Ο Slim Aarons, κατά δήλωσή του, φωτογράφιζε «ελκυστικούς ανθρώπους να κάνουν ελκυστικά πράγματα σε ελκυστικά μέρη.» Κατά σύμπτωση (ή και όχι) στην πλειονότητά τους οι φωτογραφίες του λαμβάνουν τόπο σε θέρετρα διακοπών είτε καλοκαιρινών είτε και χειμερινών. Οι εικόνες του μέχρι και σήμερα αποτελούν ένα παράθυρο διαφυγής, μια όαση καλαισθησίας και ανεβασμένης διάθεσης και προσφέρουν μια αίσθηση που καταφέρνει να ξεπηδάει από τα κάδρα και τις οθόνες που τις περιβάλλουν. Είναι ο ήλιος, το σκηνικό, τα πρόσωπα και τα ρούχα τους; Μάλλον αυτά και πολλά ακόμα μαζί συνθέτουν το αποτέλεσμα των μαγικών οπτικών ερεθισμάτων που μας έχει χαρίσει. Ένα όμως φαίνεται να είναι βέβαιο: ο Slim Aarons δεν θα ήταν ο ίδιος, ούτε θα είχε την ίδια απήχηση αν φωτογράφιζε απλά τα ίδια πρόσωπα σε καθημερινές τους στιγμές. Γιατί, καθώς φαίνεται, η ελκυστικότητα αυξάνεται στις διακοπές.
Το Resortwear αποτελεί μια όλο και δυνατότερη πλευρά της βιομηχανίας της μόδας, με σχέδια και κολεξιόν εμπνευσμένα αποκλειστικά με στόχο να μας συνοδεύουν στις πιο πολύτιμες στιγμές του χρόνου μας: τις μέρες που πάμε διακοπές. Ακόμα και τα μαγαζιά εντός ξενοδοχείων έχουν αναβαθμιστεί σε «καυτούς» προορισμούς για ψώνια ενώ τα σοκάκια των νησιών υποδέχονται ολοένα και περισσότερα εκλεπτυσμένα καταστήματα και concept stores που ποντάρουν στο εξής: η καλή διάθεση τις μέρες απόσυρσης από την καθημερινότητα, η επαναφορά στον εαυτό που είμαστε ή θέλουμε να είμαστε, θα οδηγήσει τους παραθεριστές σε μερικές αγορές που θα τους υπενθυμίζουν την ανεμελιά τους ακόμα και όταν αυτή θα έχει λήξει.
Δεν είναι πλέον μυστικό πως η μόδα και το στυλ συνδέονται συχνά με την ψυχολογία μας και την ταυτότητά μας και λειτουργούν ως μάρτυρες του ποιοι είμαστε και ποια ιδιότητά μας πρεσβεύουμε στην εκάστοτε περίσταση. Η υπεύθυνη διευθύντρια που στην καθημερινότητά της στο γραφείο στρέφεται σε κοφτές γραμμές κοστουμιών και power dressing, μπορεί να μας φανεί αγνώριστη μέσα σε ένα χαλαρό αέρινο φόρεμα κάτω από τον καυτό ήλιο. Η ελεύθερη πλευρά της εκφράζεται, συνειδητά ή και ασυνείδητα. Σε άρθρο του New Yorker με θέμα την ψυχολογία της μόδας, η Leslie Jamison υποστηρίζει πως τα κομμάτια της γκαρνταρόμπας μας προσφέρουν μια εξερεύνηση του υποσυνείδητού μας και «κάποιες φορές, τα επιλέγουμε επειδή δεν μοιάζουν καθόλου με εμάς. Μας επιτρέπουν, βραχυπρόθεσμα, να γίνουμε κάποιοι άλλοι.»
Σε καμία περίοδο δεν είναι αυτό πιο εμφανές από ότι είναι στις θερινές διακοπές. Πόσο Gwyneth Paltrow στον Ταλαντούχο Κύριο Ρίπλευ νιώθετε στην καθημερινότητά σας; Οι πιθανότητες είναι όχι πολύ. Αν οργανώσετε μια καλοκαιρινή απόδραση στην Ιταλία, το ενδεχόμενο να ανατρέξετε στο φίνο resort στυλ της πρωταγωνίστριας με τα ατέλειωτα λινά κομμάτια αυξάνεται ραγδαία. Αν κάθε φορά που βλέπετε μια ψάθινη τσάντα α λα Jane Birkin ή μεγάλα καπέλα αναρωτιέστε πού ήταν κρυμμένα μέσα στη χρονιά, αναλογιστείτε: πού βρίσκομαι και τι μήνας είναι; Λογικά δεν θα είναι Φεβρουάριος στη Γερμανία. Και, όσα Pucci κι αν φοράτε το χειμώνα, η αίσθηση του Pucci Girl Summer είναι καταδικασμένη να ζει μόνο για περιορισμένη περίοδο εμφανίσεων.
