Η αρχή κάθε χρονιάς έρχεται συχνά με ενθουσιασμό, λίγη υπερβολή και μια αίσθηση ότι τώρα πρέπει να τα κάνουμε όλα σωστά. Θέτουμε στόχους, οργανώνουμε πλάνα και κάπου εκεί, μέσα στην καθημερινότητα, αρχίζουμε να νιώθουμε ότι μένουμε πίσω. Ότι δεν είμαστε τόσο συνεπείς όσο θα θέλαμε. Και αυτό από μόνο του φέρνει πίεση. Ίσως το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν προσπαθούμε αρκετά, αλλά ότι περιμένουμε από τον εαυτό μας περισσότερα απ’ όσα μπορεί να διαχειριστεί ταυτόχρονα. Αντί να τα παρατήσουμε ή να ξεκινήσουμε πάλι από την αρχή, μπορούμε απλώς να κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα. Ένα σύντομο reset που μας βοηθά να δούμε καθαρά πού βρισκόμαστε και τι χρειαζόμαστε τώρα.
Παρατηρούμε τι μας κουράζει στην καθημερινότητα
Πριν σκεφτούμε τι άλλο πρέπει να προσθέσουμε στη ζωή μας, αξίζει να δούμε τι μας βαραίνει. Ποιες συνήθειες, σκέψεις ή καταστάσεις μας τραβούν ενέργεια χωρίς να μας προσφέρουν κάτι ουσιαστικό. Μπορεί να είναι ο χρόνος που χάνεται άσκοπα, η συνεχής σύγκριση με άλλους ή οι υποχρεώσεις που λέμε ναι από συνήθεια. Όταν εντοπίζουμε αυτά τα σημεία, αποκτούμε χώρο. Και ο χώρος αυτός είναι απαραίτητος για να κινηθούμε προς όσα έχουν πραγματικά σημασία για εμάς.
Επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αλλάξει γνώμη
Οι στόχοι δεν είναι συμβόλαιο. Είναι μια πρόθεση για το πώς θέλουμε να εξελιχθούμε. Αν κάτι που θέλαμε στην αρχή της χρονιάς δεν ταιριάζει πια με τις ανάγκες μας ή τις συνθήκες της ζωής μας, δεν υπάρχει λόγος να το κρατάμε από πείσμα. Μπορούμε να προσαρμόσουμε, να μετατοπίσουμε προτεραιότητες ή να αφήσουμε κάτι για αργότερα χωρίς ενοχές. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποτυγχάνουμε. Σημαίνει ότι ακούμε τον εαυτό μας.
Ρεαλιστικές προσδοκίες
Η ιδέα ότι μέσα σε λίγες εβδομάδες θα αλλάξουμε ριζικά τρόπο ζωής, σκέψης και καθημερινότητας είναι ωραία στα social, αλλά δύσκολα εφαρμόσιμη στην πράξη. Η πρόοδος δεν είναι θεαματική κάθε μέρα και δεν χρειάζεται να είναι. Αντί να αντιμετωπίζουμε το παρόν σαν κάτι προσωρινό που απλώς πρέπει να περάσει, μπορούμε να αναγνωρίσουμε τι ήδη λειτουργεί. Τι μας κάνει να νιώθουμε καλά, τι έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα, ακόμα κι αν δεν μοιάζει εντυπωσιακό.
Ένα μικρό βήμα είναι αρκετό
Όταν όλα φαίνονται too much, διαλέγουμε να κάνουμε ένα μόνο πράγμα. Κάτι απλό, εύκολο και άμεσο. Όχι για να λύσουμε τα πάντα, αλλά για να ξαναβρούμε την αίσθηση της κίνησης. Μια μικρή κίνηση μπορεί να λειτουργήσει σαν υπενθύμιση ότι δεν έχουμε φύγει από τον δρόμο μας. Απλώς κάνουμε μια στάση για να πάρουμε ανάσα και να συνεχίσουμε με τον δικό μας ρυθμό. Γιατί τελικά, οι στόχοι δεν είναι αγώνας ταχύτητας. Είναι μέρος της ζωής μας και αξίζουν να τους προσεγγίζουμε με περισσότερη ηρεμία και λιγότερη αυστηρότητα.
