Στο Instagram έχουν αρχίσει να γίνονται viral οι αναρτήσεις ενός διαφορετικού λογαριασμού. Σε αυτές η Ευθυμία παρουσιάζει τις δημιουργίες που φτιάχνει κατά παραγγελία: αναμνηστικά από ρούχα και λευκά είδη ανεκτίμητης συναισθηματικής αξίας που της στέλνουν οι πελάτες της. Για παράδειγμα, από φορμάκια ή σεντόνια μωρών που έχουν πλέον μεγαλώσει, αλλά και από ρούχα ανθρώπων που δεν είναι πια ανάμεσά μας. «Λατρεύω τη δουλειά μου» λέει σήμερα στο Marie Claire η νέα αυτή γυναίκα και μητέρα δύο παιδιών, έξι και δύο ετών, η οποία στη διάρκεια ενός ξεκαθαρίσματος στα βρεφικά είδη του μεγαλύτερου γιου της είχε την ιδέα να καλύψει ένα κενό της ελληνικής αγοράς.
«Πριν από δύο χρόνια, όταν ήμουν έγκυος στον δεύτερο γιο μου, έκανα ένα ξεκαθάρισμα στα ρουχαλάκια του μεγαλύτερου και με έπιασε νοσταλγία βλέποντάς τα τόσο μικροσκοπικά. Η διαδικασία θα μπορούσε να πάρει ένα τέταρτο, αλλά εμένα μού πήρε δύο ώρες, γιατί τα κοιτούσα ένα ένα. Θυμήθηκα τότε ότι είχα δει κάπου, στα social media, ένα φούτερ που έγραφε “μαμά” από βρεφικά ρουχαλάκια». Αναζητώντας στην Ελλάδα κάποιον επαγγελματία που έφτιαχνε τέτοια ενθύμια, δεν βρήκε κανέναν.
«Οπότε λέω, θα δοκιμάσω να φτιάξω ένα αρκουδάκι. Πήρα τη ραπτομηχανή της μαμάς μου. Δεν είχα ιδέα από ράψιμο. Δεν είχα ξαναπιάσει ραπτομηχανή. Ας μην το συζητήσουμε το πώς βγήκαν τα πρώτα! Αλλά μετά από πολλές προσπάθειες, κατάφερα να φτιάξω κάτι που έμοιαζε με αρκουδάκι. Ερωτεύτηκα τη διαδικασία. Σκέφτηκα, θα το ανεβάσω στα social media, μπορεί να αρέσει και σε άλλους. Υπήρξε μεγάλη και άμεση ανταπόκριση».
«Πήρα τη ραπτομηχανή της μαμάς μου. Δεν είχα ιδέα από ράψιμο. Δεν είχα ξαναπιάσει ραπτομηχανή. Ας μην το συζητήσουμε το πώς βγήκαν τα πρώτα! Αλλά μετά από πολλές προσπάθειες, κατάφερα να φτιάξω κάτι που έμοιαζε με αρκουδάκι. Ερωτεύτηκα τη διαδικασία. Σκέφτηκα, θα το ανεβάσω στα social media, μπορεί να αρέσει και σε άλλους. Υπήρξε μεγάλη και άμεση ανταπόκριση».
Στην αρχή έφτιαχνε ενθύμια για συγγενείς, φίλους και γνωστούς, αλλά σταδιακά άρχισε να δέχεται παραγγελίες από αγνώστους. Έτσι γεννήθηκε, πριν από περίπου δύο χρόνια, η Cloth Memories. «Ξεκίνησα με το κλασικό αρκουδάκι. Μετά προστέθηκαν και άλλα σχέδια λούτρινων, όπως αλεπού ή λαγουδάκι, που είναι και λίγο πιο εύκολο να πάρεις αγκαλιά γιατί έχει ελεύθερα άκρα. Επίσης κάνω φούτερ, κουβέρτες, μαξιλάρια». Μπορεί, ακόμα, κάποιος να της ζητήσει μια κορνίζα ή ένα μπρελόκ.
