Η επανάσταση της 17χρονης Αϊνάρα είναι διαφορετική από τις άλλες. Στο κατώφλι της ενηλικίωσής της και ενώ η οικογένειά της περιμένει να επιλέξει πού θα συνεχίσει τις σπουδές της, εκείνη ακούει το κάλεσμα του Θεού. Η ευφυής και ευαίσθητη ηρωίδα της ταινίας μυθοπλασίας «Όλες οι Κυριακές» προκαλεί τα στερεότυπα καθώς, ενώ νιώθει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα με ένα αγόρι, φλερτάρει με την ασκητική ζωή στο μοναστήρι. Πρόκειται για γνήσια επιθυμία ή έχει επηρεαστεί από το θρησκευτικό προσωπικό του σχολείου της; Ή μήπως αυτή η σκέψη οφείλεται στην αδιαφορία του πατέρα της και στην απουσία της μητέρας της; Η δυναμική και καλλιεργημένη θεία της, η οποία έχει αναλάβει ρόλο μάνας μετά τον θάνατο της αδερφής της και δεν έχει τις καλύτερες σχέσεις με τον Καθολικισμό (εξαιρετική η Ισπανίδα σταρ Patricia Lopez Arnaiz, που απολαύσαμε και στην ταινία «20.000 είδη μελισσών»), θα βρεθεί δίπλα στην ανιψιά της – αλλά και απέναντί της.
Η ταινία «Όλες οι Κυριακές» αποτέλεσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στην Ισπανία, τιμήθηκε με Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν 2025, με FIPRESCI και με 13 υποψηφιότητες στα βραβεία Goya. Αποτελεί αναμφίβολα μια κινηματογραφική εμπειρία που συζητάς για καιρό καθώς, ενώ κρατάει την ιδανική απόσταση από τα γεγονότα ώστε να μη μας εκβιάζει να διαλέξουμε πλευρά, είναι ταυτόχρονα αρκετά ευαίσθητη, οξυδερκής και πολυδιάστατη για να μας εμπνεύσει να βυθιστούμε στον κόσμο της. Έναν κόσμο αρκετά οικείο και για την Ελλάδα, όπου η Εκκλησία είναι επίσης πανταχού παρούσα στην καθημερινότητα των ανθρώπων και στους κοσμικούς θεσμούς.
Η επανάσταση της 17χρονης Αϊνάρα είναι διαφορετική από τις άλλες. Στο κατώφλι της ενηλικίωσής της και ενώ η οικογένειά της περιμένει να επιλέξει πού θα συνεχίσει τις σπουδές της, εκείνη ακούει το κάλεσμα του Θεού. Η ευφυής και ευαίσθητη ηρωίδα της ταινίας μυθοπλασίας «Όλες οι Κυριακές» προκαλεί τα στερεότυπα καθώς, ενώ νιώθει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα με ένα αγόρι, φλερτάρει με την ασκητική ζωή στο μοναστήρι.
Επίκεντρο του φιλμ είναι, ωστόσο, η οικογένεια: «Ο μοναχισμός», υποστηρίζει η σκηνοθέτρια και σεναριογράφος, Alauda Ruiz de Azúa, «είναι ίσως μια από τις πιο ακραίες εκφράσεις της αναζήτησης μιας θέσης στον κόσμο, και μου φάνηκε ως η τέλεια δικαιολογία για να αμφισβητήσω την οικογένεια ως το φυσικό μας καταφύγιο».
