να μοιραστούν με τον κόσμο την ιστορία τους, την αλήθεια τους.
Γι’ αυτό μέχρι να φύγουμε από τους «Απόντες», που παρακολουθήσαμε στη φετινή πρεμιέρα τους, στις 22 Οκτωβρίου στο Θέατρο Αργώ, έχουμε ήδη ξεχάσει το σημείο όπου, ας πούμε, κάποιος από τους ερμηνευτές μπέρδεψε τα λόγια του. Παίρνουμε όμως μαζί μας κάτι από τις αφηγήσεις τους, τις οποίες ενώνει το νήμα της απουσίας, η οποία στους «Απόντες» προσεγγίζεται με διάφορες έννοιες: Του αγαπημένου που δεν βρίσκεται πλέον κοντά μας. Ή που βρίσκεται σωματικά, αλλά η άνοια τού έχει κλέψει ένα κομμάτι του εαυτού του. Της ανεπανάληπτης συγκίνησης ενός νεανικού φιλιού. Ή ενός κλειστού πλέον επαρχιακού μπαρ των εφηβικών μας χρόνων όπου γνωρίσαμε μια μουσική και τους πρεσβευτές της και τους ερωτευτήκαμε για πάντα.
Σκόπιμα χρησιμοποιώ τον όρο «ερμηνευτές» για τους «Απόντες», καθώς δεν πρόκειται για επαγγελματίες ηθοποιούς αλλά για ανθρώπους της διπλανής πόρτας που καλούνται να μας μιλήσουν από μνήμης, να παρουσιάσουν ό,τι και όπως το θυμούνται. Έτσι, κάθε ιστορία μπορεί να είναι κάθε βράδυ διαφορετική και η αφήγηση παραμένει ανοιχτή στο απρόβλεπτο, στη σιωπή, στη συγκίνηση ή ακόμη και στη λήθη.
Στους «Απόντες» δεν περιμένεις, λοιπόν, την ερμηνεία κλασικών θεατρικών κειμένων ούτε εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια ούτε αβανγκάρντ πολυμεσικές παραγωγές ούτε διάσημα ονόματα της υποκριτικής. Θα γευτείς όμως κάτι από την πρώτη ύλη της υποκριτικής, με την ατόφια τιμιότητα ενός σπιτικού φαγητού με υλικά από το μποστάνι. Που, όπως συμβαίνει συνήθως με ένα σπιτικό φαγητό, γίνεται αβιάστα φορέας απόλαυσης και προσωπικής μνήμης. Σε πολλές από τις ιστορίες των «Απόντων» θα αναγνωρίσουμε, θα θυμηθούμε και ίσως συνειδητοποιήσουμε κάτι για τον εαυτό μας.
Ο Βασίλης Κατσικονούρης είναι κάθε άλλο παρά αόρατος σε όλη τη διάρκεια της παράστασης: ανεβαίνει στη σκηνή και ως ενορχηστρωτής των αφηγήσεων, που μέσω του πρωτότυπου αυτού project του επιδιώκει να ανιχνεύσει την προφορική ρίζα του θεάτρου, και ως ένας από τους αφηγητές. Αυτοσχεδιάζει, αυτοσαρκάζεται και δεν φοβάται να εκτεθεί, παρόλο που δεν το επιβάλλει ο κατά κύριο λόγο σκηνοθετικός και συγγραφικός ρόλος του. Εκμηδενίζει την απόσταση από τους άλλους αφηγητές και όλοι μαζί, με τη σειρά τους, από το κοινό. Στο τέλος, νιώθεις περισσότερο σαν να φεύγεις όχι από θεατρική παράσταση αλλά από ένα μεγάλο τραπέζι με μια ετερόκλητη αλλά ενδιαφέρουσα παρέα.
Δείτε το τρέιλερ της παράστασης:
Info
«Απόντες» του Βασίλη Κατσικονούρη, κάθε Πέμπτη στις 20.00 έως 03/12 στο Θέατρο Αργώ, Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο. Προπώληση εισιτηρίων: www.more.com
Συντελεστές
Ιδέα – Σκηνοθετική επιμέλεια: Βασίλης Κατσικονούρης. Αφηγητές: Βαγγέλης Αυγέρης, Κωνσταντίνος Ζώης, Ειρήνη -Διαλεχτή Κουρομιχελάκη, Νίκος Μάκκας, Παναγιώτης Σουβλέλης, Ρομίνα Σπυράκη, Ειρήνη Γκλιάτη και Βασίλης Κατσικονούρης. Ακούγεται η φωνή της Δήμητρας Καραγεωργοπούλου. Βοηθός: Ρομίνα Σπυράκη. Φωτισμοί: Γιώργος Αντωνόπουλος. Σχεδιασμός γραφιστικών – δημιουργία video: Θωμάς Παπάζογλου. Studio – ηχητική επεξεργασία: Βαγγέλης Αυγέρης. Bίντεο προώθησης: Τζαννέτος Κομηνέας.
