Στο δυστοπικό σύμπαν του Gorgonà ο έρωτας είναι πράξη αντίστασης και οι γυναίκες παίρνουν τον έλεγχο μιας άρρωστης πόλης που καίγεται αργά. Οι πρωταγωνίστριες, Μελισσάνθη Μάχουτ και Ωρόρα Μαριόν και η σκηνοθέτις του Gorgonà, Εύη Καλογηροπούλου, μιλούν για τις σκηνές που αγάπησαν περισσότερο, τη σωματικότητα των ρόλων και για τον κόσμο που έχτισαν μέσα σε ένα πετρελαϊκό, μετα-αποκαλυπτικό τοπίο, ένα κινηματογραφικό σύμπαν όπου οι γυναίκες δεν επιβιώνουν απλώς, αλλά επαναπροσδιορίζουν τους κανόνες.
Ποια είναι η αγαπημένη σου σκηνή στην ταινία; Για ποιους λόγους την αγαπάς;
Μελισσάνθη: Δύσκολο να διαλέξω. Νομίζω η προτελευταία: Η σκηνή του χάους!. Γιατί, σε ποιον δεν αρέσει ένα shootout; Επίσης πολύ αγαπημένη μου είναι και η πρώτη σκηνή στο μπαρ που συχνάζουν όλοι. Παίρνεις συμπυκνωμένη τη γεύση του σύμπαντος της Gorgona εκεί, όλοι έχουν λίγο χαμηλωμένες τις άμυνές τους και τους ξεφεύγουν τα πραγματικά θέλω τους.
Ωρόρα: Υπάρχουν πολλές σκηνές, αλλά η πιο αγαπημένη είναι εκείνη που είμαι μόνη μου πάνω στο jet ski. Ήταν η τελευταία μου μέρα γυρίσματος και η τελευταία μέρα όλων των γυρισμάτων και πρόκειται για την τελευταία σκηνή της ταινίας. Είχε κούραση και ταυτόχρονα ένταση, ανυπομονησία και ηρεμία, απληστία και αποδοχή του τέλος που ερχόταν. Πολλά μπερδεμένα αλλά γλυκά συναισθήματα. Με μια πρόωρη νοσταλγία.
Την έζησα σαν τελετή ή ένα διαλογισμό. Εγώ πάνω στο jet ski και το drone στον ουρανό χορεύαμε επί ώρες, διαφορετικούς χορούς. Πάνω-κάτω, πιο γρήγορα, πιο αργά, ήταν φορές που με έχανε, άλλες που πηγαίναμε μαζί. Η θέα της Ελευσίνας, ο ουρανός και η θάλασσα εκείνη την μαγική ώρα συμμετείχαν στο να γίνει αυτή η συγκεκριμένη σκηνή αξέχαστη. Είχα μόνο ένα walkie talkie και περίμενα να μου δώσουν οδηγίες μέσα από αυτό. Τον υπόλοιπο χρόνο όταν δεν οδηγούσα, περίμενα μόνη μου μέσα στην σιωπή πάνω στο jet ski για να ξαναπάμε τη λήψη. Και χάζευα το θέαμα. Αδιανόητη ομορφιά. Αποχαιρετούσα τον κόσμο της ταινίας, ήξερα ότι όλα θα τελείωναν μετά από αυτό. Ότι μετά από αυτό θα άφηνα για πάντα την Ελένη.
Εύη: Η αγαπημένη μου σκηνή είναι αυτή με τις γυναίκες στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών, όταν, με φόντο τα διυλιστήρια, η Ωρόρα τραγουδά στη Μελισσάνθη το «Θέλω κοντά σου να μείνω». Ήμουν επηρεασμένη από παλιές ταινίες του ελληνικού σινεμά με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη, όπως το Ποτέ την Κυριακή σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν, αλλά και τη Στέλλα του Μιχάλη Κακογιάννη. Είναι σκηνές που πάντα λάτρευα και με συγκινούσαν — ειδικά όταν η Μερκούρη τραγουδάει στο μπαλκόνι.
