Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης

Add Marieclaire.gr on Google

Μετά από τριάντα χρόνια καριέρας, το GQ έχρισε τον Matt Damon Leading Man of the Year, με την πολυσυζητημένη ερμηνεία του στην «Οδύσσεια» του Christopher Nolan αναμφίβολα να παίζει καθοριστικό ρόλο, καθώς ο «Οδυσσέας» του, όπως σχολιάζει το περιοδικό, «απαίτησε από τον Damon να επιστρατεύσει ολόκληρο το υποκριτικό του οπλοστάσιο». Και πάλι, τίποτα δεν θεωρούσε δεδομένο. Ακόμα και αν, όπως σχολιάζει ο δημοσιογράφος, «μια ταινία σαν κι αυτή ήταν σχεδόν προορισμένη να γίνει τεράστια επιτυχία», ο 56χρονος ηθοποιός απαντά ότι «τίποτα δεν είναι σίγουρο, φίλε. Νομίζω ότι εκεί αρχίζουν τα προβλήματα, όταν λες “Αυτή θα είναι σίγουρα επιτυχία”. Το έχω ξανακούσει αυτό».

Ανάμεσα στις προκλήσεις των γυρισμάτων ήταν η πραγματική κούραση των ηθοποιών, που έπρεπε να μετακινηθούν ανάμεσα σε location σε διαφορετικά σημεία της γης. «Για τη σκηνή που γύρισα με τη Samantha [Morton, υποδύεται την Κίρκη], για παράδειγμα, είχαμε μόλις έρθει από την Ισλανδία, όπου κάναμε νυχτερινά γυρίσματα, και είχαμε μεταφερθεί στη Σκωτία. Δυο ή τρεις φορές κατά τη διάρκεια αυτής της ταινίας μού συνέβη να μην μπορώ να κοιμηθώ καθόλου. Ήμουν εξαντλημένος, πήγαινα για ύπνο, αλλά δεν μπορούσα να αποκοιμηθώ. Είμαι σίγουρος ότι όλοι έχουν ζήσει αυτή την κατάσταση: ξέρεις ότι πρέπει να σηκωθείς την επόμενη μέρα, ότι έχεις κάτι σημαντικό να κάνεις, αλλά δεν σε παίρνει ο ύπνος. Στριφογυρίζεις κάτω από τα σκεπάσματα και κοιτάζεις το ταβάνι.

«Δυο ή τρεις φορές κατά τη διάρκεια αυτής της ταινίας μού συνέβη να μην μπορώ να κοιμηθώ καθόλου. Ήμουν εξαντλημένος, πήγαινα για ύπνο, αλλά δεν μπορούσα να αποκοιμηθώ. Είμαι σίγουρος ότι όλοι έχουν ζήσει αυτή την κατάσταση: ξέρεις ότι πρέπει να σηκωθείς την επόμενη μέρα, ότι έχεις κάτι σημαντικό να κάνεις, αλλά δεν σε παίρνει ο ύπνος».

»Όταν έφτασα στο πλατό για να γυρίσω τη σκηνή με τη Sam, ήμουν άυπνος για 24 ώρες. Μέχρι το τέλος της ημέρας είχαν γίνει 36 ή κάπου τόσο. Θυμάμαι ότι σκέφτηκα πως το υπέροχο με αυτόν τον χαρακτήρα είναι ότι πιθανότατα ούτε εκείνος είχε κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ. Οπότε δεν υπήρχε λόγος να ανησυχώ. Έτσι, σε μεγάλο μέρος της ταινίας, η εξάντληση ήταν απολύτως πραγματική».

Υπήρξε εποχή, όπως παραδέχεται, που ως νέος ηθοποιός φοβόταν ότι «όλο αυτό μπορεί ξαφνικά να τελειώσει. Θυμάσαι πολύ έντονα πώς είναι να είσαι άνεργος». Σε κάποια περίοδο της καριέρας του, επιβεβαιώνει στον δημοσιογράφο, ένιωσε ότι το τηλέφωνό του είχε σταματήσει να χτυπά. Η πρώτη φορά ήταν πριν κυκλοφορήσει το “The Bourne Identity“. Είχα κάνει το “The Legend of Bagger Vance” με τον Will [Smith] και τη Charlize [Theron], και η ταινία δεν πήγε καλά. Ο Will ήταν τότε, όπως είναι και σήμερα, ένας από τους μεγαλύτερους σταρ. Οπότε προφανώς δεν έφταιγε ο Will.

»Μετά έκανα το “All the Pretty Horses” με τον Billy Bob [Thornton], και εκείνη ήταν μια πολύ δύσκολη εμπειρία. Το στούντιο και ο Billy Bob είχαν διαφορετικές απόψεις για το τι έπρεπε να είναι η ταινία. Τελικά μονταρίστηκε με έναν τρόπο που δεν άρεσε στον Billy και δεν πήγε καλά εμπορικά.

»Είχα λοιπόν μια σειρά από αποτυχίες. Και ακολούθησε μια περίοδος που το τηλέφωνο απλώς δεν χτυπούσε. Αυτή η σιωπή… Ήταν σαν να έβγαζα ξαφνικά τα ροζ γυαλιά μέσα από τα οποία έβλεπα μέχρι τότε τα πράγματα».

«Είχα μια σειρά από αποτυχίες. Και ακολούθησε μια περίοδος που το τηλέφωνο απλώς δεν χτυπούσε. Αυτή η σιωπή… Ήταν σαν να έβγαζα ξαφνικά τα ροζ γυαλιά μέσα από τα οποία έβλεπα μέχρι τότε τα πράγματα».

Και μετά κυκλοφόρησε το «The Bourne Identity» και έγινε τεράστια επιτυχία. «Δεν είναι κάτι προσωπικό», εξηγεί. «Είναι δουλειά. Και οι άνθρωποι δεν μπορούν πραγματικά να βγουν από τον δρόμο τους για να σε βοηθήσουν. Υπάρχει ένας πολύ ψυχρός υπολογισμός που καθορίζει αν βρίσκεσαι μέσα ή έξω από τη λίστα των ηθοποιών που θεωρούνται εμπορικά κατάλληλοι για να στηρίξουν μια παραγωγή. Και ποτέ δεν ξέρεις ποιος βρίσκεται σε αυτή τη λίστα. Μπορεί μάλιστα να είναι διαφορετική από στούντιο σε στούντιο, ανάλογα με το ποιον ηθοποιό είναι διατεθειμένοι να εγκρίνουν ως πρωταγωνιστή μιας ταινίας».

Αυτή η λίστα ηθοποιών είναι υπαρκτή, δεν πρόκειται για αστικό μύθο, προσθέτει. «Γίνονται πολύ ειλικρινείς συζητήσεις ανάμεσα στους ατζέντηδες και τα στελέχη των στούντιο, του τύπου: “Δεν μπορώ να εγκρίνω αυτή την ταινία με τον Χ, αλλά μπορώ με τον Ψ. Και αυτή η λίστα αλλάζει συνεχώς. Ξέρω ότι κάποιες φορές βρίσκομαι μέσα και κάποιες άλλες όχι. Πρέπει απλώς να θυμάμαι ότι δεν είναι προσωπικό. Αλλά μπορείς να το καταλάβεις όταν είσαι μέσα ή έξω».

Δείτε τη σχετική ανάρτηση:

 

View this post on Instagram

 

A post shared by GQ (@gq)

Advertisement - Continue Reading Below
Advertisement - Continue Reading Below