Aπό τη Λίνα Ρόκου
Πορεύεται μέσα στα χρόνια με ειλικρίνεια και ευγένεια και με αφορμή τη νέα παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί με τίτλο «Σκέφτομαι δυνατά» στο Θέατρο Μικρό Παλλάς, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη, παραδέχεται ότι μόνο την αλήθεια μπορεί να διαχειριστεί. Ποια όμως είναι η αλήθεια της Εβελίνας Παπούλια;
Από τα πρώτα της βήματα στον χορό, τα νεανικά της χρόνια στις ΗΠΑ, όπου συνέχισε τις σπουδές της και εργάστηκε στον χώρο του θεάματος, την επιστροφή της στην Ελλάδα, την εκκωφαντική επιτυχία που γνώρισε στα 27 της μέσα από τους «Δύο ξένους», τα προσεκτικά, αλλά ταυτοχρόνως τολμηρά βήματά της ως ηθοποιός αλλά και σκηνοθέτρια (η Αθήνα ακόμη θυμάται το one woman show της στο «Hedwig and the Angry Inch», που ανέβηκε στο «Club 22» πριν από 20 χρόνια), τις δυνατές συνεργασίες της με ονόματα όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Γιάννης Κακλέας και ο Αρης Μπινιάρης, την αξιοπρεπέστατη παρουσία της ως κριτής στο χορευτικό talent show «So You Think You Can Dance?», τη δημιουργική ενασχόλησή της με τη γιόγκα που την έχει οδηγήσει στο να διδάσκει Yoga Dance Choreography, τις ειλικρινείς εξομολογήσεις για την προσωπική της ζωή και τα δύο διαζύγιά της μέχρι σήμερα που ετοιμάζεται πυρετωδώς για τον ρόλο της Ιζαμπέλ, η Εβελίνα Παπούλια σε ό,τι κάνει προκαλεί αίσθηση ως αυθεντική και ιδιοσυγκρασιακά μοναδική παρουσία.
Στο «Σκέφτομαι δυνατά» παρακολουθούμε τη συνάντηση δύο ζευγαριών. Ποιο είναι το συγγραφικό εύρημα που κάνει αυτή τη συνάντηση τόσο ξεχωριστή και πώς αυτό το εύρημα πυροδοτεί τις εξελίξεις;
Ο θεατής ακούει αυτά που νιώθουν και σκέφτονται οι ήρωες. Είναι η στιγμή ή το κλάσμα δευτερολέπτου που άλλο θα ήθελες να πεις και άλλο εν τέλει λες, είτε για να φανείς συμπαθής, είτε γιατί πρέπει να είσαι ευγενής και διπλωματικός.
Ποια υποδύεσαι στο έργο και ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της;
Υποδύομαι την Ιζαμπέλ, μια γυναίκα μορφωμένη, καθηγήτρια πανεπιστημίου, παντρεμένη με τον Ντανιέλ. Ένας γάμος που έπειτα από πολλά χρόνια έχει γίνει συνήθεια. Υπάρχει όμως αγάπη και, το βασικότερο, εκτίμηση. Είναι έξυπνη και χειριστική. Διεκδικεί με μαεστρία το σύζυγό της. Δεν θέλει να πιστέψει κάποια πράγματα γι’ αυτόν, εθελοτυφλεί, αλλά σίγουρα το κάνει και από υπέρμετρο εγωισμό.
