Οι Piper Gilles και Paul Poirier, που κέρδισαν το χάλκινο στον χορό στον πάγο, στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2026, έχουν μια τραγική και συγκινητική ιστορία. Ήταν το 2017 όταν η μητέρα της Gilles διαγνώστηκε με καρκίνο στον εγκέφαλο. Έφυγε από τη ζωή 15 μήνες μετά, αφού όμως είχε προλάβει να δει την κόρη της να αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς του 2018.
Το 2022 η Gilles -που όπως έγραψε σε ένα αυτοβιογραφικό άρθρο στην Toronto Life, «το πατινάζ αποτελούσε πάντα κομμάτι της ζωής μου»- ήρθε και η ίδια αντιμέτωπη με τον καρκίνο, αυτή τη φορά στις ωοθήκες. «Τον Οκτώβριο του 2022 άρχισα να νιώθω απίστευτα κουρασμένη και ζαλισμένη» θυμάται. «Νόμιζα ότι ήταν από το φυσιολογικό άγχος για τους αγώνες, αλλά τα συμπτώματα επέμεναν και προστέθηκαν σουβλιές πόνου στην αριστερή πλευρά μου». Στο νοσοκομείο, οι γιατροί εντόπισαν μια κύστη εννέα εκατοστών στην αριστερή ωοθήκη της, στην οποία είχε προσκολληθεί ένας όγκος. Στην επέμβαση που ακολούθησε, επιβεβαίωσαν ότι ήταν καρκίνος των ωοθηκών στο πρώτο στάδιο.
«Τον Οκτώβριο του 2022 άρχισα να νιώθω απίστευτα κουρασμένη και ζαλισμένη. Νόμιζα ότι ήταν από το φυσιολογικό άγχος για τους αγώνες, αλλά τα συμπτώματα επέμεναν και προστέθηκαν σουβλιές πόνου στην αριστερή πλευρά μου».
Ακόμα και σε εκείνες τις κρίσιμες στιγμές για τη ζωή της, αναρωτιόταν «πώς η διάγνωση θα επηρέαζε το πατινάζ. Όταν συναντήθηκα με τη γιατρό μου, επιβεβαίωσε ότι μόλις ανέρρωνα από την επέμβαση θα μπορούσα να συνεχίσω. Δεν χρειαζόταν να υποβληθώ σε χημειοθεραπεία. Και πάλι, πέρασα τον επόμενο χρόνο μέσα στον φόβο μήπως ο όγκος επιστρέψει».
Τις εβδομάδες μετά την επέμβαση, κάθε κίνηση ήταν επώδυνη για την Gilles. «Όταν επιτέλους γύρισα στον πάγο, στα μέσα Φεβρουαρίου του 2023, με τον Paul πανηγυρίζαμε που μπορούσα να διαγράψω έναν κύκλο». Επέστρεψε σιγά σιγά στην προπόνηση, φορώντας μια ειδική ζώνη στη μέση. «Ένιωθα ευγνώμων που είχα επιστρέψει σε ό,τι αγαπούσα. Τέλος Μαρτίου, κερδίσαμε το χάλκινο στους Παγκόσμιους Αγώνες στην Ιαπωνία. Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα μου με τον καρκίνο, ο Paul ήταν φοβερά υποστηρικτικός. Λένε ότι οι συνεργασίες στο πατινάζ είναι σαν ένα είδος γάμου, και ο Paul ήταν δίπλα μου και στην υγεία και στην αρρώστια».
«Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα μου με τον καρκίνο, ο Paul ήταν φοβερά υποστηρικτικός. Λένε ότι οι συνεργασίες στο πατινάζ είναι σαν ένα είδος γάμου, και ο Paul ήταν δίπλα μου και στην υγεία και στην αρρώστια».
Η προετοιμασία τους για το Μιλάνο περιλάμβανε καθημερινή προπόνηση πέντε ωρών στον πάγο, «συν δύο ώρες εκτός πάγου για φυσιοθεραπεία και μυϊκή ενδυνάμωση. Στον ελεύθερο χρόνο μου, έφτιαχνα βαλίτσες, έκανα σχέδια για την Ιταλία και φρόντιζα να φορτίζω μπαταρίες παρακολουθώντας μια καλή κωμωδία».
Στο Μιλάνο έκαναν πραγματικότητα το όνειρό τους να κερδίσουν μετάλλιο. Γιόρτασαν τη νίκη τους με δάκρυα χαράς.
Δείτε βίντεο με την περφόρμανς τους στο Μιλάνο και τη νίκη τους:
