Η Phoebe Waller-Bridge μάς χάρισε το Fleabag. H Tina Fey και η καλή της φίλη Amy Poehler έδωσαν το δικό τους απενοχοποιημένο σπιν στους γυναικείους χαρακτήρες που δημιούργησαν και υποδύθηκαν σε διάφορες σειρές, ενώ στο δημιουργικό προσκήνιο της παγκόσμιας τηλεόρασης βρίσκονται πλέον και γυναίκες όπως η Michaela Cole, η Issa Rae και η Lisa McGee. Κάθε μία αξίζει πολλές σελίδες μελανιού (ή pixels), αλλά ας ξεκινήσουμε από αυτήν που ίσως δεν έχετε ακούσει μέχρι σήμερα, την Sharon Horgan.
H Ιρλανδή ηθοποιός, σεναριογράφος και παραγωγός τράβηξε το ενδιαφέρον του τηλεοπτικού κοινού της Μεγάλης Βρετανίας πριν από 20 χρόνια με τη σειρά Pulling, που είχε ως επίκεντρο τις ζωές τριών single γυναικών στο Λονδίνο. Οι επίγονοι του Sex and the City (όπως και οι πρόγονοι, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) είναι πολλοί και ο ανταγωνισμός ανάμεσά τους μεγάλος, ωστόσο τα πιο αθυρόστομα και «χύμα» project που προέκυψαν κατά καιρούς με έμπνευση την εμβληματική σειρά του ΗΒΟ δεν έτυχαν της επιτυχίας που ίσως τους άξιζε.
Το 2015 η Horgan συνεργάστηκε με τον Rob Delaney στη σειρά Catastrophe, όπου εκείνη έπαιζε μια γυναίκα που κατοικεί στο Λονδίνο και μένει έγκυος από έναν Αμερικανό τουρίστα σε ένα one night stand. Η «καταστροφή» είναι προ των πυλών, μιας και η πρωταγωνίστρια είναι ένας «δύσκολος» χαρακτήρας, απαιτητικός, όχι πάντα συνεπής στα λόγια και τα έργα του – δηλαδή ένας κανονικός άνθρωπος – το αποτέλεσμα όμως είναι πηγαία αστείο, χωρίς να λείπουν από αυτό οι σοβαρές πτυχές της υπόθεσης όπου θίγονται κοινωνικά και άλλα καυτά ζητήματα της εποχής πριν τον Covid.
Στη συνέχεια η Sharon Horgan συνάντησε την Sarah Jessica Parker, και η σειρά Divorce, που δημιούργησε η πρώτη για να πρωταγωνιστήσει η δεύτερη, έτρεξε για τρεις σεζόν στο ΗΒΟ, κάνοντας πολλές γυναίκες να ταυτιστούν με την Frances.
Για μένα, ωστόσο, πιο εντυπωσιακή μέσα στην απλότητά της είναι η σειρά που έκανε την ίδια περίοδο στο BBC, με τίτλο Motherland και περιεχόμενο αυτό ακριβώς που προκύπτει από αυτόν: μια ομάδα από μαμάδες σε ένα προάστιο του Λονδίνου προσπαθεί να διαχειριστεί τα προβλήματά της και να βιώσει τις καλές πτυχές της μητρότητας όσο το δυνατόν περισσότερο. Η σειρά είναι ξεκαρδιστική, ειδικά αν αρέσει σε κάποιον το βρετανικό χιούμορ, και οι χαρακτήρες έκαναν τόσο μεγάλο buzz που ένας από αυτούς, η Amanda της Lucy Punch, απέκτησε το δικό της spin-off, Amandaland, που ήδη βρίσκεται στη 2η σεζόν του.
Στο μεταξύ προέκυψε η σειρά με την πολύ μεγάλη επιτυχία και τον τίτλο Bad Sisters στο Amazon Prime, όπου η Horgan και πρωταγωνίστησε, καθώς και το Vladimir στο Netflix όπου ήταν εξωτερική παραγωγός, ενώ σε λίγες ημέρες περιμένουμε την πρεμιέρα του Youth, της νέας κωμωδίας του ΗΒΟ όπου η Horgan δηλώνει πως «τα 50 είναι η νεότητα των γηρατειών» και παρουσιάζει την ιστορία μιας γυναίκας που αναζητά ερωτικό σύντροφο μετά από χρόνια «ξηρασίας» στον εν λόγω τομέα.
Αυτό που κάνει ξεχωριστή τη δουλειά της Ιρλανδής δημιουργού είναι αφενός η κωμική της ποιότητα και αφετέρου η συνέπεια με την οποία ασχολείται με τα θέματα που επιλέγει. Η σύγχρονη γυναίκα, είτε είναι μεγαλοστέλεχος σε εταιρεία, είτε stay-at-home mum, είτε πλούσια, είτε χωρισμένη που ζει χάρη στα επιδόματα του κράτους, είναι στο επίκεντρο της δουλειάς της Horgan, η οποία βρίσκει ευχάριστους τρόπους για να καταλάβουμε τις πολλές πτυχές που κρύβει ένας άνθρωπος κάτω από την επιφάνεια, και που τον καθιστούν συχνά ένα ακόμα στερεότυπο. Το ίδιο ισχύει και για τους ανδρικούς χαρακτήρες της, μία ακόμα απόδειξη της ευφυίας και της δυνατότητας της Horgan να προσφέρει στο κοινό σειρές όπου οι χαρακτήρες πιάνουν όντως τον χώρο που τους αναλογεί.
Δεν υπάρχουν, άραγε, άλλες σειρές να ασχολούνται με τη σύγχρονη γυναίκα; Φυσικά και υπάρχουν, αλλά όχι έτσι ακριβώς. Όσο κι αν λατρεύουμε το Sex and the City, οι πρωταγωνίστριές του δεν είναι οι μέσες γυναίκες που θα συναντήσουμε ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού μας. Μέσα στην όποια εκκεντρικότητα των χαρακτήρων της Horgan, ακόμα και στις πιο παρατραβηγμένες εκδοχές τους, βρίσκουμε πολύ πιο εύκολα στοιχεία για να ταυτιστούμε και να προβληματιστούμε, ενώ αρκετές φορές βλέπουμε μπροστά μας και απαντήσεις σε ερωτήματα που ίσως να έχουμε εδώ και χρόνια και δεν τολμούσαμε καν να θέσουμε ευθέως στον εαυτό μας.
Η περιεμμηνόπαυση, το διαζύγιο, το μεγάλωμα των παιδιών, το ότι μια γυναίκα δεν έχει ημερομηνία λήξης, όσο κι αν ο κόσμος προσπαθεί να την πείσει για το αντίθετο, αλλά και κάθε είδους καθημερινές υποχρεώσεις της μπορεί ν’ ακούγονται συνηθισμένα ως θέματα, στην πραγματικότητα όμως είναι τόσο πολυδιάστατα που μόνο ένας δημιουργός με σφαιρική κατανόηση του κόσμου και θάρρος θα μπορούσε να παρουσιάσει με τόση επιτυχία – κι ας μην την έχει βρει ακόμα πολύ πιο πέρα από την Αγγλία, την Ιρλανδία και τις ΗΠΑ. Κάθε γυναίκα που μιλάει ανοιχτά για τις γυναίκες και προσπαθεί να τους χαρίσει γέλιο, ταύτιση, προβληματισμό και βοήθεια είναι φίλη μας. Κι ας μας χωρίζουν μερικές χιλιάδες μίλια ή ακόμα και δεκαετίες.