Εδώ ήθελα να το μεταφέρω αλλιώς: μια γυναίκα να τραγουδάει σε μια άλλη γυναίκα. Επίσης, προς το τέλος της ταινίας όταν ακούγεται ένα τραγούδι που λατρεύω από μικρή, το “In the Middle of the Night”, ενώ εκτυλίσσεται η σκηνή με τους πυροβολισμούς. Έχει κάτι άγριο, αλλά ταυτόχρονα είναι γεμάτη αναφορές από ταινίες που αγαπώ. Ήθελα πολύ να δημιουργήσω μια τέτοια σκηνή — μια σκηνή που να συνδυάζει βία, στυλ και κινηματογραφικές αναφορές.
Αν είχατε έναν (άλλο) ρόλο στην ταινία ποιος θα ήταν αυτός και γιατί;
Μελισσάνθη: Ποιον άλλο ρόλο να ήθελα; Την αγαπώ πολύ τη Μαρία, δεν νομίζω ότι θα την άλλαζα με κανέναν άλλο!
Ωρόρα: Νομίζω ότι θα μου άρεσε πολύ να παίξω τον αρχηγό, το ρόλο του Χρήστου Λούλη. Να ξεχειλίσει τεστοστερόνη από όλους τους πόρους μου. Να είχα κερδίσει τον σεβασμό όλων με τις πράξεις μου. Να με κάνουν βασιλιά, θεό,… και εγώ να ξέρω ότι δεν είμαι αυτός που νομίζουν. Να έχω τόσο σκοτάδι μέσα μου, που δεν αντέχει πια η ψυχή μου. Ναι, θα ήθελα να είχα παίξει αυτόν τον ηγέτη και στην καλύτερη στιγμή του και μετά, όταν αρρωσταίνει. Να ζήσω όλη την πορεία της πτώσης του μέχρι να σαπίσει η ψυχή του. Αυτό κι αν είναι δελεαστικό υποκριτικό ταξίδι!
Εύη: Στην ταινία μου; Νομίζω θα διάλεγα τον ρόλο της πρωταγωνίστριας. Θα έκανα όλη μέρα γυμναστική και στο τέλος θα κέρδιζα — αλλά θα είχα και την επιλογή με ποιους από τους ανταγωνιστές μου θα συνέχιζα. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν σκοτώνονται όλοι στο τέλος· έτσι φαίνεται, αλλά οι περισσότεροι τραυματίζονται. Οπότε θα διάλεγα κάποιους ανθρώπους και θα προσπαθούσα να θέσω νέους όρους. Και μετά… θα έτρωγα πολύ, μετά από τόση προσπάθεια να είμαι fit! Βέβαια, στην πραγματικότητα δεν θα υπήρχε και κάτι να φάω — γιατί στην ταινία, λόγω περιβαλλοντικής μόλυνσης, δεν υπάρχουν φρέσκα τρόφιμα. Υπάρχουν μόνο συσκευασμένα προϊόντα. Οπότε μάλλον… θα έτρωγα πατατάκια.
Μελισσάνθη, ποια είναι η αγαπημένη σου action film ηρωίδα και γιατί; Συνδέθηκες σε προσωπικό επίπεδο με την Gorgonà ή παραμένει ένα μυθικό πλάσμα με το οποίο κανείς δεν μπορεί να ταυτιστεί;
Θα πω τρεις ηρωίδες, ψέμματα, τέσσερις. Πρώτη η Σάρα Κόνορ (Λίντα Χάμιλτον) στο Εξολοθρευτής 2: Ημέρα κρίσης, μετά η πράκτορας Λορέιν (Σαρλίζ Θερόν) στο Atomic Blonde, προφανώς η Νύφη (Ούμα Θέρμαν) στα Kill Bill και τέλος τη Τρίνιτι (Κάρι-Ανν Μος) στα Matrix. Η καθεμιά επαναπροσδιόρισε το πως βλέπουμε το ρόλο της ηρωίδας στις ταινίες δράσης.
