Ο Rhoam Summer, το 5χρονο αγόρι που ήταν ανάμεσα στα τέσσερα θύματα της φονικής επίθεσης σε δημοτικό σχολείο του Όρεγκον, είναι το μικρότερο σε ηλικία παιδί που έχει χάσει ποτέ τη ζωή του σε προσχεδιασμένη μαζική ένοπλη επίθεση σε σχολείο των Ηνωμένων Πολιτειών, σύμφωνα με τον δικηγόρο της οικογένειάς του και ειδικούς που καταγράφουν τα περιστατικά πυροβολισμών στα σχολεία.
Ο Rhoam, δύο συμμαθητές του και μία δασκάλα δολοφονήθηκαν την Πέμπτη από έναν πρώην μαθητή, μέσα σε αίθουσα αφιερωμένη στην εκπαίδευση παιδιών με ειδικές ανάγκες, στο δημοτικό σχολείο Silver Rail, στην πόλη Μπεντ του κεντρικού Όρεγκον.
Ήταν το 36ο περιστατικό πυροβολισμών που σημειώθηκε φέτος σε σχολικό χώρο πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με ανάλυση του CNN που βασίζεται σε πολλαπλές βάσεις δεδομένων, μεταξύ των οποίων και το Gun Violence Archive.
Ήταν το 36ο περιστατικό πυροβολισμών που σημειώθηκε φέτος σε σχολικό χώρο πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με ανάλυση του CNN που βασίζεται σε πολλαπλές βάσεις δεδομένων, μεταξύ των οποίων και το Gun Violence Archive.
«Δυστυχώς, και ίσως ακούγεται κυνικό, δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα υπάρξουν ουσιαστικές αλλαγές», δήλωσε ο David Riedman, επίκουρος καθηγητής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Άινταχο και ειδικός στην ανάλυση δεδομένων, ο οποίος ίδρυσε τη βάση δεδομένων K-12 Shooting Database, αναφερόμενος στην ένοπλη βία στα αμερικανικά σχολεία.
Συγκεκριμένα, ο Rhoam είναι το μικρότερο σε ηλικία θύμα μεταξύ των 176 προσχεδιασμένων ένοπλων επιθέσεων που έχουν σημειωθεί σε σχολεία από το 1966, στις οποίες συνολικά 762 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί, συμπεριλαμβανομένων των τεσσάρων θυμάτων του Silver Rail, σύμφωνα με την έρευνα του Riedman.
Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι, εκτός από τον Rhoam, έχασαν τη ζωή τους η δασκάλα Megan Lambert και δύο ακόμη παιδιά, ηλικίας 8 και 11 ετών.
Η βάση δεδομένων του Riedman περιλαμβάνει περιστατικά κατά τα οποία χρησιμοποιήθηκε πυροβόλο όπλο, είτε με πυροβολισμό είτε με απειλητική επίδειξή του, καθώς και περιπτώσεις στις οποίες σφαίρα έπληξε σχολικές εγκαταστάσεις.
Σύμφωνα με την έρευνά του, οι πυροβολισμοί στα σχολεία των ΗΠΑ έχουν μειωθεί τα τελευταία δύο χρόνια και η ίδια τάση αναμένεται να συνεχιστεί και φέτος. Το 2025 καταγράφηκαν 235 περιστατικά, έναντι 352 το 2023, χρονιά κατά την οποία σημειώθηκε ο μεγαλύτερος αριθμός.
Οι μαζικές ένοπλες επιθέσεις σε δημοτικά σχολεία είναι σχετικά σπάνιες, επισημαίνουν οι ειδικοί. «Είναι πιο σπάνιες σε σχέση με τα λύκεια, επειδή τα παιδιά είναι μικρότερα και οι περισσότεροι δράστες σχολικών επιθέσεων είναι μεταξύ 13 και 17 ετών. Συνήθως, λοιπόν, πρόκειται για μαθητές γυμνασίου ή λυκείου. Ωστόσο, σημειώνεται ένας σημαντικός αριθμός περιστατικών και στα δημοτικά σχολεία. Περίπου οι μισές επιθέσεις συμβαίνουν σε λύκεια, το ένα τέταρτο σε δημοτικά και το υπόλοιπο ένα τέταρτο σε γυμνάσια», εξήγησε ο Riedman.
«Είναι πιο σπάνιες σε σχέση με τα λύκεια, επειδή τα παιδιά είναι μικρότερα και οι περισσότεροι δράστες σχολικών επιθέσεων είναι μεταξύ 13 και 17 ετών. Συνήθως, λοιπόν, πρόκειται για μαθητές γυμνασίου ή λυκείου. Ωστόσο, σημειώνεται ένας σημαντικός αριθμός περιστατικών και στα δημοτικά σχολεία»
Ομάδα δικηγόρων που εκπροσωπεί τους γονείς του Rhoam ανέφερε σε ανακοίνωσή της ότι το αγόρι είναι το μικρότερο σε ηλικία παιδί που έχει σκοτωθεί ποτέ σε ένοπλη επίθεση σε σχολείο των ΗΠΑ. «Κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να βιώνει ή να φοβάται τη βία στο σχολείο του και κανένας γονιός να ανησυχεί για την ασφάλεια του παιδιού του όσο βρίσκεται εκεί», δήλωσε την Τρίτη στο CNN ένας από τους δικηγόρους της οικογένειας, ο Tim Williams.
«Θα περίμενε κανείς κάτι τέτοιο να συμβεί περισσότερο σε ένα λύκειο παρά σε ένα δημοτικό. Αυτοί οι δύστυχοι γονείς δεν είχαν κανέναν λόγο να υποψιαστούν έναν τέτοιο κίνδυνο, αφού το παιδί τους μόλις ξεκινούσε το νηπιαγωγείο. Δεν μπορείς να φανταστείς ότι θα γίνει ένοπλη επίθεση στο σχολείο του παιδιού σου όταν αυτό πηγαίνει στο νηπιαγωγείο. Δεν έχω καν λόγια να το περιγράψω», πρόσθεσε.
Σε ανακοίνωσή τους, οι γονείς του Rhoam μίλησαν για την καλοσύνη που χαρακτήριζε τον γιο τους. «Κάθε φορά που είχαμε επισκέπτες στο σπίτι, έβγαζε ποτήρια για να προσφέρει σε όλους κάτι να πιουν, φρόντιζε να έχουν όλοι κάτι να φάνε ή να κρατούν στην αγκαλιά τους ένα λούτρινο ζωάκι. Ήθελε να μοιράζεται ό,τι είχε. Η καρδιά του δεν γνώριζε όρια και μεγάλωνε μαζί του κάθε μέρα. Ήμασταν τόσο περήφανοι για το παιδί που ήταν και για τον άνθρωπο που γινόταν».
Οι γονείς του ζήτησαν από τον κόσμο να ζωγραφίσει κάτι προς τιμήν του. «Ο Rhoam δεν ήταν παιδί-θαύμα στη ζωγραφική, αλλά είχε την πιο αγνή καρδιά και έβαζε αγάπη σε κάθε μουτζούρα, σε κάθε πινελιά, σε κάθε σταγόνα χρώματος ή σε κάθε τσαλακωμένο φύλλο που προσπαθούσε να μεταμορφώσει σε κάτι».
