Από τη Βιβή Μωραΐτου
Διά βίου συνδεδεμένος με την κουλτούρα του skate, πάνω στο οποίο μεγάλωσε στη Μελβούρνη αλλά και στη Θεσσαλονίκη -καθόλου τυχαία εγκαταστημένη στο loft όπου ζει με την οικογένειά του είναι μια υπέροχα sleek ράμπα- και πάντα συντονισμένος με την αισθητική, ο Bill Georgoussis έχει σήμερα κατορθώσει να αφιερώνει στο design το 50% της ενέργειάς του. Στην πραγματικότητα ζει μέσα σε αυτό, καθώς μέσω του χώρου vintage επίπλων Back to the Future που έχουν με τη σύντροφό του Πένυ, ξετρυπώνουν ιδανικά κομμάτια, που κλειδώνουν ακριβώς στο «διαρκές project», όπως χαρακτηρίζει το σπίτι τους.
«Η έμπνευση ήταν πάντα το design. Πάντα είμαι φαν της αρχιτεκτονικής -σκεφτόμουν από πολύ μικρός να γίνω αρχιτέκτονας-, αλλά μόλις ανακάλυψα την κάμερα συνειδητοποίησα ότι περισσότερο κοίταγα τις φωτογραφίες που είχαν θέμα την αρχιτεκτονική, και ήταν οι φωτογραφίες που θαύμαζα πιο πολύ στο τέλος, νομίζω. Αυτό πάντα με οδηγούσε στο να κοιτάω συνολικά το στυλ. Δηλαδή, θέλω τα πιο stylish πράγματα στο πλάνο. Δεν είναι μόνο ρούχα. Είναι σπίτια και έπιπλα. Δεν ζούμε μόνο μέσα στα ρούχα, αλλά μέσα σε χώρους και σε περιβάλλοντα. Και είτε είναι landscape είτε είναι ένα κτίριο, πρέπει να είναι αυτό που αγαπάς να υπάρχει γύρω σου. Τότε είναι κάτι ολοκληρωμένο και πλήρες και έχει ωραία αποτελέσματα. Αν δεν έχεις αγάπη για design, τότε δεν είσαι καλλιτέχνης», δίνει τη δική του ερμηνεία της 3600 οπτικής του, μόλις λίγες ημέρες πριν από τα επίσημα εγκαίνια της αναδρομικής έκθεσης που ετοίμασε με την επιμέλεια του Νικόλα Βαμβουκλή στο χώρο της K-Gold Temporary Gallery, στην Αγία Παρασκευή της Λέσβου.
Το πλήρωμα του χρόνου
Είναι μόνο το ορόσημο των 30 χρόνων καριέρας στη φωτογραφία μόδας που έδωσε την αφορμή για να παρουσιάσει ο Bill αδημοσίευτη δουλειά του; Γιατί είναι τώρα το σωστό momentum;
«Αυτή τη στιγμή νιώθω ότι κατεβαίνω το βουνό! Όχι όμως age-wise. Αλλά έχω πάρει τόση φόρα από την προσπάθεια του getting to the top τόσα χρόνια, όπου σπρώχνοντας έφτασα εκεί που ήθελα να φτάσω, ώστε το όλο πράγμα έχει πιάσει ένα momentum φυσικό, δικό του και σε συνάρτηση με ό,τι έχω κάνει τόσα χρόνια, όχι μόνο φωτογραφικά. Γενικά, ό,τι έχω κάνει πριν επηρεάζει την καθημερινότητά μου και εμφανίζονται πράγματα και άνθρωποι από το παρελθόν μου, από τους οποίους συνεχίζω να εμπνέομαι και συνεχίζω να συνεργάζομαι. Παίρνεις extra motivation από το ιστορικό σου».
