Ίσως ο Maxim Naumov να μην είχε φτάσει μέχρι την τέταρτη θέση στο καλλιτεχνικό πατινάζ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2026, αν δεν είχε απολαύσει, μεγαλώνοντας, την υποστήριξη των γονιών του, Vadim Naumov και Evgenia Shishkova, οι οποίοι είχαν επίσης υπάρξει πρωταθλητές στο πατινάζ, στη Ρωσία.
Πλέον όμως ό,τι έχει απομείνει στον Maxim από τους γονείς του είναι οι οικογενειακές φωτογραφίες, καθώς τους έχασε πριν από έναν περίπου χρόνο, στο αεροπορικό δυστύχημα που συνέβη μετά τη σύγκρουση επιβατικού αεροσκάφους με στρατιωτικό ελικόπτερο, κοντά στην Ουάσινγκτον, που είχε στοιχίσει τη ζωή σε 67 άτομα. Μια από αυτές τις φωτογραφίες έδειξε στους Ολυμπιακούς στο Μιλάνο, στην προετοιμασία των οπoίων τον είχε βοηθήσει ο πατέρας του λίγο πριν από τον πρόωρο θάνατό του.
Όταν έμαθε ο Maxim την τραγική είδηση, «το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να λιώσω, κυριολεκτικά, ξαπλωμένος στον καναπέ ή στο κρεβάτι μου». Οι γονείς του, άλλωστε, δεν ήταν μόνο τα πιο κοντινά και αγαπημένα του πρόσωπα αλλά και οι μέντορές του. Μερικούς μήνες αργότερα, ωστόσο, με το σύνθημα του πατέρα του στο μυαλό του («Να είσαι ανθεκτικός»), αποφάσισε να επιστρέψει στον πάγο και να αγωνιστεί στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς, κάνοντας πραγματικότητα ένα όνειρο που είχε από τότε που ήταν πέντε ετών.
Όταν έμαθε ο Maxim την τραγική είδηση, «το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να λιώσω, κυριολεκτικά, ξαπλωμένος στον καναπέ ή στο κρεβάτι μου». Οι γονείς του, άλλωστε, δεν ήταν μόνο τα πιο κοντινά και αγαπημένα του πρόσωπα αλλά και οι μέντορές του.
Παρόλο που οι επιδόσεις του δεν ήταν άψογες, το κοινό, γνωρίζοντας την τραγική ιστορία του, σηκώθηκε όρθιο και τον τίμησε με ένα θερμό χειροκρότημα. Ο ίδιος στο τέλος πήρε στα χέρια του μια φωτογραφία με τους γονείς του, από τότε που ήταν τριών ετών, τη φίλησε και ξέσπασε σε δάκρυα. «Πραγματικά θα ήθελα να είναι εδώ. Είναι μια τόσο σπουδαία στιγμή» σχολίασε.
Μετά τον αγώνα ένιωσε ότι χρειαζόταν λίγο χρόνο για τον εαυτό του. «Έκανα ένα βήμα πίσω και ξέσπασα σε κλάματα». Σήμερα επιδιώκει με κάθε ευκαιρία να αφηγείται την οικογενειακή ιστορία τους. «Είναι ευλογία που μπορώ να τη μοιράζομαι. Αισθάνομαι ότι πρέπει να χρησιμοποιώ τη φωνή μου μέχρι κυριολεκτικά να μην μπορώ πια να μιλήσω άλλο. Επιδιώκω να αφηγούμαι την ιστορία τους όσο γίνεται περισσότερο, όχι μόνο γιατί αξίζουν όλους τους επαίνους και την αναγνώριση – δεν θα είχα φτάσει εδώ αν δεν ήταν εκείνοι – αλλά και για να εμπνεύσω άλλους αθλητές και γενικά ανθρώπους».
Δείτε μια δήλωσή του για τους γονείς του μετά τον αγώνα:
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
