Η Naushaba Roonjho εργάζεται στον τομέα της υγείας, αλλά πριν από αυτό είχε δεχθεί την κριτική, τις προσβολές και τον αποκλεισμό από την οικογένειά της στο Πακιστάν επειδή ακριβώς ήθελε να δουλέψει, αλλά τώρα διεκδικεί μέχρι και πολιτικό αξίωμα.
Όταν έγινε το πρώτο κορίτσι στην περιοχή της που πέρασε τις εθνικές εξετάσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Πακιστάν, τα νέα δεν έφεραν χαρά και γιορτές όπως θα συνέβαινε σε κάποια άλλη οικογένεια και σε κάποια άλλη χώρα. Στο σπίτι, στο χωριό της στην επαρχία Σίντ του Πακιστάν, ο πατέρας της της είπε: «Αρκετά, δεν χρειάζεται να σπουδάσεις άλλο. Πρέπει να μείνεις στο σπίτι τώρα».
Ήταν το 2010 και η Naushaba ήταν 17 ετών. Λίγες εβδομάδες μετά παντρεύτηκε τον Muhammad Uris, έναν εργάτη. Αν και όπως όλα τα κορίτσια στην περιοχή είχε αφήσει το σχολείο μετά το δημοτικό, συνέχισε να μαθαίνει μόνη της.
«Οι άνθρωποι με κορόιδευαν», λέει στον Guardian που παρουσιάζει με ρεπορτάζ την ιστορία της. «Έλεγαν ότι τα κορίτσια δεν χρειάζονται εκπαίδευση και χαλάνε αν σπουδάζουν».
Στα πρώτα χρόνια του γάμου της αφιερώθηκε στην ανατροφή των παιδιών της, στις δουλειές του σπιτιού και στη διαχείριση του εισοδήματος του άντρα της για να τα μεγαλώσουν όλα σωστά. Το ζευγάρι ζούσε με τους γονείς της, αλλά όταν είδε μια αγγελία για ένα εθνικό πρόγραμμα αγροτικής ανάπτυξης που εκπαιδεύει εργαζόμενους κοινότητας, υπέβαλε αίτηση.
Η εργασία, που απαιτούσε τη δική της μεταφορά από σπίτι σε σπίτι για να ενημερώνει για θέματα υγείας (το δικό μας πόρτα-πόρτα), θεωρήθηκε ντροπή. Κάποιοι, μάλιστα, την κατηγόρησαν ότι «ντροπιάζει» την οικογένειά της.
Tο 2019, η σύγκρουση έφτασε στο απροχώρητο. Η οικογένειά της της είπε να σταματήσει να δουλεύει ή να φύγει από το σπίτι. Εκείνη και ο σύζυγός της αποφάσισαν να φύγουν και με τις οικονομίες τους έχτισαν το δικό τους σπίτι ενός, μόλις, δωματίου. Η απομάκρυνση αυτή ενίσχυσε την αποφασιστικότητά της και μαζί με τη στήριξη του άντρα της την έκανε πιο δυνατή.
«Οι γονείς μου σταμάτησαν να μου μιλούν για δύο χρόνια. Δεν αποδέχτηκαν ότι ήθελα να σπουδάσω ή να γίνω κάτι περισσότερο από νοικοκυρά στη ζωή μου».
Αλλά δουλεύοντας σε εμβολιαστικά προγράμματα και πρωτοβουλίες υγιεινής, διαπίστωσε τις μεγάλες ανάγκες της κοινότητάς της: «Οι άνθρωποι δεν πλένουν καν τα χέρια τους μετά την τουαλέτα ή πριν φάνε. Δεν υπάρχουν μαίες, και πολλές γυναίκες δεν γνωρίζουν τους κινδύνους που διατρέχουν στη διάρκεια του τοκετού και μετά τη γέννα», λέει στο μέσο.
Health worker Naushaba Roonjho was ostracised by her family in Pakistan for wanting to work but now she is campaigning for political office@SRSO_Official ♥️ https://t.co/ELpHPJr9Vy
— Raza Dharejo PPP (Official) (@RazaDharijo) January 2, 2026
Η κοροϊδία στο πρόσωπο του συζύγου της και η κοινή δουλειά για τις μαθήτριες στα σχολεία
Όπως λέει ο σύζυγός της τον κορόιδευαν περισσότερο από εκείνη. «Έλεγαν: ‘Δεν ντρέπεσαι; Η γυναίκα σου πηγαίνει να δουλέψει με άντρες’. Τους απαντούσα, ‘Είτε μας σέβεστε είτε όχι, θα συνεχίσουμε να κάνουμε το καλό. Πάντα θα είμαι μαζί της’. Και οι δύο είμαστε μορφωμένοι. Περάσαμε τις εξετάσεις δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης».