Η Ισπανίδα δημιουργός έκανε το σκηνοθετικό ντεμπούτο της στις ταινίες μεγάλου μήκους με τη «Lullaby», που απέσπασε συνολικά πάνω από 30 βραβεία, προβλήθηκε σε διεθνή φεστιβάλ (μεταξύ αυτών και στην Μπερλινάλε) και επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ισπανία στα Όσκαρ. Το 2024 κυκλοφόρησε η πρώτη της τηλεοπτική σειρά μυθοπλασίας, «Querer», που επίσης τιμήθηκε με σειρά βραβείων (όπως με το Grand Prix του διεθνούς φεστιβάλ Series Mania). Αυτές τις δύο δουλειές τις έχει χαρακτηρίσει η ίδια ως «λιθαράκια» στο σπίτι του «Όλες οι Κυριακές», που έρχεται στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 26 Φεβρουαρίου σε διανομή της Weirdwave.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα του «Όλες οι Κυριακές»;
«Στα φοιτητικά μου χρόνια είχε τύχει να ακούσω την ιστορία ενός κοριτσιού που είχε μπει σε μοναστήρι. Με είχε ιντριγκάρει το πώς, στον κόσμο του σήμερα, μια 17χρονη θα μπορούσε να νιώσει ένα τόσο ριζοσπαστικό και αδιαπραγμάτευτο κάλεσμα. Κατόπιν ανακάλυψα ότι αυτό το κάλεσμα προκαλούσε πολλές εντάσεις μέσα στην οικογένεια, και εκεί είδα την ευκαιρία για μια ταινία για την ευαλωτότητα των οικογενειακών δεσμών. Θέλησα να εξερευνήσω το πώς μια ακραία προσωπική απόφαση μπορεί να δράσει σαν καταλύτης, ξεσκεπάζοντας τις αόρατες αδυναμίες και εντάσεις μέσα σε μια οικογένεια».
«Στα φοιτητικά μου χρόνια είχε τύχει να ακούσω την ιστορία ενός κοριτσιού που είχε μπει σε μοναστήρι. Με είχε ιντριγκάρει το πώς, στον κόσμο του σήμερα, μια 17χρονη θα μπορούσε να νιώσει ένα τόσο ριζοσπαστικό και αδιαπραγμάτευτο κάλεσμα. Κατόπιν ανακάλυψα ότι αυτό το κάλεσμα προκαλούσε πολλές εντάσεις μέσα στην οικογένεια».
Τι σας προσελκύει στο θέμα των οικογενειακών σχέσεων και δυναμικών, με το οποίο έχετε καταπιαστεί και στις προηγούμενες δουλειές σας;
«Νομίζω ότι με γοητεύει η αμφισβήτηση του συμβατικού οικογενειακού storytelling. Αυτή η ταινία είναι για μένα μια οικογενειακή τραγωδία που εκτυλίσσεται στον καθημερινό κόσμο, όπου υπάρχει πολλή θλίψη και έλλειψη επικοινωνίας. Και η πίστη και η οικογένεια μπορεί να είναι αφηγήματα που μας επιβάλλονται ή μας διδάσκονται στην παιδική ηλικία. Θεωρώ ότι δεν είναι κακή ιδέα τουλάχιστον να τα αμφισβητήσουμε: να αναρωτηθούμε σε ποιο ποσοστό είναι αυθεντικά και σε ποιο, κατασκευασμένα».
Προσωπικά ποια είναι η θέση σας σε σχέση με τη θρησκεία και ειδικά την Καθολική Εκκλησία της Ισπανίας; Μέσα από τη δημιουργία αυτής της ταινίας επιχειρήσατε, με κάποιον τρόπο, να τις σχολιάσετε;
«Προσωπικά, δεν πιστεύω. Επιχείρησα να αφηγηθώ αυτή την ιστορία από μια ανθρώπινη οπτική, προσπαθώντας να κατανοήσω πώς ένα θρησκευτικό κάλεσμα χτίζεται ή επιβάλλεται από την πλευρά των ανθρώπων: την οικογένεια, το σχολείο, την ηλικία… Μια από τις ιδέες στις οποίες χτίστηκε αυτή η ταινία είναι ακριβώς αυτή: Σε ποιο βαθμό οι ανθρώπινες σχέσεις, οι απορρίψεις ή η αβεβαιότητα γύρω από τις σχέσεις επηρεάζουν τις αποφάσεις ζωής μας; Εικάζω ότι αυτό που συμβαίνει στη διαδρομή της Αϊνάρα έχει να κάνει με μια αναζήτηση ασφάλειας, γαλήνης, τρυφερότητας».
