Το bullying δεν είναι μόνο μια σκηνή που συμβαίνει στην αυλή ενός σχολείου. Μπορεί να είναι μια λέξη που επαναλαμβάνεται μέχρι να γίνει ταυτότητα, οι φωνές και οι σιωπές σε ένα σπίτι που δεν σε αποδέχονται, ένα σώμα που δεν χωρά στα καλούπια μιας κοινωνίας, ένα παιδί που μαθαίνει από νωρίς πως για να ανήκει πρέπει πρώτα να κρύψει αυτό που είναι.
Το θέατρο έχει τον τρόπο να φωτίζει αυτές τις πιο δύσκολες πλευρές της ανθρώπινης εμπειρίας, δίνοντας χώρο σε ιστορίες που συχνά μένουν στη σκιά.
Από την Κρήτη της δεκαετίας του ’80 και την ιστορία ενός ανθρώπου που χρειάστηκε να εγκαταλείψει τα πάντα για να μπορέσει να ζήσει ως ο πραγματικός του εαυτός, μέχρι ένα νησί των Κυκλάδων, όπου η επίσημη αφήγηση ενός τόπου κρύβει μια τραγική ιστορία, και μια επαρχιακή πόλη που έρχεται αντιμέτωπη με τη βία μεταξύ ανηλίκων τρεις ιστορίες θέτουν ένα δύσκολο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν η διαφορετικότητα γίνεται αφορμή για αποκλεισμό και όταν η ανάγκη για αποδοχή ξεπερνά τα όρια;
Άλεξ/Αλέξανδρος – Πότε το παιχνίδι παύει να είναι παιχνίδι;
Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, ένα αγόρι εξαφανίζεται χωρίς ίχνη. Η υπόθεσή του συγκλονίζει τη χώρα, κυριαρχεί στα μέσα ενημέρωσης και πυροδοτεί αμέτρητες εικασίες. Το σώμα του δεν βρίσκεται ποτέ. Μήνες αργότερα, οι έρευνες οδηγούν σε μια ομάδα ανήλικων παιδιών. Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται ένα από τα παιδιά που συνδέθηκαν με την υπόθεση. Πλέον ενήλικας, επιστρέφει στα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του. Μέσα από ανακρίσεις, αναπαραστάσεις και θραύσματα μνήμης, επιχειρεί να ανασυνθέσει όσα συνέβησαν εκείνες τις ημέρες και να κατανοήσει το βάρος που εξακολουθεί να κουβαλά. Ο Πάνος Βλάχος υποδύεται διαδοχικά τους αντιήρωες αυτής της ιστορίας, συνθέτοντας το συλλογικό πορτρέτο μιας πόλης όπου κανείς δεν μένει πραγματικά αμέτοχος. Μαζί του, πέντε ανήλικοι ερμηνευτές μεταμορφώνονται διαρκώς σε θύματα και θύτες, συνεργούς και μάρτυρες. Πώς μπορούμε να διηγηθούμε αυτήν την ιστορία σε παιδιά; Αλλά και πώς μπορούμε να ακούσουμε αυτήν την ιστορία από παιδιά;
Αυτή η μικρή ιστορία για την βία της Λητώς Τριανταφυλλίδου και του Πάνου Βλάχου, σε σκηνοθεσία της ίδιας και πρωταγωνιστή τον Πάνο Βλάχο κάνει πρεμιέρα στις 7 Νοεμβρίου, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στην κεντρική σκηνή, Πειραιώς 160.
Νικ δε Ντικ – Ο Νίκος γεννιέται σε λάθος τόπο και σε λάθος σώμα
Τα Σφακιά της δεκαετίας του ‘80 δε χωρούν τον διαφορετικό του σεξουαλικό προσανατολισμό. Τον κρύβει και κρύβεται. Μόνο στο κλειδωμένο δωμάτιό του είναι ο εαυτός του. Όταν φοράει τα φορέματα της μάνας του… Παρόλο που κρύβεται, γίνεται «μάρτυρας» πολλών μορφών κακοποίησης, στην οικογένεια, στον κοινωνικό περίγυρο, στο σχολείο, στο ναυτικό. Μόνη του παρηγοριά οι ταινίες και τα τραγούδια της Μελίνας, της Αλίκης, η φωνή της Σωτηρίας, της Άννας…
Ως γνήσιο κρητικό κοπέλι τον παντρεύουν 20 χρονών με προξενιό, με μία γυναίκα άβουλη, αθόρυβη και σχεδόν αμίλητη, σαν τη μάνα του. Η μάνα του μιλάει μόνο με γρίφους… και τα λέει όλα. Σύντομα ο Νίκος γίνεται πατέρας, αποκτά ένα γιο, αλλά κάποια στιγμή δεν μπορεί να «αναπνεύσει» στην κλειστή κοινωνία της Κρήτης. Φεύγει με ένα πρόσχημα για την Αθήνα και δεν επιστρέφει πίσω ποτέ. Επινοεί μάλιστα τον θάνατό του και αρχίζει να ζει τη ζωή που ήταν προορισμένος να ζήσει. Σταδιακά ο «προσοντούχος» Νίκος- από εκεί και το προσωνύμιο Νικ δε Ντικ – μεταμορφώνεται σε Νίκη και βιώνει μια περιπετειώδη ζωή στα άκρα. Με πάθος, ένταση, ταξίδια και πληρωμένο έρωτα. Συνεχίζει όμως να φέρει στην ψυχή και στο σώμα πληγές.