Το ζευγάρι ξεκίνησε να εργάζεται για τη βελτίωση της εκπαίδευσης των κοριτσιών στο χωριό, με τη Naushaba Roonjho να ενημερώνει τις οικογένειες από σπίτι σε σπίτι. Πολλές οικογένειες τους έκλειναν την πόρτα.
«Δεν υπήρχαν κορίτσια στο σχολείο», λένε για το δημόσιο σχολείο στην περιοχή τους, που, θεωρητικά, δέχεται και αγόρια και κορίτσια, αλλά δεν είχε λειτουργικό χώρο για τα κορίτσια. Επισκέφθηκαν κάθε σπίτι, μίλησαν και έπεισαν τους γονείς να επιτρέψουν στα κορίτσια τους να εκπαιδευτούν. Και έτσι πέντε ή έξι κορίτσια ξεκίνησαν να πηγαίνουν σχολείο. Τελικά, εγγράφηκαν επτά, συμπεριλαμβανομένων των δύο δικών τους παιδιών. «Αριθμός πολύ ικανοποιητικός», λένε «αν σκεφτείτε ότι το σχολείο δεν είχε καθόλου μαθήτριες».
Η Naushaba έγινε πρόεδρος μιας τοπικής οργανωμένης ομάδας, συμμετέχοντας σε προγράμματα οικογενειακού προγραμματισμού, εμβολιασμούς κατά της πολιομυελίτιδας και πρωτοβουλίες υγείας.
Σήμερα, πολλές οικογένειες στέλνουν τα κορίτσια τους σχολείο, και γυναίκες με την αποφασιστικότητα της Naushaba Roonjho το έκαναν αυτό δυνατό. Η 19χρονη Raasti, που κάνει εμβόλια κατά της πολιομυελίτιδας και συνεργάζεται με τη Naushaba, τη θεωρεί μέντορά της. «Το να τη βλέπω να δουλεύει με τόση αφοσίωση μου δίνει ελπίδα ότι η αλλαγή είναι δυνατή. Εργάζεται πολύ σκληρά με αφοσίωση και ειλικρίνεια για να τα καταφέρει».
Η λαχτάρα για βοήθεια
Πέρα από τον αγώνα της για τη μόρφωση των κοριτσιών η Naushaba Roonjho πήρε μέρος σε πρόγραμμα ετοιμότητας για φυσικές καταστροφές, μαθαίνοντας τι να κάνει σε πλημμύρες και πώς να προστατεύει περιουσιακά έγγραφα και τον εαυτό της.
Η Sindh Rural Support Organisation (SRSO) είναι ένας αναπτυξιακός φορέας που ιδρύθηκε για να ενισχύσει την τοπική ηγεσία. Μέσω του μοντέλου της, τα χωριά σχηματίζουν τοπικές οργανώσεις υποστήριξης (LSOs), κοινοτικά σχήματα που συντονίζουν την τοπική ανάπτυξη και ενεργοποιούν τις γυναίκες σε επίπεδο βάσης. «Ήμουν μέρος αυτού», λέει η Naushaba. «Έγινα πρόεδρος της LSO. Δούλεψα σε θέματα οικογενειακού προγραμματισμού, εμβολιασμούς κατά της πολιομυελίτιδας και πρωτοβουλίες υγείας».
Ο Zulfiqar Kalhoro, διευθύνων σύμβουλος της SRSO, δηλώνει ότι γυναίκες όπως η Ρούντζχο είναι η κινητήρια δύναμη για την αλλαγή στις αγροτικές περιοχές. «Φέρνουμε γυναίκες μαζί για να δημιουργήσουν κοινοτικές οργανώσεις», λέει. «Η ηγεσία προέρχεται από μέσα στο χωριό».
Τώρα, στα 33 της, στοχεύει στις εκλογές του 2027 για την τοπική αρχή του τόπου, με την υποστήριξη του χωριού της.
Στο Πακιστάν, το κατώτερο επίπεδο κυβέρνησης είναι το συμβούλιο ένωσης (Union Council, UC), το οποίο επιβλέπει τις βασικές υπηρεσίες σε επίπεδο γειτονιάς. «Ο πρόεδρος του UC δεν κάνει τίποτα. Για χρόνια ζητούσαμε καθαρό νερό, ηλεκτρικό ρεύμα και δρόμους. Τίποτα δεν γίνεται. Θα θέσω υποψηφιότητα για πρόεδρος του UC», λέει στον Guardian. «Θέλω να λύσω αυτά τα προβλήματα. Θέλω να είμαι η φωνή των φτωχών ανθρώπων».
«Η μεγαλύτερη επιθυμία μου είναι τα κορίτσια μου να σπουδάσουν και να ζήσουν με σεβασμό», λέει. «Δεν μου επέτρεψαν να σπουδάσω. Αλλά θα φροντίσω καμία κοπέλα σε αυτό το χωριό να μην ακούσει ποτέ τα ίδια λόγια».
