Ο Theo James, o Βρετανός ηθοποιός και παραγωγός που γνωρίζουμε μέσα από ρόλους όπως στο «The White Lotus», που του έφερε μια υποψηφιότητα για Emmy, καθώς και για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στο «The Gentlemen» του Guy Ritchie, είναι επίσης Πρέσβης Καλής Θελήσεως στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.
Με την τελευταία ιδιότητα περιέγραψε την οικογενειακή ιστορία του και συγκεκριμένα εκείνη του Έλληνα παππού του, που απέδρασε από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Συρία. Το πλήρες όνομα του Theo James μαρτυρεί άλλωστε τις ελληνικές ρίζες του: Theodore Peter James Kinnaird Taptiklis.
Όπως γράφει η Ύπατη Αρμοστεία στη λεζάντα της σχετικής ανάρτησης στο Instagram: «Πριν από 75 χρόνια, ο κόσμος έδωσε μια υπόσχεση: όσοι δραπετεύουν για να σώσουν τη ζωή τους πρέπει να μπορούν να βρουν την ασφάλεια. Αυτή η υπόσχεση προστάτευσε εκατομμύρια ανθρώπους. Αλλά σήμερα, διακυβεύεται. Η ιστορία του παππού του δικού μας Πρέσβη Καλής Θελήσεως είναι μια δυνατή υπενθύμιση του γιατί τα μαθήματα του παρελθόντος μετρούν και πρέπει να προστατεύσουμε και να υπερασπιστούμε το δικαίωμα αναζήτησης καταφυγίου».
«Πριν από 75 χρόνια, ο κόσμος έδωσε μια υπόσχεση: όσοι δραπετεύουν για να σώσουν τη ζωή τους πρέπει να μπορούν να βρουν την ασφάλεια. Αυτή η υπόσχεση προστάτευσε εκατομμύρια ανθρώπους. Αλλά σήμερα, διακυβεύεται».
Ο Theo Jame προειδοποίησε ότι «ένας κόσμος αδιαφορίας, ακόμα και σκληρότητας, επιστρέφει. Η ξενοφοβία είναι σε άνοδο. Η ανθρωπιστική βοήθεια συρρικνώνεται». Μοιράστηκε την παρακάτω μαρτυρία σε μια ανάρτηση που συνοδεύεται από στιγμιότυπα από το πρόσφατο ταξίδι του στη χώρα υποδοχής τότε του παππού του, Συρία.
«Το 1941 οι Ναζί σάρωσαν την Ελλάδα και πήραν την Αθήνα. Ο παππούς μου, Nicolas Taptiklis, δραπέτευσε για να σώσει τη ζωή του.
»Μέσα στη νύχτα, μπήκε σε μια μικροσκοπική βάρκα μαζί με δώδεκα άλλους και διέσχισαν τα επικίνδυνα νερά του Αιγαίου μέχρι την Τουρκία.
«Μέσα στη νύχτα, μπήκε σε μια μικροσκοπική βάρκα μαζί με δώδεκα άλλους και διέσχισαν τα επικίνδυνα νερά του Αιγαίου μέχρι την Τουρκία».
»Από την Τουρκία, ταξίδεψε με χιλιάδες ακόμα μέχρι τη Συρία, όπου επιτέλους βρήκε καταφύγιο στη Δαμασκό.
»Ο κόσμος είχε μάθει, με αβάστακτο κόστος σε ανθρώπινες ζωές, τι συμβαίνει όταν όσοι δραπετεύουν από έναν πόλεμο δεν έχουν κανένα ασφαλές μέρος να πάνε.
»Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οικογένειες στερήθηκαν ένα καταφύγιο, κόσμος επέστρεψε σε χώρες όπου φοβόταν για τη ζωή του και εκατομμύρια παρέμειναν σε καταυλισμούς γιατί το σπίτι τους δεν ήταν πλέον ασφαλές ή ούτε καν υπήρχε πια.
»Από εκείνη την τραγωδία προήλθε ένα απλό μάθημα: όσοι δραπετεύουν από τον πόλεμο και τις συγκρούσεις πρέπει να μπορούν να βρουν ένα καταφύγιο. Δεν πρέπει να εξαναγκάζονται να επιστρέψουν σε ένα μέρος όπου μπορεί να σκοτωθούν ή να βασανιστούν. Όσοι δραπετεύουν για να σώσουν τη ζωή τους, χρειάζονται ένα καταφύγιο.
»Αυτή η αρχή έγινε το επίκεντρο της συνθήκης του 1951 για τους πρόσφυγες, που υιοθετήθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς οι χώρες προσπαθούσαν ν δημιουργήσουν ένα πλαίσιο για να μην ξανασυμβούν οι βαναυσότητες του πολέμου.
»Μια υπόσχεση που τα τελευταία 75 χρόνια έχει σώσει εκατομμύρια ζωές και που αποτελεί απόδειξη ότι ακόμα και στους πιο σκοτεινούς καιρούς, μπορούμε να επιλέξουμε να προστατεύσουμε ο ένας τον άλλο.
»Οποιοσδήποτε από εμάς μπορεί να γίνει πρόσφυγας, οποιαδήποτε στιγμή.
»Το δικαίωμα για ένα καταφύγιο είναι μια υπόσχεση που δόθηκε για όλους μας, την οποί πρέπει να προστατεύσουμε και να υπερασπιστούμε».
Δείτε την ανάρτηση:
View this post on Instagram
