Η Stephanie Fairyington έγραψε το βιβλίο «Ugly: A Letter to My Daughter» σαν μια επιστολή προς την κόρη της, όπως γίνεται σαφές ήδη από τον τίτλο, όπου, αφού εξετάζει τους λόγους που αξιολογούμε τόσο υψηλά την εξωτερική ομορφιά, απευθύνεται σε μια ηλικιακά μεγαλύτερη εκδοχή της κόρης της, θέλοντας να την προστατεύσει από τα μηνύματα του κόσμου που θεωρεί δυνητικά επιβλαβή.
Ανατρέχει, σε κάποιο βαθμό, στις εμπειρίες της δικής της παιδικής ηλικίας, όταν ο κόσμος δεν έκρυβε την έκπληξή του για το γεγονός ότι η όμορφη μητέρα της είχε γεννήσει εκείνο το «αγοροκόριτσο». Για παράδειγμα, σε μια συζήτηση με την κόρη της που παραθέτει στο βιβλίο, τη ρωτάει τι της αρέσει από όσα μπορεί να κάνει το σώμα της (θέλοντας να την εμπνεύσει να το δει μέσα από μια άλλη οπτική, πέρα από τα στάνταρ της ομορφιάς), με την κόρη της να απαντάει ότι της αρέσει που το σώμα της μπορεί να κολυμπήσει, να φτιάξει βραχιολάκια, να χορέψει, να τραγουδήσει, να σκαρφαλώσει σε δέντρα και να παίξει video games.
Σε ένα νέο άρθρο του The Atlantic, με τίτλο «The Incredible Freedom of Not Trying to Look Good» («Η απίστευτη ελευθερία του να μην προσπαθείς να δείχνεις όμορφη»), η δημοσιογράφος Ilana Masad ταυτίζεται, σε κάποιο βαθμό, με τη συγγραφέα του βιβλίου καθώς θυμάται πόσο πονούσε όποτε η μητέρα της προσπαθούσε να της βουρτσίσει τα μακριά μαλλιά. «Θα ήταν πιο πρακτικό να τα κόψω κοντά. Αλλά, φυσικά, ήθελα να είμαι όμορφη». Όποτε εκείνη έβγαζε κραυγές πόνου, ο πατέρας της αστειευόταν με ατάκες όπως «μπρος στα κάλλη, τι είναι ο πόνος».
Η δημοσιογράφος Ilana Masad θυμάται πόσο πονούσε όποτε η μητέρα της προσπαθούσε να της βουρτσίσει τα μακριά μαλλιά. «Θα ήταν πιο πρακτικό να τα κόψω κοντά. Αλλά, φυσικά, ήθελα να είμαι όμορφη». Όποτε εκείνη έβγαζε κραυγές πόνου, ο πατέρας της αστειευόταν με ατάκες όπως «μπρος στα κάλλη, τι είναι ο πόνος».
Η επιδίωξη του κάλλους πέρα από πόνο σημαίνει και επένδυση σε χρόνο και χρήμα που, σε όσους τουλάχιστον δεν γεννήθηκαν θεϊκά όμορφοι, μπορεί να είναι δυσβάστακτη. Η Masad αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στα διόλου ευκαταφρόνητα ποσά που πληρώνουν οι Αμερικανοί για μακιγιάζ, αποτρίχωση, μανικιούρ, ατομικές προπονήσεις, θεραπείες προσώπου, μπότοξ και λιποαναρροφήσεις.
«Δεν κινητοποιούνται μόνο από ματαιοδοξία: σύμφωνα με έρευνες, οι εξωτερικά ελκυστικοί άνθρωποι είναι συνήθως πιο επιτυχημένοι οικονομικά, ενώ από την άλλη οι διακρίσεις που συνδέονται με την εξωτερική εμφάνιση έχουν μεγάλο οικονομικό κόστος. Διαχρονικά η ομορφιά συνδέεται με την ηθικότητα, την καθαρότητα, την ηγεσία. Η ομορφιά επίσης ανοίγει πόρτες κοινωνικοποίησης: οι πραγματικές ικανότητες κάποιου μπορεί να ενισχυθούν από την εξωτερική γοητεία του και η ευνοϊκή μεταχείρισή του μπορεί να του δώσει μια πιο αισιόδοξη οπτική στη ζωή».
