Οι Yulduz και Fariba Hashimi ήταν σε μια από τις τελευταίες πτήσεις που αναχώρησαν από την Καμπούλ όταν, πριν από πέντε περίπου χρόνια, οι Ταλιμπάν επέστρεψαν στην εξουσία του Αφγανιστάν. Και παρόλο που το θεοκρατικό καθεστώς απαγόρευσε στις γυναίκες να ασχολούνται με τον αθλητισμό, οι δύο αδερφές αγωνίστηκαν στην ποδηλασία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού (2024). Η μεγαλύτερη επιθυμία τους ήταν «να δείξουμε στον κόσμο τη δύναμη των Αφγανών γυναικών» όπως είχε πει τότε η Yulduz, σύμφωνα με ένα αφιέρωμα στους Irish Times, εκπροσωπώντας «μια χώρα όπου οι γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση ούτε στα βασικά δικαιώματα».
Τα τελευταία δύο χρόνια, οι ποδηλάτισσες συνεχίζουν το ταξίδι τους ανά τον κόσμο πάνω στους δύο τροχούς, συμμετέχοντας σε αγώνες που οι συμπατριώτισσές τους δεν θα μπορούσαν ούτε να ονειρευτούν. Όπως στον ποδηλατικό Γύρο της Ιταλίας (Giro d’Italia), από τον οποίο η Fariba Hashimi ανέβασε πριν από λίγες μέρες μια σειρά από φωτογραφίες, παλιές και καινούριες, γράφοντας στη λεζάντα:
«Σήμερα έγινε πραγματικότητα ένα όνειρο που κάποτε θεωρούσα ανέφικτο.
»Προέρχομαι από το Αφγανιστάν, μια χώρα όπου τα όνειρα για πολλές γυναίκες μοιάζουν απαγορευμένα.
»Όταν κυκλοφορούσα με το ποδήλατό μου, μού πετούσαν πέτρες. Μου φώναζαν ότι ως γυναίκα δεν μου επιτρεπόταν να κάνω ποδήλατο, δεν μου επιτρεπόταν να ονειρεύομαι, δεν μου επιτρεπόταν να μαθαίνω.
«Προέρχομαι από το Αφγανιστάν, μια χώρα όπου τα όνειρα για πολλές γυναίκες μοιάζουν απαγορευμένα. Όταν κυκλοφορούσα με το ποδήλατό μου, μού πετούσαν πέτρες. Μου φώναζαν ότι ως γυναίκα δεν μου επιτρεπόταν να κάνω ποδήλατο, δεν μου επιτρεπόταν να ονειρεύομαι, δεν μου επιτρεπόταν να μαθαίνω».
»Αλλά κάθε λέξη μίσους με έκανε πιο δυνατή.
»Και σήμερα να ‘μαι, στον Γύρο της Ιταλίας.
»Κουβαλάω μαζί μου κάθε αγώνα, κάθε θυσία και κάθε γυναίκα που συνεχίζει να αγωνίζεται για την ελευθερία και τα όνειρά της.
»Είμαι βαθιά ευγνώμων προς την οικογένειά μου -τη μητέρα μου, τον πατέρα μου, την αδερφή μου- που ποτέ δεν σταμάτησαν να πιστεύουν σε εμένα. Και προς όλους όσοι με υποστήριξαν στη διαδρομή: σας ευχαριστώ που μου δώσατε θάρρος όταν το χρειαζόμουν περισσότερο.
»Ο στόχος μου τώρα είναι απλός: Να απολαμβάνω κάθε στιγμή, να αγκαλιάζω αυτό το ταξίδι, και να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου σε κάθε ευκαιρία που μου φέρνει η ζωη.
»Δεν κάνω ποδήλατο μόνο για μένα αλλά για κάθε κορίτσι που τολμά να ονειρεύεται.
»Μαζί εξελισσόμαστε».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Οι αδελφές είδαν για πρώτη φορά αγγελία για ποδηλατικό αγώνα όταν ήταν 14 και 17 ετών αντίστοιχα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν σκεφτεί ότι μια γυναίκα θα μπορούσε να κάνει ποδήλατο. Δανείστηκαν το ποδήλατο ενός γείτονα και έμαθαν μόνες τους ισορροπία. Αρχικά το έκρυψαν από την οικογένειά τους, εξαιτίας του στίγματος που συνοδεύει τις γυναίκες που ασχολούνται με τον αθλητισμό στο Αφγανιστάν.
Στη συνέχεια φόρεσαν φαρδιά ρούχα, μαντίλες και γυαλιά ηλίου, ώστε να μην αναγνωρίζονται, και έλαβαν μέρος στον αγώνα, όπου κατέλαβαν τις δυο πρώτες θέσεις. Φυσικά είχαν δηλώσει ψεύτικα ονόματα. Ο κίνδυνος που πέρασαν άξιζε τον κόπο, γιατί σύμφωνα με την Fariba, που μίλησε στο BBC, «ήταν σαν να πετάς όπως ένα πουλί».
Οι αδελφές είδαν για πρώτη φορά αγγελία για ποδηλατικό αγώνα όταν ήταν 14 και 17 ετών αντίστοιχα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν σκεφτεί ότι μια γυναίκα θα μπορούσε να κάνει ποδήλατο.
Συνέχισαν να παίρνουν μέρος σε αγώνες και να κερδίζουν, μέχρι που οι γονείς τους τις αναγνώρισαν μέσα από φωτογραφίες που είχαν δημοσιεύσει τα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Τους ζήτησαν να σταματήσουν, αλλά εκείνες δεν το έβαλαν κάτω.
Στις μυστικές προπονήσεις τους, κινδύνευσαν από αυτοκίνητα που προσπαθούσαν να τις χτυπήσουν, καθώς και από πέτρες που εκσφενδόνιζαν πάνω τους όσοι θεωρούσαν το θέαμα απαράδεκτο. Εκείνες όμως όχι μόνο δεν τα παράτησαν, αλλά άρχισαν να ονειρεύονται μια θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο μόνος τρόπος για να συμβεί αυτό θα ήταν, βέβαια, να εγκαταλείψουν τη χώρα τους. Όπως και έκαναν, όταν οι Ταλιμπάν κατέλαβαν ξανά την εξουσία.
Η πρώτη χώρα όπου βρήκαν καταφύγιο ήταν η Ιταλία. Εκεί έκαναν την πρώτη τους ολοκληρωμένη προπόνηση, μακριά από την αγαπημένη τους οικογένεια: «Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι εξαιτίας της ποδηλασίας θα χωριζόμουν από τα αδέλφια μου», είπε η Fariba.
