Γεμάτα θέατρα και άνθρωποι που βγαίνουν από την αίθουσα χαμογελαστοί, σοκαρισμένοι ή δακρυσμένοι: από τις ωραιότερες εικόνες της γιορτινής Αθήνας. Ανάμεσα σε αρκετές παρατάσεις που αξίζουν την προσοχή μας, διαλέγουμε τρεις, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά με ένα κοινό γνώρισμα: δεν σε αφήνουν να τις ξεχάσεις.
Οιδίποδας σε διασκευή και σκηνοθεσία του Robert Icke στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση
Παράσταση που όχι μόνο δεν την ξεχνάς εύκολα, αλλά μένεις και λίγο παραπάνω από το κανονικό καρφιτσωμένος στο κάθισμά σου αφότου τελειώσει, ενώ γύρω σου υπάρχουν δακρυσμένα βλέμματα και άνθρωποι ψιθυρίζουν “τι είδαμε!”. Ο Βρετανός σκηνοθέτης μεταφέρει την τραγωδία του Σοφοκλή σε ένα σύγχρονο προεκλογικό κέντρο όπου εκτυλίσσεται ταυτόχρονα ένα πολιτικό και οικογενειακό θρίλερ, καθώς τη βραδιά των εκλογών που ο Οιδίποδας ετοιμάζεται να αναδειχτεί θριαμβευτής, σκιές από το παρελθόν του και μυστικά σε σχέση με την καταγωγή του έρχονται να τινάξουν στον αέρα κάθε δέσμευση και να διαλύσουν κάθε βεβαιότητα.
Η παράσταση έχει ωραίο ρυθμό, δράση, παύσεις, ένα αγχωτικό ρολόι επί σκηνής, βετεράνους ηθοποιούς και φρέσκο θεατρικό αίμα που βράζει, αλλά πάνω και πρώτα απ’ όλα έχει δύο συγκλονιστικούς πρωταγωνιστές.
Ο Νίκος Κουρής είναι ένας χαρισματικός Οιδίποδας γεμάτος ορμή και άνεση, σίγουρος για τον εαυτό του, με μια γοητευτική έπαρση, τόσο εντυπωσιακά σαρωτικός που η συντριβή του θα είναι εξίσου εκκωφαντική. Πείθει για τον παράφορο έρωτά του για τη γυναίκα του, μια γυναίκα για την αποδοχή της οποίας ισχυρίζεται ότι κάνει όσα κάνει και συγκινεί ως πατέρας που αντιμετωπίζει με αγάπη τη δυσκολία του γιου του να μιλήσει ανοιχτά για τη σεξουαλική του ταυτότητα, αλλά και τη συγκρουσιακή κόρη του που διεκδικεί με κάθε τρόπο την προσοχή του.
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, μία ηθοποιός που δεν σταματά να εκπλήσσει το κοινό εδώ και τέσσερις δεκαετίες, είναι μία Ιοκάστη που θα λάμπει για πάντα ως σημείο αναφοράς στο ελληνικό θέατρο, τόσο στιβαρή και αληθινή, κυρίαρχη σύζυγος, σέξι, ερωτευμένη γυναίκα, τρυφερή αλλά και θυμωμένη μητέρα, εύθραυστη, στο βάθος ένα κοριτσάκι που κακοποιήθηκε, μία τραγική φιγούρα που έχασε κάποτε ένα παιδί.
Στο θίασο που σκηνοθετεί ο Ρόμπερτ Άικ συναντάμε τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο (Κρέoντας), τη Ράνια Οικονομίδου (Μερόπη, ένα πρόσωπο που εισάγει ο Άικ στο έργο, από το οποίο απουσιάζει η Ισμήνη) και τους Κώστα Νικούλι, Σωκράτη Πατσίκα, Τάκη Σακελλαρίου, Χαρά Γιώτα, Γιώργο Ζιάκα, Γιάννη Τσουμαράκη και Δανάη-Αρσενία Φιλίδου. Οι παραστάσεις ολοκληρώνονται την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου.
Kontakthof σε σύμπραξη με το Pina Bausch Foundation στο Εθνικό Θέατρο- Κτίριο Τσίλλερ, Κεντρική Σκηνή
Είχα την τύχη να δω την παράσταση μερικές δεκαετίες πριν, στο Ηρώδειο, και νιώθω ότι πρόκειται για ένα έργο που μπορεί να έχει βαθιά επίδραση σε έναν νέο θεατή. Πήγα με λαχτάρα και υψηλές προσδοκίες στο Εθνικό αναζητώντας εκείνο το φοβερό συναίσθημα της συναρπαγής και η αναβίωση που ανέλαβαν να διευθύνουν καλλιτεχνικά οι Josephine Ann Endicott και Δάφνις Κόκκινος με αντάμειψε και με το παραπάνω.
Τι συμβαίνει στο Kontakthof της Πίνα Μπάους; 23 Ελληνίδες και Έλληνες ερμηνευτές (21–55 ετών) στέκονται, κάθονται και χορεύουν απέναντι από το κοινό, συγκρούονται, στροβιλίζονται, περπατούν και διηγούνται ιστορίες αγάπης ή τη στιγμή που κάποιος ή κάποια τους σμπαράλιασε την καρδιά, κι όλα αυτά μέσα από ένα χοροθέατρο (με έμφαση στο χορό), που θυμίζει καμπαρέ κι ενώ τα αυτιά του θεατή πλημμυρίζουν εμμονικά μελωδίες και γερμανικά τραγούδια περασμένων δεκαετιών.