«Σύμφωνα με έρευνες, οι εξωτερικά ελκυστικοί άνθρωποι είναι συνήθως πιο επιτυχημένοι οικονομικά, ενώ από την άλλη οι διακρίσεις που συνδέονται με την εξωτερική εμφάνιση έχουν μεγάλο οικονομικό κόστος. Διαχρονικά η ομορφιά συνδέεται με την ηθικότητα, την καθαρότητα, την ηγεσία».
Τόσο η Fairyington όσο και η Masad αναγνωρίζουν ότι θα ήταν μη ρεαλιστικό να αλλάξουν (τουλάχιστον στο προσεχές μέλλον) τα κριτήρια με τα οποία αξιολογούμε τους γύρω μας. Η Fairyington μάς παρακινεί λοιπόν (και την κόρη της) να εστιάσουμε στα θαύματα και το μέγεθος του κόσμου γύρω μας, μπροστά στα οποία οι δικές μας ανησυχίες είναι ασήμαντες. Άλλωστε, όπως προσθέτει η αρθρογράφος, «κάποιοι από εμάς θα είναι πάντα πιο όμορφοι εκ φύσεως και άλλοι πιο άσχημοι, ποτέ δεν παίζαμε ισότιμα αυτό το παιχνίδι. Όσες όμως βρίσκουμε εξαντλητική τη διαρκή ενασχόληση με την εξωτερική εμφάνισή μας, πόσο χώρο θα απελευθερώναμε για άλλα ενδιαφέροντα αν στρέφαμε αλλού την προσοχή μας;».
Η ίδια έκανε ένα προσωπικό πείραμα, «σταματώντας να ξυρίζω τις μασχάλες και τα πόδια μου», πριν από λίγα χρόνια. «Δεν ξεπέρασα τις ανασφάλειες μου, αλλά συνειδητοποίησα ότι αυτές τις είχα ούτως ή άλλως, ανεξάρτητα από το πόσο προσπαθούσα. Μόλις λοιπόν σταμάτησα να το κάνω -εκτός από σπάνιες περιστάσεις- απελευθερώθηκα τουλάχιστον από τη διαρκή αίσθηση της αποτυχίας. Το ειρωνικό είναι ότι όταν μετακόμισα στο Λος Άντζελες, όπου αφθονούν οι επαγγελματικά όμορφοι άνθρωποι, ένιωσα ακόμα πιο απελευθερωμένη, δεν είχα πλέον μέτρο σύγκρισης. Αντί να συνεχίσω να προσπαθώ, θαυμάζω την ομορφιά γύρω μου – το χρυσό φως της πόλης, τους λόφους, τα βουνά και τη θάλασσα, και αφιερώνω τον χρόνο μου σε άλλα πράγματα, όπως στην ανάγνωση, τη συγγραφή, την ανατροφή του παιδιού μου και την προσπάθειά μου να βιοποριστώ.
«Κάποιοι από εμάς θα είναι πάντα πιο όμορφοι εκ φύσεως και άλλοι πιο άσχημοι, ποτέ δεν παίζαμε ισότιμα αυτό το παιχνίδι. Όσες όμως βρίσκουμε εξαντλητική τη διαρκή ενασχόληση με την εξωτερική εμφάνισή μας, πόσο χώρο θα απελευθερώναμε για άλλα ενδιαφέροντα αν στρέφαμε αλλού την προσοχή μας;».
»Μικρές, ατομικές αλλαγές σαν τις δικές μου δεν θα αλλάξουν ως διά μαγείας την κοινωνία, αλλά μπορεί να μας επιτρέψουν να βρούμε ό,τι πραγματικά μας δίνει χαρά και ικανοποίηση. Γνωρίζω κάποιους που απολαμβάνουν αληθινά τις αισθητικές περιποιήσεις τους, που χαλαρώνουν πηγαίνοντας στο κομμωτήριο, και που παίρνουν χαρά από τις θεραπείες προσώπου. Αν οτιδήποτε από αυτά με έκανε να νιώθω καλά, θα το έκανα – παρόλο που, όπως σημειώνει η Fairyington, ίσως θα χρειαζόταν να αναρωτηθώ για τον λόγο που θα με έκανε να νιώθω καλά. Αλλά οι περιποιήσεις ομορφιάς είναι για μένα μια ακόμα αγγαρεία που πρέπει να προσθέσω στη λίστα μου. Με ανακουφίζει λοιπόν το να αφήνω στην άκρη το αίσθημα ανικανοποίητου για την εξωτερική εμφάνισή μου και να ανησυχώ, από την άλλη, για πιο σοβαρές μορφές ασχήμιας στον κόσμο».