Και το ιστορικό του Bill Georgoussis περιλαμβάνει διαφορετικές ηπείρους και τόπους, καλλιτεχνικές συναναστροφές και σχέσεις, σταθερές συνεργασίες με συντελεστές σημαντικών και εμβληματικών διεθνών περιοδικών μόδας και τέχνης, από το i-D και το Dazed & Cofused έως το Self Service και το Purple Fashion, ήδη από τη χρυσή εποχή του Τύπου. Την αναλογική. Αυτό άλλωστε δηλώνει και η επιλογή του τίτλου της έκθεσης. Push Plus One είναι ένα αμιγώς τεχνικός όρος από την εποχή του φιλμ.
«Ανάλογα με το contrast που ήθελες στην εμφάνιση του film, έδινες εντολή στο εργαστήριο να το εμφανίσουν πιο δυνατά ή πιο μαλακά. Και το Plus One σήμαινε one-stop, συν ένα – ή μείον ένα, εξαρτάται. Πάντως, το Push Plus One ήταν κάτι πολύ common όταν δουλεύαμε. Αναπόφευκτα πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι της έκθεσης είναι αναλογικό. Προσπάθησα να κρατήσω εικόνες best of αλλά από τα φιλμ. Θα έλεγα μάλλον το 80% είναι film, επειδή δεν ξέρω, ήταν a different way of thinking, different pace, different time. Και ενώ και τώρα θα μπορούσα να ξαναφωτογραφίσω με φιλμ, πλέον δεν είναι ακριβώς το ίδιο».
Αυτή τη διαφορά φάσης θέλησε να επικοινωνήσει μέσα από την έκθεση. «Η τωρινή γενιά μπορεί να με ξέρει για τη δουλειά που έχω κάνει τα τελευταία δέκα χρόνια, ξέρω γω, αλλά δεν ξέρει τι έχω κάνει πριν. Και τι έχουν δει τα μάτια μου. Και πώς έχει αλλάξει και η φωτογραφία, και πώς ξεκίνησα, και πού είμαι τώρα. Δηλαδή, ήθελα να κάνω ένα cross-section, που να δείχνει πόσο έχω αλλάξει και πόσο δεν έχω αλλάξει».
Back to the Future
Ετοιμάζοντας την έκθεση, ο Bill πήγε πίσω, ξαναχώθηκε στα αρχεία του και κατάλαβε κάτι: ότι οι πιο πολλοί φωτογράφοι μόδας φοβούνται να κάνουν εκθέσεις. «Επειδή μεγαλώνουμε με την ιδέα πως η φωτογραφία μόδας έχει ημερομηνία λήξης. Ότι κάνεις μια φωτογράφηση μόδας και σε 6 μήνες αυτή η φωτογραφία δεν ισχύει πια επειδή άλλαξε η μόδα. Είναι το μεγαλύτερο λάθος, νομίζω, της ζωής μου και της ζωής πολλών φωτογράφων μόδας που τόσα χρόνια κάνουμε αυτό που κάνουμε και πάντα έχουμε αυτήν την ιδέα, να είμαστε φρέσκοι, σύγχρονοι, να αλλάζουμε, να προχωράμε. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι αυτό που έκανες πριν από 10 χρόνια δεν είναι φρέσκο και σύγχρονο. Αν το κάνεις στο maximum της ικανότητάς σου και το κάνεις με αγάπη και με στυλ η φωτογραφία μένει», εξηγεί. «Τα κομμάτια της έκθεσης είναι σαν ένα jigsaw puzzle και οι εικόνες που ξεχωρίζω ήταν πάντα αγαπημένες μου, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχω βρει και άλλες, που τις έβαζα λίγο στην άκρη νιώθοντας ότι έχει περάσει αυτή η εποχή, αυτό το ρούχο, αυτό το μοντέλο. Και είναι λάθος. Μόνο εγώ το βλέπω έτσι, νομίζω. Στο τέλος η καλή εικόνα είναι καλή εικόνα και δεν αλλάζει. Την ώρα που δουλεύουμε μέσα στο fashion industry, πρέπει να λειτουργούμε με τους όρους του. Αλλά όταν κρίνουμε τη δουλειά μας μετά από καιρό, οφείλουμε να την εξετάζουμε από πολλές πλευρές. Δηλαδή, πόσο διαχρονική είναι η εικόνα και πόσο μετράνε και άλλα πράγματα και όχι μόνο η μόδα. Το ρούχο, το makeup και το μαλλί».