Τον πρώτο χρόνο, της έστελναν κυρίως βρεφικά ρουχαλάκια και λευκά είδη για να μετατρέψει σε ενθύμια. Τον δεύτερο, «έγινε μια αλλαγή». Πλέον η πλειονότητα των παραγγελιών αφορά αναμνηστικά από ρούχα «ανθρώπων που έχουν φύγει από τη ζωή». Έχει λάβει ακόμα και αξεσουάρ από κατοικίδια ζώα που πενθούν οι κηδεμόνες τους.
Γιατί είμαστε τόσο δεμένοι συναισθηματικά με ένα ρούχο, αναρωτιέμαι. «Συνδυάζουμε τους ανθρώπους με συγκεκριμένα ρούχα» πιστεύει η Ευθυμία. «Τις γιαγιάδες με τις νυχτικιές τους, τους παππούδες ή τους μπαμπάδες με τα πουκάμισά τους. Ειδικά όταν κάποιος φεύγει από τη ζωή, αυτές οι εικόνες μένουν στο μυαλό μας χαραγμένες όπως ένα άρωμα».
«Συνδυάζουμε τους ανθρώπους με συγκεκριμένα ρούχα. Τις γιαγιάδες με τις νυχτικιές τους, τους παππούδες ή τους μπαμπάδες με τα πουκάμισά τους. Ειδικά όταν κάποιος φεύγει από τη ζωή, αυτές οι εικόνες μένουν στο μυαλό μας χαραγμένες όπως ένα άρωμα».
Κάθε δέμα με ρούχα ή λευκά είδη που παραλαμβάνει για να τους δώσει μια δεύτερη ζωή κρύβει τη δική του ιστορία. «Έχω φτιάξει αρκουδάκια από ρούχα παιδιών ή μωρών που έχουν φύγει από τη ζωή. Δυσκολεύομαι να το διαχειριστώ όταν, για παράδειγμα, μια μαμά μου στέλνει τα ρούχα του παιδιού της και μου λέει ότι “πάλεψε αλλά δεν τα κατάφερε”. Αλλά υπάρχουν και χαρούμενες ιστορίες. Είχα φτιάξει δύο αρκουδάκια για δίδυμα. Μετά από έναν χρόνο, ο ίδιος γονιός μού ξαναέστειλε ρουχαλάκια από το τρίτο παιδάκι της οικογένειας. Ήταν τόσο ωραίο, ένιωσα κι εγώ κομμάτι εκείνης της ιστορίας».
Όσο στενάχωρες κι αν είναι οι ιστορίες απώλειας πίσω από ένα ρούχο που παίρνει στα χέρια της, τη «γεμίζει» η αποστολή που αναλαμβάνει. «Από τη στιγμή που ανοίγω ένα δέμα, νιώθω ότι προσφέρω κάτι». Το ζητούμενο σε κάθε δημιουργία της δεν είναι ένα τέλειο αισθητικά αποτέλεσμα, αλλά να εκπληρώσει την υπόσχεση του ονόματος Cloth Memories: να κρατήσει ζωντανές τις μνήμες με τις οποίες έχουμε συνδέσει ένα ρούχο ή ένα ύφασμα. «Κάποιοι γράφουν ότι μπορεί τα ρούχα που μου στέλνουν να μην ταιριάζουν χρωματικά μεταξύ τους, αλλά δεν έχει σημασία. Σκοπός δεν είναι να φτιάξεις το τέλειο εμφανισιακά αρκουδάκι». Συχνά, της ζητούν να συνδυάσει πολλά ρούχα σε ένα ενθύμιο. «Τα μεγάλα αρκουδάκια αποτελούνται από 24 κομμάτια, οπότε εκεί μπορώ να βάλω ακόμα και έξι ή επτά ρούχα. Είχα φτιάξει και ένα αρκουδάκι από ένα πουκάμισο του παππού και μια νυχτικιά της γιαγιάς και είχε βγει υπέροχο».
