Μετά από κάθε ονειρική, εκκεντρική ή ακόμη και αδιάφορη πασαρέλα, ο υπεύθυνος σχεδιαστής εμφανίζεται στο τέλος για να χαιρετήσει και να ευχαριστήσει το κοινό. Κι όμως, τις περισσότερες φορές η εμφάνισή του δεν θυμίζει καθόλου τη διάθεση της συλλογής που μόλις παρουσίασε. Αντί για κάτι εντυπωσιακό ή θεατρικό, εμφανίζεται με μια σχεδόν «στολή»: απλή, πρακτική και καθημερινή αλλά όχι ιδιαίτερα θεαματική.
Σε πρόσφατο άρθρο του στους New York Times, ο δημοσιογράφος Jacob Gallagher παρατηρεί ότι η πιο συνηθισμένη εμφάνιση σχεδιαστών αποτελείται από τζιν και ένα απλό πουλόβερ, συχνά σε navy απόχρωση. Όσο εντυπωσιακές κι αν είναι οι δημιουργίες που μόλις πέρασαν από την πασαρέλα, από ροζ παλτό μέχρι φορέματα με φτερά και λουλούδια, ο δημιουργός σχεδόν πάντα εμφανίζεται στο τέλος με ένα σκούρο πλεκτό και παντελόνι.
View this post on Instagram
Το μοτίβο αυτό εμφανίστηκε ξανά σε πρόσφατες εβδομάδες μόδας. Σχεδιαστές όπως ο Erdem Moralıoğlu, ο Raf Simons για τον οίκο Prada, η Louise Trotter για την Bottega Veneta και ο Maximilian Davis για τον Ferragamo, εμφανίστηκαν στο τέλος των shows τους με παρόμοια, λιτά σύνολα.
Είναι πράγματι ειρωνικό: οι άνθρωποι που ουσιαστικά καθορίζουν τι θα φορέσουμε όλοι οι υπόλοιποι συχνά μοιάζουν οι λιγότερο «μοδάτοι» στην αίθουσα. Και ίσως αυτό γεννά και ένα εύλογο ερώτημα: αν οι ίδιοι οι σχεδιαστές δεν επιλέγουν να φορέσουν όσα μόλις παρουσίασαν στην πασαρέλα, γιατί θα έπρεπε να το κάνουμε εμείς; Φαίνεται πως δεν πάνε να πείσουν μέσα από το παράδειγμά τους.
Ωστόσο, αυτό δεν οφείλεται απαραίτητα σε έλλειψη στυλ ή φαντασίας. Οι σχεδιαστές είναι αφηγητές ιστοριών και το μέσο τους είναι τα ρούχα, αλλά το θέμα τους και οι κουβαλητές αυτών των ιστοριών είναι οι άλλοι άνθρωποι. Με αυτή την έννοια, η προσωπική τους γκαρνταρόμπα λειτουργεί σαν ένας ουδέτερος καμβάς πάνω στον οποίο δεν χρειάζεται να αποδεικνύουν τίποτα αφού έχουν διοχετεύσει όλη τους την δημιουργική ενέργεια στη δουλειά τους.
Πολλοί μάλιστα υιοθετούν αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «στολή». Ο Karl Lagerfeld ήταν γνωστός για τα μαύρα κοστούμια και τα σκούρα γυαλιά του. Ο Alexander McQueen εμφανιζόταν συχνά με τζιν και T-shirt, δίνοντας όλη τη θεατρική και συναισθηματική ένταση στις επιδείξεις του. Αντίστοιχα, οι Jonathan Anderson και Sarah Burton επιλέγουν πρακτικά και διακριτικά ρούχα, σε έντονη αντίθεση με τις πειραματικές ή ονειροπόλες δημιουργίες που σχεδιάζουν.
View this post on Instagram
Υπάρχει όμως και μια πιο πρακτική εξήγηση. Μια περιορισμένη προσωπική γκαρνταρόμπα εξοικονομεί πνευματική ενέργεια για ανθρώπους που καλούνται να παίρνουν χιλιάδες αισθητικές αποφάσεις καθημερινά -μια στρατηγική που θυμίζει την προσέγγιση του Steve Jobs, με το διάσημο μαύρο ζιβάγκο του. Επίσης, με τόσα σχέδια, υφάσματα, φαντασία και ερεθίσματα γύρω τους, η δική τους εμφάνιση συχνά είναι άμυνα έναντι των συνεχών δημιουργικών εικόνων που τους περιβάλλουν.
Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, όπως ο Patric DiCaprio του brand Vaquera, που εμφανίζεται συχνά πιο εκκεντρικά αλλά και ο John Galliano που δεν εξαντλούσε την θεατρικότητα στις δημιουργικές του συλλογές, αλλά την φόραγε ο ίδιος. Η Miuccia Prada, που θεωρεί πως η μόδα είναι άμεση γλώσσα και πως ό,τι φοράμε έχει σημασία γιατί είναι η παρουσίαση του εαυτού μας στον κόσμο, ξεχωρίζει για τις φούστες, τα φορέματα και τα παπούτσια της και γίνεται και η ίδια μια πρέσβειρα αξιοζήλευτου γούστου.
View this post on Instagram
Οι σχεδιαστές συχνά δημιουργούν φαντασίες για να τις φορέσουν άλλοι. Ίσως, λοιπόν, η δική τους απλότητα να αποτελεί ένα είδος δημιουργικής «θυσίας». Υπό την πίεση να παρουσιάζουν κάτι νέο σε κάθε σεζόν, περιορίζουν τις επιλογές τους στην προσωπική τους ζωή. Αλλά όχι όλοι.