Κοιτάζοντας πίσω, ο Bill νιώθει ότι οι εικόνες τον πηγαίνουν την ίδια στιγμή μπροστά. «Είναι πάρα πολλές εικόνες που είδα ξανά τώρα και είπα OK, υπάρχει λόγος που το έκανα έτσι. Είδα πάρα πολλά πράγματα που έκανα, που έχουν δώσει ιδέες που δεν τις ολοκλήρωσα. Έχει πλάκα να βλέπω πως σε μια φωτογράφηση πήγα να κάνω κάτι και δεν βγήκε όπως το είχα στο νου μου αρχικά. Βγήκε κάτι ωραίο, αλλά ήταν αλλιώς. Μετά βλέπω σε κάποια άλλη δουλειά μεταγενέστερη, πάλι το ίδιο reference, προς αυτή την κατεύθυνση, που τελικά πάλι δεν βγήκε, και πάλι άλλαξε και βγήκε κάτι άλλο. Υπάρχει όμως πάντα η αρχική εικόνα στο μυαλό μου. Έχω στο μυαλό μου μία λίστα από δέκα ιδέες που έχω προσπαθήσει στη ζωή μου και δεν τα έχω κάνει ακόμα σαν concepts, και πού θα πάει, θα εμφανιστούνε».
Σαν υπενθύμιση από πράγματα που νόμιζε ότι τα έχει αφήσει πίσω, αλλά στην πραγματικότητα είναι σαν ένας βαθύς πυρήνας που ξυπνάει και οι πρώτες αναφορές αναμοχλεύονται και έρχονται στο σήμερα.
«Διαπιστώνω ότι αυτό που είχα στην αρχή στο μυαλό μου και που δημιούργησε το στυλ το δικό μου δεν έχει εξαφανιστεί. Υπάρχει εκεί ακόμα. Δηλαδή, ακόμα θαυμάζω τα ιταλικά νεορεαλιστικά έργα του Αντονιόνι. Πάντα ήταν για μένα ο μεγάλος ο σκηνοθέτης και είναι και ο λόγος, νομίζω, που αγαπάω και τη μόδα και τη φωτογραφία μόδας. Ήταν wow, όταν στα 13 ή 15 το πολύ είδα το Blow Up, ξέρεις, με τη Βερούσκα σε ένα φωτογραφικό στούντιο στο Λονδίνο, εποχή groovy, hippies, ο άλλος με Rolls Royce και την κάμερα μέσα στο ντουλαπάκι… κ.λπ. Οι σκηνοθέτες είναι για μένα η ισχυρότερη επιρροή. Ό,τι με έχει επηρεάσει πιο πολύ απ’ όλα. Όσο κι αν αγαπάω φωτογράφους μόδας, το σινεμά κοιτάω πιο πολύ. Είναι συναρπαστικό».
Αν και μέρος των σπουδών του αφορά τον κινηματογράφο, θεωρεί μεγάλη κουβέντα το να ασχοληθεί με το σινεμά. «Ναι, είναι κάτι που σίγουρα θα ήθελα να το κάνω, αλλά απαιτείται μεγάλη γνώση. Δηλαδή, πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή σε τόσα πράγματα. Ή να κάνω το ακριβώς αντίθετο! Αυτό που κάνουν πιο πολλοί και λένε “do it”! Και δεν χρειάζεται να ξέρω τίποτα, γιατί τώρα η τεχνολογία θα με βοηθήσει. Αλλά δεν είμαι τέτοιος τύπος. Θέλω να ξέρω πως γίνονται πράγματα σωστά και θα ήθελα να λειτουργήσω σ’ ένα πιο παραδοσιακό περιβάλλον ως προς τη διαδικασία». Οπότε προς το παρόν αυτό που περισσότερο τον απασχολεί είναι η επικείμενη φωτογράφηση με την ηθοποιό του Phantom Thread και του Corsage Βίκι Κριπς.