Είναι ποτέ κανείς έτοιμος να μάθει τι ακριβώς σκέφτεται ο σύντροφός του; Ή το παιδί του;
Πιστεύω πως κανείς δεν λέει ακριβώς αυτό που σκέφτεται και όποιος λέει «είμαι ντόμπρος, λέω αυτό που σκέφτομαι» συνήθως είναι και αγενής και πίσω από αυτή καμουφλάρεται. Δεν εμπιστεύομαι ποτέ τη σκέψη. Η σκέψη παραπλανά το συναίσθημα. Η αγάπη είναι αυτή που κυριαρχεί και όχι η σκέψη. Κάνουμε 6.500 σκέψεις ανά λεπτό. Πόσες από αυτές είναι ουσιαστικές, πόσες ανούσιες, πόσες αγχωτικές, πόσες καλές και πόσες κακές. Δεν έχω εμπιστευτεί ποτέ το μυαλό ή τις σκέψεις. Εμπιστεύομαι μόνο τις σκέψεις της καρδιάς. Οπότε όχι, δεν θα ήθελα να ξέρω τι σκέφτονται. Γιατί ξέρω πως αυτά που πρέπει να μάθω θα μου τα πουν, τα υπόλοιπα είναι περιττά.
Μπορούμε να διαχειριστούμε την αλήθεια και, αν ναι, πώς φτάνουμε σε αυτό το επίπεδο αποδοχής;
Προσωπικά, μόνο την αλήθεια μπορώ να διαχειριστώ. Οτιδήποτε καμουφλάρεται ή υπάρχει το «ήξεις αφήξεις» μου είναι δύσκολο.
Υπάρχει σωστή και λάθος στιγμή για να πει κάποιος ακριβώς αυτά που σκέφτεται ή η ειλικρίνεια είναι η μόνη επιλογή ανά πάσα στιγμή;
Ειλικρίνεια και ευγένεια. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά θεωρώ ανέντιμο κάποιος να κοροϊδεύει κάποιον άλλον απλώς και μόνο για να είναι αρεστός.
Έχεις ποτέ μετανιώσει για την ειλικρίνειά σου;
Όχι. Συνήθως μετανιώνω όταν παλεύω να ισορροπήσω καταστάσεις που είναι εξαρχής ανισόρροπες. Μου φεύγει πολλή ενέργεια και μετανιώνω που εξαρχής δεν έθεσα τα όριά μου.
Μπορούμε μέσα από την τέχνη να μιλήσουμε με περισσότερη ειλικρίνεια για πράγματα που διστάζουμε να αγγίξουμε στην πραγματική ζωή;
Η τέχνη έχει το άλλοθι, έχει την ποίηση, έχει την αλήθεια της ψυχής. Πράγματι, είναι πιο εύκολο γιατί σε κάνει να βλέπεις το ποιος είσαι, να γελάς με τα χάλια σου, να συγκινείσαι με τις αξίες και τον ηρωισμό σου ή τη δύναμη της ψυχής σου. Η τέχνη είναι η αλήθεια, είναι ο καθρέφτης μας, και αυτός ο καθρέφτης σε κάνει να κοιτάζεσαι χωρίς να ντρέπεσαι, όσο σκληρά και αν σου μιλήσει. Κάποιες φορές σε προβληματίζει, κάποιες φορές σε εξυψώνει, κάποιες φορές σε διασκεδάζει.
Από την εφηβεία, λόγω της ενασχόλησης με το χορό, ταξίδεψες πολύ στο εξωτερικό και τελικά εγκαταστάθηκες στις ΗΠΑ, όπου και δούλεψες επαγγελματικά. Τι σου έμαθαν εκείνα τα χρόνια για τη δουλειά και τι για εσένα την ίδια;
Αυτά τα χρόνια ήταν αξέχαστα. Αναμετρήθηκα με τα πάντα. Με το ποια είμαι, αλλά και με το ποια τελικά θέλω να είμαι. Με διαμόρφωσα. Οι σπουδές εκεί με έκαναν δυνατή. Ήξερα τι ήθελα. Γνώρισα τους εαυτούς μου μέσα από την υποκριτική. Τη δύναμή μου, τις αδυναμίες μου και αποφάσισα πως πρέπει να πάω με τις αδυναμίες μου γιατί αν δεν πήγαινα με αυτές δεν θα δυνάμωναν, δεν θα τις εκπαίδευα, δεν θα εξελισσόμουν.