Ανέκαθεν η Ευθυμία αγαπούσε τη χειροτεχνία – σε κάποια φάση, μάλιστα, έφτιαχνε τα δικά της κοσμήματα. Αλλά λόγω της απειρίας της στο ράψιμο στην αρχή της διαδρομής της στο Cloth Memories, χρειάστηκε να θυσιάσει «πολλά παλιά υφάσματα, παλιά, τρύπια σεντόνια» στα πειράματά της.
Πλέον, πάντως, δεν θεωρεί το τεχνικό κομμάτι «το πιο δύσκολο της δουλειάς μου». Το πιο δύσκολο, εξηγεί, είναι να καλύπτεις όλα τα πόστα μόνος. Κάτι που ξέρουν καλά πολλοί ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων στην Ελλάδα. «Να προλάβεις το τεχνικό κομμάτι, να ανεβάσεις περιεχόμενο στα social media για να σε γνωρίσει ο κόσμος, να πακετάρεις τις παραγγελίες, να κόψεις αποδείξεις». Να στείλεις τις παραγγελίες και να παρακολουθήσεις, με αγωνία, τη διαδρομή τους μέχρι τον παραλήπτη, καθώς έχουν φτιαχτεί από υλικά αναντικατάστατα. Μια διαδρομή που, σε κάποιες περιπτώσεις, είναι εντυπωσιακά μεγάλη. Η Ευθυμία δέχεται παραγγελίες από όλη την Ελλάδα, ακόμα και από το εξωτερικό, όπως από Έλληνες της Γερμανίας ή της Αυστρίας.
Το πιο δύσκολο, εξηγεί, είναι να καλύπτεις όλα τα πόστα μόνος. Κάτι που ξέρουν καλά πολλοί ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων στην Ελλάδα. «Να προλάβεις το τεχνικό κομμάτι, να ανεβάσεις περιεχόμενο στα social media για να σε γνωρίσει ο κόσμος, να πακετάρεις τις παραγγελίες, να κόψεις αποδείξεις».
Η κατασκευή κάθε παραγγελίας είναι από μόνη της χρονοβόρα. «Ένα αρκουδάκι παίρνει, από την αρχή μέχρι το τέλος, περίπου πέντε ώρες. Μια μεγάλη κουβέρτα για μόνο κρεβάτι, έως και δεκατρείς ώρες. Το ράψιμο είναι το λιγότερο. Φτιάχνεις το πατρόν, σιδερώνεις ενίσχυση πίσω από κάθε ύφασμα για να είναι πιο σταθερό, το κόβεις».
Σε αυτή τη φάση, προσπαθεί ακόμα να αφουγκραστεί τις ανάγκες του κόσμου, «ώστε να τελειοποιήσω τα σχέδιά μου». Στο μεταξύ, δεν σταματά να μοιράζεται στα social media τις άπειρες πρακτικές εφαρμογές που βρίσκει η ιδέα στην οποία χτίστηκε η Cloth Memories. Όπως ένα «αρκουδάκι που φτιάχτηκε από την πάντα που υπήρχε γύρω από το κρεβατάκι ενός μωρού» όπως λέει στο νέο βίντεό της, από το εργαστήρι της στον Άγιο Δημήτριο Αττικής. «Το ύφασμα που το προστάτευε τις πρώτες του νύχτες, που ήταν εκεί σε κάθε ύπνο, σε κάθε ξύπνημα, σε κάθε μικρή καθημερινή στιγμή, τώρα έγινε ένα αρκουδάκι που θα κρατήσει όλες αυτές τις αναμνήσεις για πάντα». Φαντάζομαι τους γονείς εκείνου του μωρού, που έχει πια μεγαλώσει ή που μεγαλώνει πολύ γρήγορα, να κρατούν αγκαλιά το αρκουδάκι που έφτιαξε η Ευθυμία, να απολαμβάνουν το άρωμα της μωρουδίλας και να επιστρέφουν νοερά στους πρώτους μήνες ζωής του πιο αγαπημένου πλάσματος της ζωής τους.
Δείτε την πιο πρόσφατη ανάρτηση της Cloth Memories:
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