«Μια από τις ιδέες στις οποίες χτίστηκε αυτή η ταινία είναι ακριβώς αυτή: Σε ποιο βαθμό οι ανθρώπινες σχέσεις, οι απορρίψεις ή η αβεβαιότητα γύρω από τις σχέσεις επηρεάζουν τις αποφάσεις ζωής μας;»
Χρειάστηκε να γίνουν πολλές οντισιόν μέχρι να βρείτε την ηθοποιό που υποδύεται την Αϊνάρα, Blanca Soroa; Γιατί επιλέξατε μια πρωτοεμφανιζόμενη για έναν πρωταγωνιστικό και τόσο απαιτητικό ρόλο;
«Η ομάδα μου είδε πάνω από 600 κορίτσια. Όταν είδα την Blanca, σκέφτηκα ότι είχε το τέλειο μείγμα φωτός, ενέργειας και απόκοσμης ευαισθησίας για τον ρόλο. Στη γνωριμία μας επιβεβαίωσα ότι είχε την ικανότητα να ενσαρκώσει μια κανονική έφηβη με μεγάλο συναισθηματικό βάθος. Πρέπει να έκανε έξι ή επτά οντισιόν. Η διαδικασία ήταν πραγματικά μεγάλη».
Με αφορμή την ταινία, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ: Τι χρειάζεται σήμερα κυρίως ένα 17χρονο κορίτσι από τους ενήλικες, την καθοδήγησή μας ή την εμπιστοσύνη μας για τις αποφάσεις της;
«Δεν νομίζω ότι μπορούμε να γενικεύσουμε δίνοντας μία απάντηση για όλες τις περιστάσεις. Αλλά πιθανότατα το πρώτο που χρειάζεται είναι να το ακούσουμε χωρίς να ασκήσουμε κριτική».
«Πιθανότατα το πρώτο που χρειάζεται ένα 17χρονο κορίτσι από τους ενήλικες είναι να το ακούσουμε χωρίς να ασκήσουμε κριτική».
Η θεία της Αϊνάρα είναι αξιοσημείωτα ευφυής, ευαίσθητη και ανεξάρτητη, ενώ οι άντρες χαρακτήρες της ταινίας μοιάζουν ανεπαρκείς και στους προσωπικούς και στους επαγγελματικούς ρόλους τους. Επιχειρήσατε, τουλάχιστον συνειδητά, να προκαλέσετε κάποια έμφυλα στερεότυπα;
«Δεν ξέρω αν προσπαθώ να προκαλέσω… προσπαθώ να σκιαγραφήσω πορτρέτα ανθρώπων που γνωρίζω. Η αλήθεια είναι ότι ως θεατής και σκηνοθέτρια με έχουν κουράσει συγκεκριμένα έμφυλα κλισέ και επιδιώκω να τα αποφεύγω – αλλά με το να παρατηρώ την πραγματικότητα και να είμαι ειλικρινής με αυτήν.
»Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να παρουσιάσω όλες τις πλευρές και να τις τραβήξω στα άκρα: την αποδοχή, τη σύγχυση, την επιθυμία για κατανόηση… Η ταινία προσπαθεί να τους καταλάβει όλους, με τις αδυναμίες που υπάρχουν σε όλους, αφήνοντας στον θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα».
Δείτε το τρέιλερ του «Όλες οι Κυριακές»:
Ταυτότητα ταινίας
Los Domingos, Ισπανία, 2025, 117’. Σκηνοθεσία: Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα. Σενάριο: Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα. Ηθοποιοί: Πατρίσια Λόπες Αρναΐθ, Μπλάνκα Σορόα, Μιγκέλ Γκαρσές, Χουάν Μινουχίν, Μέιμπελ Ριβέρα, Ναγκόρε Αραμπούρου.
Info