Βέβαια συνδέθηκα με την Ελένη. Τα μυθικά πλάσματα είναι ανθρωπόμορφα για κάποιο λόγο. Για να μπορούμε να βρίσκουμε σημεία ταύτισης με αυτά και να παίρνουμε μαθήματα από τα δικά τους βιώματα και πάθη για τη δική μας ζωή. Πέραν τούτου όμως και όσον αφορά την προσέγγιση ενός ρόλου, πάντα σκαλίζεις να βρεις δικά σου στοιχεία στο χαρακτήρα που υποδύεσαι ή και να φορέσεις δικά σου πάνω του για να είναι πιο αόρατες οι ραφές ανάμεσα στο που ξεκινάει το ένα και τελειώνει το άλλο.
Ωρόρα, η ηρωίδα σου, ατίθαση και κυνική, μοιάζει ωστόσο να έχει αποδεχτεί τη μοίρα της. Πώς αντιμετώπισες τη σωματικότητα του ρόλου; Τι ήθελες να περάσει στο θεατή με την παρουσία της και μόνο αυτή η γυναίκα;
Ήθελα την Ελένη μου να έχει αυτοπεποίθηση, να στέκεται καλά στα πόδια της, παρόλο που έρχεται από ένα τόπο όπου είδαν πολλά τα μάτια της, έχει δει ανθρώπους να σκοτώνονται σαν τις μύγες και κόσμους να καταστρέφονται. Την ήθελα δυνατή. Από τύχη ζει η Ελένη και το ξέρει και το γλεντάει. Τη σωματικότητα της την δούλεψα πριν καν αποκτήσει λόγο. Είχα πολύ συχνά πρόβες με τον Κωνσταντίνο Παπανικολάου, χορογράφο της ταινίας. Δουλέψαμε τους χορούς μου: ο χορός με τα κορίτσια έξω από την πολυκατοικία, ο χορός με τις ματσέτες, η πάλη με τον Σταύρο Σβίγκο…
Το ενδυματολογικό στοιχείο έδωσε επίσης στη στάση του σώματος, στο πώς περπατάει, πώς στέκεται αυτή η γυναίκα. Έπρεπε να μου είναι φυσιολογικό να περπατάω φορώντας αποκλειστικά ψηλές μπότες με τακούνι, κάθε μέρα. Εγώ φοράω μόνο αθλητικά.
Εύη, στο Gorgonà είδαμε στυλιζαρισμένη βία, έναν λεσβιακό έρωτα και μία ιστορία εκδίκησης με φόντο μια δυστοπική, άρρωστη κοινωνία. Πώς χτίστηκε στο μυαλό σου η υπόθεση και πόσο εύκολο/δύσκολο ήταν να σε εμπιστευτούν για την πραγματοποίηση της ταινίας;
Χτίστηκε με τα χρόνια. Η αρχή έγινε με την πρώτη μου μικρού μήκους, το Motorway 65, και μετά από μια περίοδο που έμενα στην Ελευσίνα. Εκεί έβλεπα καθημερινά αυτά τα τεράστια διυλιστήρια και σκεφτόμουν πώς θα ήταν για δύο γυναίκες να ερωτεύονται μέσα σε έναν τόσο σκληρό, «ματσό» χώρο.
Παράλληλα, με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας —τους πολέμους, τις γυναικοκτονίες— δεν είναι δύσκολο να φανταστείς μια πόλη αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, όπου όλα ανταλλάσσονται με πετρέλαιο. Καθημερινά χάνονται ανθρώπινες ζωές και, με έναν τρόπο, «ανταλλάσσονται» κι αυτές μέσα σε αυτό το σύστημα. Επειδή πρόκειται για μια genre ταινία, είναι πιο δύσκολο να υλοποιηθεί, ειδικά από μια γυναίκα, και να υπάρξει εμπιστοσύνη για κάτι που περιλαμβάνει όπλα και βία. Ωστόσο, χάρη στην πορεία μου με τις μικρού μήκους — που είχαν διαγωνιστεί και οι δύο στις Κάννες- υπήρχε μια αναγνωρισιμότητα που βοήθησε συνολικά, ώστε να μπορέσω να υλοποιήσω την ταινία.