Θα καταφέρει στο τέλος η Νίκη να λυτρωθεί από τα «φαντάσματα» του παρελθόντος που συνεχώς επιστρέφουν ή η κρυφή της δίψα για εκδίκηση θα μετατρέψει τη ζωή της στο αντίθετο του ονόματός της, σε μια ήττα;
Ο Σταυριανός Κιναλόπουλος παραδίδει ένα δυνατό θεατρικό κείμενο, βασισμένο σε αληθινές μαρτυρίες τρανς γυναικών, με αιρετική γλώσσα αλλά και απαράμιλλη ευαισθησία, με συγκίνηση και χιούμορ, ανατροπές και σασπένς, τρυφερότητα και αγριότητα, χωρίς να εξωραΐζει καταστάσεις και να αγιοποιεί πρόσωπα. Αποτυπώνει τη ζωή όπως ακριβώς είναι, με αφοπλιστική ειλικρίνεια και σαγηνευτική απλότητα. Ο Ιωάννης Αθανασόπουλος, ένας ηθοποιός με ιδιαίτερη ευαισθησία και δυναμισμό, αλλά και με αξιοσημείωτη μεταμορφωτική ικανότητα, εισέρχεται σε ένα σουρεαλιστικό σκηνικό σύμπαν, όπου ο ποιητικός ρεαλισμός, ο συμβολισμός και η αλληγορία συνυπάρχουν. Το πάρτι συναντά το θρίλερ και ο Νίκος τη Νίκη, σ’ ένα ξεχωριστό ταξίδι με δεκάδες εικόνες, συναισθήματα και μεταφορές στο χώρο και το χρόνο, υπό την διακριτική, αλλά εξίσου ισχυρή παρουσία της μητέρας, από τις 17 Οκτωβρίου, στο θέατρο Μικρό Γκλόρια, Ιπποκράτους 7.
Ο Γιάννης το Βούδι – Μια ιστορία για τη μνήμη και τη λήθη
Η τρυφερή και συνάμα σκληρή ιστορία του «Γιάννη» συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της για τρίτη χρονιά. Το έργο, που συγκίνησε το αθηναϊκό κοινό, γράφτηκε από την Ευαγγελία Γατσωτή και προέκυψε από αποδελτιώσεις πραγματικών συνεντεύξεων, οι οποίες αποτέλεσαν την πρώτη ύλη για τη δημιουργία μίας πρωτότυπης δραματουργίας, ενώ τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Παναγιώτης Λιαρόπουλος. Στόχος της συγγραφέως είναι να επαναπροσδιορίσει την πρόσληψη της αθέατης τοπικής μικροϊστορίας με όχημα τη μυθοπλασία.
Σε κάποια Κυκλάδα του υπερτουρισμού και του faux folklore, δύο νεαροί ερευνητές επιχειρούν να εξερευνήσουν την ιστορία ενός δεκαεξάχρονου αγοριού που, εξήντα χρόνια πριν, κρεμάστηκε εκεί από μια μουριά. Μέσα από την έρευνά τους, ξεδιπλώνεται μια ιστορία που έχει μείνει θαμμένη κάτω από την επίσημη αφήγηση του τόπου. Οι δυο τους, ξεκινούν τη φολκλορική τους αναζήτηση, παίρνοντας συνεντεύξεις απ’ τον ντόπιο πληθυσμό. Οι αφηγήσεις, ωστόσο, που έρχονται στο φως, ανατρέπουν εντελώς την εικόνα του καλοσυνάτου ροδαλού χωρικού, όπως εκείνοι την έχουν στο μυαλό τους. Ακολουθώντας τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις, οι πρωταγωνιστές μας βουτούν σε μία σπείρα γεγονότων από τον κόσμο της σιωπής και της συνενοχής, η οποία θα τους στροβιλίσει βασανιστικά ως το τελικό σημείο της κάθαρσης. Η παράσταση επιδιώκει να τραβήξει στο φως την πραγματική ιστορία ενός παιδιού που η συλλογική μνήμη του τόπου του θέλησε να τον σβήσει απ’ τα κιτάπια της.
Οι ηθοποιοί εναλλάσσονται σε όλους τους ρόλους του έργου, δίνοντας την αίσθηση ότι βιώνουν όλα τα γεγονότα της ζωής τους στις τέσσερις γωνίες μιας αυλής ενός αγροτικού σπιτιού, από τις 12 Οκτωβρίου και κάθε Δευτέρα & Τρίτη στο NO52, Τήνου 52-54, Αθήνα.