Οταν επέστρεψες στην Ελλάδα, έκανες συγκρίσεις με τις συνθήκες εργασίας εδώ σε σχέση με το εξωτερικό; Πόσο εύκολα ή δύσκολα προσαρμόστηκες στα ελληνικά δεδομένα;
Αυτό ήταν ό,τι πιο δύσκολο είχα ζήσει. Λίγες ακροάσεις, λίγες δουλειές. Μετά η Ελλάδα ήταν απλόχερη. Άπαξ και έμπαινες στη δουλειά η μία έφερνε την άλλη. Καμία σχέση με το πώς γίνονται οι δουλειές σήμερα. Τα νέα παιδιά δυσκολεύονται πολύ. Μου πήρε πολλά χρόνια να προσαρμοστώ γιατί η Αμερική και η νοοτροπία ζωής εκεί μου ταίριαζαν περισσότερο. Ίσως είναι ιδιοσυγκρασιακό το ζήτημα και όχι τοπικιστικό.
Γνώρισα τους εαυτούς μου μέσα από την υποκριτική. Τη δύναμή μου, τις αδυναμίες μου και αποφάσισα πως πρέπει να πάω με τις αδυναμίες μου γιατί αν δεν πήγαινα με αυτές δεν θα δυνάμωναν, δεν θα τις εκπαίδευα, δεν θα εξελισσόμουν
Οταν μπήκες πια στη δουλειά εδώ, ποιοι ήταν οι πιο σημαντικοί άνθρωποι-σταθμοί που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πορεία σου και τους μνημονεύεις ακόμη; Τι θυμάσαι πιο έντονα από αυτούς;
Ο παραγωγός Γιώργος Λεμπέσης ήταν ο ουσιαστικός σταθμός στη θεατρική μου καριέρα. Με έκανε πρωταγωνίστρια, με πίστεψε και με στήριξε. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη μου έδωσε την πρώτη μου ευκαιρία και φυσικά ο Αλέξανδρος Ρήγας και ο Δημήτρης Αποστόλου με έκαναν τηλεοπτική πρωταγωνίστρια. Μετά υπήρξαν πολλοί υπέροχοι άνθρωποι και σκηνοθέτες. Σπουδαίες θεατρικές δουλειές έχω κάνει και με τον Γιάννη Κακλέα, τον οποίο εκτιμώ πολύ γιατί μου έδωσε τη δυνατότητα να παίξω διαφορετικά πράγματα και να αναμετρηθώ με σπουδαίους θεατρικούς ρόλους. Επίσης, μια πολύ σημαντική στιγμή για εμένα ήταν η συνάντησή μου με τον Ντένη Ηλιάδη, με τον οποίο κάναμε την ταινία «Buzzheart». Τον θαυμάζω απεριόριστα, τον πιστεύω και τον εκτιμώ στο σύνολό του ως άνθρωπο, ως καλλιτέχνη και ως σκηνοθέτη. Ταινίες έχω κάνει λίγες και όλο το ταξίδι της ταινίας αυτής με έκανε πολύ ευτυχισμένη.
Η μεγάλη αναγνωρισιμότητα ήρθε χάρη στην τρομερή επιτυχία των «Δύο ξένων». Το ότι σχεδόν 30 χρόνια μετά μιλάμε για τη Μαρίνα Κουντουράτου σε κουράζει ή το αντιλαμβάνεσαι ως λογικό για μια διαχρονική επιτυχία που την ανακαλύπτει και το νεότερο κοινό;
Ήμασταν τυχεροί και υπέροχοι στους ρόλους μας! Γιατί είχαμε φτιάξει ρόλους. Κανείς δεν ήταν ο χαρακτήρας του. Τώρα, που είμαι αποστασιοποιημένη, αντιλαμβάνομαι πόση δουλειά και προσπάθεια είχε γίνει απ’ όλους μας. Τότε δεν καταλάβαινα τι γινόταν. Ηταν ένα παζλ που όλα τα κομμάτια είχαν μπει σωστά. Δεν γυρίζω ποτέ την πλάτη σε αυτά που έχω κάνει. Αν δεν κουράζει το κοινό η σειρά αυτή, γιατί να κουράσει εμένα; Αντιθέτως, είμαι περήφανη. Ημουν ένα κορίτσι 27 χρόνων που είχε δώσει όλο της το είναι στη δουλειά αυτή. Τι πιο όμορφο αυτό να σου το επιστρέφει το κοινό με τόση αγάπη, θαυμασμό και εκτίμηση!