Στις διακοπές, εκτός του ότι συχνά είμαστε άγνωστοι και ανώνυμοι σε έναν νέο προορισμό που μας δίνει την ώθηση για πειραματισμούς, φοράμε και ένα άλλο καπέλο (πολλές φορές κυριολεκτικά) από αυτό της εργαζόμενης, της ρουτίνας, της αστικής ζωής. Γι’ αυτό και συχνά την εμφάνισή τους κάνουν έντονα χρώματα, παρδαλά μοτίβα, εκκεντρικά αξεσουάρ που φυλάγαμε ειδικά για αυτές τις μέρες ή μάλλον, για αυτή την εκδοχή της ύπαρξής μας. Από την ώρα που πακετάρουμε, και μπορούμε να οραματιστούμε όχι μόνο τι θα μας βολέψει και τι θα ταιριάζει στον καιρό και τις εξόδους, βάζουμε σε λειτουργία και την συναισθηματική μας πλευρά. Και ενώ πλέον ταξιδεύουμε περισσότερο και συχνότερα από ποτέ, με τις κοντινές εκδρομές αλλά και τις μακρινές αποδράσεις να έχουν γίνει πιο δημοκρατικές και πιο προσιτές σε μεγαλύτερο εύρος του κοινού, η ενθουσιώδης αίσθηση του να αφήνουμε τον καθημερινό μας εαυτό πίσω δεν έχει μετριαστεί. Έχετε πάρει πολλές φορές μαζί σας τις φόρμες σας στις διακοπές σας; Όχι, γιατί η άνεση εσωτερικών χώρων δεν είναι τόσο κομβική, η εντυπωσιακή ανάδυση ενός καφτανιού όμως είναι. Υπάρχει κάτι βαθιά ικανοποιητικό στο να αγνοείς τα πολυφορεμένα σου τζιν ψάχνοντας αγωνιώδώς να βρεις αυτή την εμπριμέ ολόσωμη φόρμα και να μη ρίχνεις ούτε βλέμμα στα -κατά τα άλλα πολύ βολικά- sneakers και loafers, διότι, απλώς, βρίσκονται σε αναστολή. Είναι η ώρα των σανδαλιών να μας κουβαλήσουν -αλλά έχουν την ελαφρότητα του αποσυνδεδεμένου εαυτού μας με το μέρος τους.
Στην πρόσφατη τηλεοπτική ιστορία, το The White Lotus είναι ένα οφθαλμόλουτρο μέσα από τους προορισμούς που αναδεικνύει αλλά και μια άριστη απόδοση στο resortwear των πρωταγωνιστών. Σε συνέντευξή του, ο στυλίστας της σειράς Alex Bovaird, είχε αναφερθεί στη διαδικασία ενδυματολογικής επιμέλειας του κάθε ρόλου. Ανέφερε τις διαφορές μεταξύ των στιλιστικών επιλογών ανάλογα τους μέχρι τώρα προορισμούς: στη Χαβάη τα φλοράλ είναι αναπόφευκτα, στην Ιταλία την ώρα του δείπνου όλοι θα ντυθούν καλύτερα και θα έχουν και χώρο στη βαλίτσα τους για αυθόρμητα ψώνια, ενώ στην Ταϋλάνδη δροσερά υφάσματα και μια ωδή στην αίσθηση της τοπικής αισθητικής είναι σημαντικά. Όμως «και στις τρεις σεζόν, υπάρχει η ιδέα του να ντυνόμαστε για να εντυπωσιάσουμε και να φανταστούμε ποιοι θέλουμε να είμαστε κατά τις διακοπές μας -πιο θαρραλέοι και πιο χαρακτηριστικοί από αυτό που είμαστε στην κανονική μας ζωή». Όσο για συμβουλές σε επίδοξους ταξιδιώτες; Μας προτρέπει να ντυθούμε όπως πάντα ονειρευόμασταν, να είμαστε τολμηροί και να δοκιμάσουμε κάτι νέο (μιλάμε ακόμα για ρούχα;). Να παίξουμε με τα χρώματα, να αφήσουμε πίσω μας οτιδήποτε βαρετό και να είμαστε ανοιχτοί στο να μαγευτούμε και να υποκύψουμε στις αγορές των συνοικιακών καταστημάτων που θα εξερευνήσουμε (εκεί είναι οι θησαυροί, η γρήγορη μόδα δεν έχει θέση πουθενά στο κάδρο, θα χαλούσε ακόμα και την πιο άρτια σκηνοθετημένη λήψη του Aarons).
Αν έχετε καλοκαιρινές ιστορίες που παρεκκλίνουν από τη συνήθη ιδιοσυγκρασία σας, ή βλέπετε παραλιακές εικόνες και αναρωτιέστε από πότε ντύνεστε εσείς έτσι, έχετε πιάσει το νόημα.
Απόδραση είναι «η πράξη του να φεύγεις» είτε από κάποιο μέρος, είτε και από τον συνηθισμένο εαυτό σου. Και, σε αντίθεση με τη διαφυγή, είναι τόσο εσωτερική ανάγκη όσο και πολυτέλεια. Η ψυχολογία της μόδας το ξέρει ήδη.
