Λίγα είναι τα πρόσωπα του Hollywood που καταφέρνουν να παραμένουν ταυτόχρονα relevant και συμπαθή για πολλές δεκαετίες, ακόμα κι αν οι καριέρες τους σημαδεύτηκαν κάποια στιγμή από ατυχείς επιλογές σε ρόλους ή την – ανεξήγητη σήμερα – δυσαρέσκεια του κοινού απέναντι σε κάποια σκηνοθετική ή άλλη τους προσπάθεια. Η Sofia Coppola έσβησε στις 14 Μαΐου 55 κεράκια στη τούρτα που – μάλλον – τής έφεραν οι κόρες Romy και Cosima και μάς θύμισε ποια είναι το πραγματικό «ήσυχο» κι εργατικό It girl της μεγαλύτερης βιομηχανίας θεάματος στον κόσμο.
Αλλά ας κάνουμε πρώτα ένα μικρό ταξίδι στο χρόνο, μιας και βρισκόμαστε μεσούντος του 79ου Φεστιβάλ των Καννών. Είκοσι χρόνια πριν, η ταινία της Coppola, Marie Antoinette, έκανε πρεμιέρα στην ίδια διοργάνωση, εισπράττοντας ένα σοκαριστικό χιουχάρισμα. Ίσως το κοινό να μην ήταν έτοιμο για μια ελαφρώς αναχρονιστική παρουσίαση της nonchalante Βασίλισσας της Γαλλίας, πνιγμένης στα παστέλ χρώματα, τα μακαρόν και την αθωότητα της ανατροφής της. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια, και η Coppola δεν θέλησε να επαναλάβει μια τέτοια αισθητική προσέγγιση σε κάποιο έργο της, ωστόσο ένα πράγμα έμεινε κοινό στην καριέρα της, από τα πρώτα της βήματα: η αγάπη για τα έφηβα κορίτσια και τις νεαρές γυναίκες από τις οποίες ο κόσμος απαιτεί πολλά, με πρώτο και κυριότερο το να παραιτηθούν ανεπιφύλακτα από το δικαίωμα στην παιδικότητά τους.
Από το The Virgin Suicides ως την Priscilla η εξέλιξη της Coppola είναι σταθερή και η προσωπική της ωριμότητα αντανακλάται τόσο στις σκηνοθετικές της προσπάθειες, όσο και στις λοιπές καλλιτεχνικές της ανησυχίες, όπως η έκδοση βιβλίων στα οποία ενσταλάζει την προσωπική της καλλιτεχνική σοφία (με τη διπλή σημασία της λέξης).
Η Coppola ήταν ένα από τα πρώτα πρόσωπα του Hollywood που υπέστησαν την κατηγορία nepo baby, κυρίως επειδή ο πατέρας της την επέλεξε για να υποδυθεί την Mary Corleone στο τρίτο μέρος των ταινιών Ο Νονός. Φυσικά δεν βοήθησε τη θέση της η κακή της ερμηνεία, προφανώς και θα αντιμετώπιζε μεγαλύτερη δυσκολία στο ξεκίνημα της καριέρας της αν δεν έφερε αυτό το επίθετο, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι χωρίς εκείνη το σινεμά σήμερα θα ήταν φτωχότερο (τρεις λέξεις μόνο θα πούμε, Lost in Translation).
Στο σημείο αυτό αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η Coppola είναι ένα αυθεντικό fashion icon από αυτά που δεν προβάλλονται ιδιαίτερα, παρά μόνο μέσα από τις φιλίες τους με πρόσωπα όπως αυτό του Marc Jacobs, για τον οποίο η Sofia μπήκε ξανά στο στούντιο, προκειμένου να δημιουργήσει ένα ντοκιμαντέρ, ενώ παράλληλα αποτελεί και έναν πολύ καλλιεργημένο άνθρωπο, που αγαπάει τις τέχνες χωρίς να το επιδεικνύει με το entitlement που θα έκαναν ίσως άλλοι στη θέση της.
View this post on Instagram
Πρόσφατα, καλεσμένη στην επίδειξη Chanel Cruise στο Biarritz, ρωτήθηκε από δημοσιογράφο του Dazed για τα βιβλία που διαβάζει αυτή την περίοδο και αναφέρθηκε στην επιτυχία της Lily King, Heart the Lover, μια ιστορία ενηλικίωσης μέσα από ένα ερωτικό τρίγωνο σε ένα πανεπιστήμιο, που δεν κέρδισε κάποιο βραβείο, αλλά αγαπήθηκε πάρα πολύ από το κοινό. Μήπως να το σκεφτόταν να το σκηνοθετήσει; To δεύτερο βιβλίο στο οποίο αναφέρθηκε ήταν το Lonesome Dove του Larry McMurtry, ένα μεγάλο έργο western σε τέσσερα μέρη, που μάλιστα έχει μεταφερθεί στην τηλεόραση με πρωταγωνιστή τον φίλο και συνεργάτη του Francis Ford Coppola- και προσφάτως εκλιπόντα – Robert Duvall.
Το μέσο κοινωνικής δικτύωσης Letterboxd, που ασχολείται με ταινίες, δημοσίευσε επίσης ένα βίντεο με ποπ επιλογές της Coppola και συγκεκριμένα τα τέσσερα αγαπημένα φιλμ της, στα οποία περιλαμβάνονται τα In the Mood for Love, A Place in the Sun, Goodfellas και Seven Samurai, ενώ αναφέρθηκε και στα The Piano και All that Jazz, παρότι στην εν λόγω πλατφόρμα ο χρήστης μπορεί να συμπληρώσει μόνο 4 τίτλους ως τους πιο αγαπημένους του. Ας πούμε ότι εδώ έκανε μια μικρή χρήση του entitlement που έχει, αλλά δεν βρίσκουμε κάποιο άλλο σημείο της ζωής της που μπορούμε να της προσάψουμε κάτι τέτοιο.
View this post on Instagram
Μέχρι και το Φεστιβάλ Καννών το κατάλαβε αυτό, δίνοντάς της το 2017 το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας για την ταινία The Beguiled. Έτσι έγινε η δεύτερη γυναίκα στην τότε εβδομηντάχρονη ιστορία του θεσμού που κέρδισε το εν λόγω βραβείο.
Χρόνια πολλά, Sofia, συνέχισε να είσαι ανεπιτήδευτα cool και να κάνεις τον πολιτισμό μας πιο πλούσιο. Και, ναι, σε εμάς άρεσε η Marie Antoinette, κι αν δεν περπατούσες εσύ τότε χέρι χέρι με την Kirsten Dunst, δεν θα μπορούσε να τρέξει δυο δεκαετίες μετά η Elle Fanning με τον Tony McNamara και το The Great, τη μαύρη κωμωδία για τη ζωή της Μεγάλης Αικατερίνης.
