H Γάζα συνεχίζει να δοκιμάζεται από τον πόλεμο, τις ελλείψεις και τον εκτοπισμό χιλιάδων οικογενειών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αβεβαιότητας, ανασφάλειας και φόβου μικρές πρωτοβουλίες αποκτούν ξεχωριστή σημασία, προσφέροντας λίγη ανακούφιση και ελπίδα. Μία γυναίκα βρήκε έναν τρόπο να προσφέρει μικρές στιγμές χαράς στα παιδιά, δημιουργώντας με τα χέρια της κάτι που σε πολλούς από εμάς μοιάζει δεδομένο – μια κούκλα.
Η 36χρονη Shireen al-Kurdi, μητέρα πέντε παιδιών, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της όταν ξέσπασε ο πόλεμος το 2023. Φεύγοντας, δεν πήρε σχεδόν τίποτα μαζί της, μερικά βασικά αγαθά και καθόλου παιχνίδια για τα παιδιά της.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αυτή η έλλειψη και η θλίψη στα μάτια των παιδιών της, ήταν που την οδήγησε να στραφεί σε μια παλιά της συνήθεια, το πλέξιμο. Ξεκίνησε να δημιουργεί μικρές, χειροποίητες κούκλες απλώς για να κάνει τα παιδιά της να χαμογελάσουν. Πολύ γρήγορα, όμως, αυτό που ξεκίνησε ως μια προσωπική ανάγκη μετατράπηκε σε πηγή εισοδήματος και στήριξης για την οικογένειά της.
Σήμερα, ζώντας σε μια σκηνή στον προσφυγικό καταυλισμό Μπουρέιτζ, συνεχίζει να πλέκει καθημερινά, παρά τις ελλείψεις σε υλικά και τις δύσκολες συνθήκες.
Στη Γάζα, τα παιχνίδια έχουν πλέον εξαφανιστεί. Σύμφωνα με τη UNICEF, η πρόσβαση σε βασικά αγαθά παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη, ενώ οι εισαγωγές πολλών προϊόντων έχουν ουσιαστικά διακοπεί. Οι ελάχιστες ποσότητες προϊόντων που φτάνουν είναι πολύ ακριβές, σε μια κοινωνία όπου η φτώχεια αγγίζει το 90%. Για τις περισσότερες οικογένειες, ακόμη και το πιο απλό παιχνίδι είναι πλέον απρόσιτο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η Shireen δημιουργεί κούκλες περίπου 30 εκατοστών, τις οποίες πουλά σε πολύ χαμηλή τιμή, θέλοντας να είναι προσιτές σε όσο το δυνατόν περισσότερες οικογένειες.
«Θέλω κάθε παιδί να έχει μια κούκλα», λέει μιλώντας στη washington post. «Τα παιδιά έχουν στερηθεί τόσα πολλά. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους δώσουμε λίγη χαρά».
Οι παραγγελίες άρχισαν να αυξάνονται όταν δημοσίευσε φωτογραφίες των δημιουργιών της στα social media και πλέον οι πλεκτές κούκλες της αποτελούν πέρα από πηγή χαράς και παρηγοριά.
Για πολλά παιδιά, αυτές οι κούκλες είναι οι μοναδικοί τους «σύντροφοι». Τις παίρνουν μαζί τους παντού στον ύπνο, στον χώρο που έχει στηθεί αντί για σχολείο στον καταυλισμό, στις λίγες ώρες που έχουν ελεύθερες για να παίζουν.
Για τις μητέρες, από την άλλη, είναι μια προσπάθεια να διατηρήσουν έστω ένα κομμάτι της ζωής που γνώριζαν πριν από τον πόλεμο, που περιελάμβανε πιο χαρούμενες στιγμές με γιορτές και γέλια.