Η ανάγκη για επαφή, άλλοτε τρυφερή κι άλλοτε βίαια, το φλερτ ως τελετουργία, η επιθυμία απέναντι στο φόβο, η βία των σωμάτων που συναντιούνται, η ντροπή, η λαγνεία, το άβολο, το αναπάντεχο: όλα χωράνε στην παράσταση της Πίνα Μπάους, χωρίς πλοκή, αλλά με γενναίες δόσεις συναισθήματος και σουρεαλισμού, άβολες σιωπές, χειρονομίες τρυφερότητας και κλείσιμο του ματιά (ή μήπως μπουνιά;) στους έμφυλους κανόνες. Μια παράσταση που αναθερμαίνει τη σχέση των ανθρώπων όχι μόνο με το χορό, αλλά με το σώμα τους. Δεν είναι για όλους, αλλά όλοι κάτι θα πάρουν από αυτήν.
Επί σκηνής οι υπέροχοι: Θανάσης Ακοκκαλίδης, Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Βίκυ Βολιώτη, Κατερίνα Γεβετζή, Δημήτρης Γεωργιάδης, Μαριλένα Δάρα, Δάφνη Δρακοπούλου, Νίκος Ζιάζιαρης, Ναταλία Καλογεροπούλου, Δημήτρης Κολλιός, Μελίνα Κόντη (που όχι μόνο ξεχωρίζει, αλλά μαθαίνουμε πως την φοβούνται και οι τεχνικοί), Νίκος Κουσούλης, Κωνσταντίνος Κοντογεωργόπουλος, Νίκος Λεκάκης, Έρη Μάγκου, Δημήτρης Μανδρινός, Ιωάννης Μπάστας, Αλεξάνδρα Όσπιτση, Εβίνη Παντελάκη, Πύρρος Θεοφανόπουλος, Έλσα Σίσκου, Βασιάνα Σκοπετέα, Σάνια Στριμπάκου. Οι παραστάσεις ολοκληρώνονται την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου.
Cancel του David Ireland στο θέατρο Αθηνών
Όταν ακούω ιρλανδική μαύρη κωμωδία, σκέφτομαι Μάρτιν ΜακΝτόνα και όταν ακούω Μάρτιν ΜακΝτόνα σκέφτομαι μπινελίκια και αιματοχυσία. Φυσικά και μια κωμωδία με τίτλο Cancel, την οποία υπογράφει ο Ιρλανδός Ντέιβιντ Άιρλαντ (ναι, Άιρλαντ, όπως η χώρα), υπόσχεται και παραδίδει όλα τα παραπάνω αλλά και καίριο πολιτικό σχόλιο για την εποχή μας, την εποχή της εύκολης απαξίωσης και των λαϊκών δικαστηρίων.
Cancel σημαίνει ακυρώνω και από το πρώτο δεκάλεπτο της παράστασης που σκηνοθετεί με ανατρεπτική διάθεση ο Μανώλης Δούνιας καταλαβαίνεις ποιος πρόκειται να το υποστεί. Ή μήπως όχι;
Η κουβέντα για την cancel culture, την πολιτική ορθότητα και όλα τα παρακλάδια τους είναι μεγάλη ζωντανή και γεμάτη ανατροπές. Τρεις άνθρωποι του θεάτρου συναντιούνται στο Λονδίνο για το ανέβασμα μιας παράστασης: ο Αμερικανός σταρ, που παρόλο που έχει στην κατοχή του ένα Όσκαρ είναι ένας μάλλον σωματικός ηθοποιός (ένας Αιμίλιος Χειλάκης που σε κάνει να γελάς με το ύφος του και μόνο ως αμόρφωτος χοντράνθρωπος που προσπαθεί να ρίξει πάνω του ένα πέπλο ευπρέπειας με τραγελαφικά αποτελέσματα), ο Άγγλος σκηνοθέτης ( τι τραβάει ο Θανάσης Κουρλαμπάς!), διακριτικά gay και με σύνδρομο ανωτερότητας, το οποίο δυσκολεύεται να κρύψει και η εκρηκτική συγγραφέας (απολαυστική Αθηνά Μαξίμου σε κόντρα ρόλο) που υπογράφει το εύφλεκτο έργο: μια παράσταση, με αφορμή ένα περιστατικό του Ιρλανδικού εμφυλίου.
Στερεότυπα, κατάχρηση εξουσίας, έμφυλοι ρόλοι, εθνικές και άλλες ταυτότητες και φυσικά, το αγαπημένο όλων “Δεν δικαιούσθε διά να ομιλείτε!” ή ποιος έχει το δικαίωμα να λέει τι” στις μέρες μας, με γρήγορους, κοφτερούς διαλόγους, μπινελίκια και γέλια μέχρι δακρύων. Αιμίλιος Χειλάκης, Αθηνά Μαξίμου και Θανάσης Κουρλαμπάς σε μεγάλα κέφια.