Ζ όπως Ζεν
«Όλοι νομίζουν ότι με το mass communication, το ΑΙ και όλα αυτά, όλα γίνονται πιο γρήγορα και πιο εύκολα. Πιο εύκολα δεν γίνονται. Προσθέτουμε πολλά πράγματα στο χρόνο που έχουμε. Τόσο που δεν βγάζει νόημα», λέει ο Bill, που επιδιώκει δραστηριότητες που τον γειώνουν και λειτουργούν meditative μέσα στην ημέρα του. Η ολοκλήρωση μιας ξύλινης κατασκευής/απάντηση στη συσκευασία για τη μεταφορά ενός σπάνιου και ογκώδους επίπλου, για παράδειγμα, ανήκει σε αυτές. Στο παρελθόν, ρόλο meditation είχε το πιο επίπονο, απαιτητικό και χρονοβόρο κομμάτι της δουλειάς του φωτογράφου μόδας, αλλά και το πιο απολαυστικό: το editing! «Κάτι πολύ σημαντικό στη δουλειά που κάνουμε. Το 80% ή 90% σε μια δουλειά μπορεί να αλλάξει τελείως από το ποια εικόνα θα διαλέξεις. Όταν δουλεύαμε με φιλμ, τα κλικ ήταν λιγότερα. Δεν είναι όπως τώρα αναρίθμητα, που τα ξεσκαρτάρεις στον υπολογιστή και μπορείς να αλλάξεις άμεσα το χρώμα και την επόμενη μέρα να στείλεις τη δουλειά τελειωμένη. Αφαιρείται όλη η γοητεία. Παλαιότερα “απορροφούσαμε” λίγο τη δουλειά. Τα φιλμ ήθελαν άλλους χρόνους. Είχαμε contact (σ.σ.: μικρογραφίες των λήψεων). Ώσπου να φτάσεις στο σημείο επιλογής εικόνας, έπρεπε να κοιτάξεις με τη λούπα μία προς μία εικόνα 80 φύλλα contact. Ήταν meditation και δεν γινόταν σε μισή μέρα. Συνήθως είχαμε μία εβδομάδα μετά τη φωτογράφηση για να κάνουμε contact και να τα μελετήσουμε. Μετά κόβαμε τις επιλεγμένες φωτογραφίες, τις βάζαμε τη μία δίπλα στην άλλη και αποφασίζαμε ποια ταιριάζει καλύτερα με ποια… Όλη αυτή η διαδικασία, το process ήταν μαγικό. Και πάντα θυμάμαι το γραφείο μου με στοίβες contact, με τη λούπα, ένα ωραίο φωτιστικό για να έχω σωστό φως, την καρέκλα μου την αναπαυτική για να κάθομαι πολλές ώρες χωρίς να παραπονιέμαι».
Αυτή είναι και η ιδέα πίσω από τη συμμετοχική εγκατάσταση/παρασκήνιο της διαδικασίας, που έχει ενταχθεί στο χώρο της έκθεσης. «Έχω στείλει στη Λέσβο ένα μεγάλο, πολύ ωραίο τραπέζι της Gae Aulenti, μιας αρχιτέκτονος που θαυμάζω τρελά, δίπλα έχει μια καρέκλα Scarpa και ένα ωραίο ιταλικό φωτιστικό και φαίνεται σαν να είναι αυτό το περιβάλλον που πάντα καθόμουν με τις ώρες και διάλεγα τις εικόνες. Θα υπάρχουν contact επάνω στο τραπέζι έτσι ανάκατα και καθένας θα μπορεί να τα σηκώσει και να τα κοιτάξει και να δει τις εικόνες που εκτίθενται στον τοίχο στα contact. Και έτσι να δει τα 12-14 κλικ που γίνανε πριν και μετά τη φωτογραφία που διάλεξα, και ουσιαστικά για ποιον λόγο διάλεξα τη συγκεκριμένη. Ή μήπως προτιμά μια άλλη;»
