Μια τάση που γίνεται όλο και πιο δημοφιλής στα social media έρχεται να δώσει όνομα σε μια εμπειρία που, όπως φαίνεται, πολλές γυναίκες έχουν ήδη ζήσει: το λεγόμενο alpine divorce (αλπικό διαζύγιο).
Πρόκειται για καταστάσεις όπου ένας άντρας εγκαταλείπει τη σύντροφό του κατά τη διάρκεια μιας πεζοπορίας ή outdoor δραστηριότητας, είτε επειδή εκείνοςκινείται πιο γρήγορα, είτε επειδή έχουν καβγαδίσει, αφήνοντάς τη μόνη σε ένα απαιτητικό ή ακόμα και επικίνδυνο περιβάλλον.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η MJ, 38 ετών, θυμάται, μιλώντας στον Guardian, την εμπειρία της στο Εθνικό Πάρκο Zion στη Utah των ΗΠΑ, ως ένα μικρό αλλά έντονο τραύμα. Σε ένα ταξίδι με έναν άντρα με τον οποίο έβγαινε, εκείνος άρχισε να ανεβαίνει πιο γρήγορα στο μονοπάτι του Angel’s Landing, δείχνοντας εμφανή ενόχληση για τον ρυθμό που ακολουθούσε εκείνη. Όταν τελικά έφτασαν στην κορυφή, έβγαλαν μαζί μια φωτογραφία και στη συνέχεια εκείνος κατέβηκε το βουνό με μια άλλη γυναίκα που γνώρισε στη διαδρομή, αφήνοντάς την εντελώς μόνη της. Ο χωρισμός ήρθε λίγο αργότερα.
Η εμπειρία αυτή, που σήμερα έχει ορισμό και ονομάζεται αλπικό διαζύγιο, δεν είναι μεμονωμένη. Σε TikTok βίντεο με εκατομμύρια προβολές, γυναίκες μοιράζονται ιστορίες κατά τις οποίες βρέθηκαν μόνες τους σε δύσβατα μονοπάτια, χωρίς επαρκή εξοπλισμό ή γνώση της περιοχής, αφού οι σύντροφοί τους προχώρησαν χωρίς να τις περιμένουν. Σε πολλές περιπτώσεις, το τέλος της σχέσης ήταν άμεσο.
Αφορμή για την άνοδο του trend στάθηκε ένα viral βίντεο στο TikTok, που δημοσιεύτηκε στις 18 Φεβρουαρίου από χρήστρια, συγκεντρώνοντας πάνω από 19 εκατομμύρια προβολές. Σε αυτό, μια γυναίκα περπατά μόνη της σε δύσβατο μονοπάτι, κλαίγοντας και περιγράφοντας τη μέρα ως «το χειρότερο Σάββατο της ζωής της». Το κείμενο πάνω στο βίντεο συνοψίζει την εμπειρία: «Πας για πεζοπορία μαζί του στο βουνό, σε αφήνει μόνη σου και τότε συνειδητοποιείς ότι δεν του άρεσες ποτέ πραγματικά».
Μετά το viral βίντεο, δεκάδες γυναίκες μοιράστηκαν παρόμοιες εμπειρίες. Κάποια σχόλια μιλούν ακόμα και για «support group επιζωσών», υποδηλώνοντας πόσο συχνό είναι το φαινόμενο.
Ο όρος δεν είναι καινούριος. Προέρχεται από το διήγημα “An Alpine Divorce” του συγγραφέα Robert Barr το 1893. Στην ιστορία, ένας άνδρας σχεδιάζει να σκοτώσει τη σύζυγό του κατά τη διάρκεια ταξιδιού στις Ελβετικές Άλπεις, μια πλοκή που δίνει μια πιο μακάβρια διάσταση στον όρο.
Τι κρύβεται πίσω από αυτή τη συμπεριφορά και οι συνέπειές της
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι πίσω από αυτό το φαινόμενο συχνά κρύβονται ζητήματα επικοινωνίας, διαφορετικές προσδοκίες, αλλά και το λεγόμενο «ανδρικό εγώ». Όπως εξηγεί η Julie Ellison, πρώην αρχισυντάκτρια του Climbing magazine, πολλοί άντρες επηρεάζονται από μια κουλτούρα που εξιδανικεύει την αντοχή, την αυτάρκεια και την υπέρβαση των ορίων. Αυτό όμως μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες για τον σύντροφο που μένει πίσω.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι συνέπειες είναι ακόμη πιο σοβαρές. Πρόσφατα, ένας Αυστριακός ορειβάτης κρίθηκε ένοχος για βαριά αμέλεια μετά τον θάνατο της συντρόφου του, την οποία άφησε εξαντλημένη σε κορυφή βουνού ενώ κατέβηκε για βοήθεια.
Πέρα από τα ακραία περιστατικά, το βασικό πρόβλημα φαίνεται να είναι η έλλειψη συνεννόησης. Όπως σημειώνει ο David Webb, αρχισυντάκτης του Explore magazine, όποιος προσκαλεί κάποιον σε μια πεζοπορία αναλαμβάνει άτυπα και τον ρόλο του «οδηγού». Αυτό σημαίνει ότι ο ρυθμός πρέπει να προσαρμόζεται στον πιο αργό, όχι το αντίθετο.
Από την πλευρά του, ο θεραπευτής και συγγραφέας Daniel Duane τονίζει ότι πολλές φορές στις δραστηριότητες σε εξωτερικούς χώρους συγκρούονται δύο διαφορετικές ανάγκες: η προσωπική φιλοδοξία και η κοινή εμπειρία. «Μερικές φορές το πιο εγωιστικό κομμάτι του εαυτού μας παίρνει τον έλεγχο», εξηγεί, κάτι που συχνά γίνεται αντιληπτό εκ των υστέρων.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Παράλληλα, αρκετοί είναι εκείνοι που αμφισβητούν τα έμφυλα στερεότυπα γύρω από το φαινόμενο. Πολλές γυναίκες που ασχολούνται με τέτοιου είδους δραστηριότητες τονίζουν ότι η έννοια του αλπικού διαζυγίου ενισχύει την αντίληψη ότι οι γυναίκες είναι λιγότερο ικανές και σε αυτές τις καταστάσεις, κάτι που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Ίσως, τελικά, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο σε αυτές τις ιστορίες είναι το τι συμβαίνει μετά: πολλές γυναίκες βρίσκουν υποστήριξη από άλλες γυναίκες ή αγνώστους στη διαδρομή, δημιουργώντας μικρές κοινότητες μέσα στη φύση.
Για την MJ, χρειάστηκε χρόνος για να ξαναβρεί τη σχέση της με την πεζοπορία. Σήμερα, όμως, βλέπει αλλιώς τα πράγματα: «Δεν έχει σημασία πόσο γρήγορα πας. Δεν έχει σημασία πόσο χρόνο σου παίρνει. Η πεζοπορία δεν είναι κάτι στο οποίο πρέπει να είσαι καλή ή κακή. Απλώς υπάρχει».