Ποια είναι η σχέση σου με την έννοια του χρόνου; Πώς έχει διαμορφωθεί χάρη στην επαφή σου με τη γιόγκα;
Με τον χρόνο τα πάω πολύ καλά. Δεν τον ανταγωνίζομαι. Συμβαδίζω. Θέλω το όχημα που είναι το σώμα μου να το διατηρήσω όσο καλύτερα μπορώ, χωρίς να αποζητώ το σώμα που είχα στα 20 χρόνια μου. Η γιόγκα με κρατάει υγιή, ψυχικά και σωματικά. Τα πάντα είναι ισορροπία.
Διδάσκεις Yoga Dance Choreography. Πώς συνέδεσες τη γιόγκα με τον χορό και ποια χαρακτηριστικά έχει η μείξη τους;
Ο χορός για μένα είναι η ανώτερη μορφή τέχνης. Η γιόγκα έχει βασικές θέσεις χορού που στην εξέλιξή της μπορεί να γίνει χορός. Ένας άνθρωπος που δεν χορεύει με αυτή την τεχνική νιώθει πως δίνει τη δυνατότητα στον εαυτό του να έρθει σε επαφή με κάτι που ενδεχομένως δεν ήξερε ότι μπορεί να το κάνει.
Δεν γυρίζω ποτέ την πλάτη σε αυτά που έχω κάνει. Αν δεν κουράζει το κοινό η σειρά αυτή, γιατί να κουράσει εμένα; Αντιθέτως, είμαι περήφανη. Ημουν ένα κορίτσι 27 χρόνων που είχε δώσει όλο της το είναι στη δουλειά αυτή. Τι πιο όμορφο αυτό να σου το επιστρέφει το κοινό με τόση αγάπη, θαυμασμό και εκτίμηση!
Είναι η προσπάθεια συνάντησης με τα αληθινά θέλω μας, μια διαδικασία που δεν τελειώνει ποτέ ή κάποια στιγμή στη ζωή σου είπες: ξέρω ποια είμαι, τι χρειάζομαι, ξέρω πού θέλω να πάω;
Άκουγα την καρδιά μου. Ήξερα τι ήθελα και το διαμόρφωνα, αλλά… όταν ο Θεός ήθελε να με πάει στο δικό του δρόμο, μου έστελνε κάτι που εκείνη τη στιγμή ήταν τραγικό για εμένα, αλλά με έβαζε να δω τις εναλλακτικές μου, με ανάγκαζε να προσαρμοστώ, να δυναμώσω και να ξαναρχίσω έτσι ώστε ψυχικά να πάρω τα μαθήματά μου. Νιώθω πως σε αυτή τη ζωή έχω έρθει για να μάθω να μην ξέρω τίποτα, γιατί ξέροντας χάνω το ταξίδι! Για να μάθω πως η τελειότητα και η ατέλεια είναι θεϊκές, και γι’ αυτό δεν τις αποζητώ στους άλλους. Οτι όλα είναι θεϊκά και για να το κατανοώ οφείλω σε κάθε φάση της ζωής μου να χαίρομαι και να ευγνωμονώ το καθετί.
Φωτογράφος: Μάριος Σαγιάς
