Ένας από τους σπουδαιότερους Βρετανούς καλλιτέχνες του εικοστού αιώνα, εμβληματικός του κινήματος της pop art, ο David Hockney, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών, αφήνοντας πίσω του μια μεγάλη εικαστική κληρονομιά
Μπορεί τα πλέον αναγνωρίσιμα έργα του να είναι οι πίνακες με τις πισίνες του Λος Άντζελες, αλλά δημιούργησε για έξι δεκαετίες με πολλά μέσα, από φωτογραφικά κολάζ μέχρι την τρισδιάστατη εκτύπωση των τελευταίων χρόνων.
Γεννήθηκε στο Μπράντφορντ το 1937, ως το τέταρτο κατά σειρά σε μια οικογένεια πέντε παιδιών, την οποία ο ίδιος αποκαλούσε «ριζοσπαστική οικογένεια της εργατικής τάξης». Είναι γεγονός ότι οι γονείς του ενθάρρυναν την καλλιτεχνική καλλιέργειά του από μικρή ηλικία. Σπούδασε τέχνη στο Bradford College και σε ηλικία 20 ετών πούλησε το πρώτο του έργο, ένα πορτρέτο του πατέρα του, για 10 λίρες, στην έκθεση Yorkshire Artists Exhibition.
Συνέχισε τις σπουδές του στο Royal College of Art του Λονδίνου και σύντομα ξεχώρισε για το ταλέντο αλλά και το επαναστατικό πνεύμα του. Η άρνησή του, μάλιστα, να ζωγραφίσει ένα γυναικείο μοντέλο παραλίγο να του στοιχίσει το πτυχίο του – αντί γι’ αυτό, ζωγράφισε μια αντρική φιγούρα από αμερικανικό περιοδικό. Αρνήθηκε, επιπλέον, να παραδώσει μια πτυχιακή εργασία που του είχε ζητηθεί, χρησιμοποιώντας ο ίδιος το επιχείρημα ότι θα έπρεπε να αξιολογηθεί αποκλειστικά για το έργο του. Το RCA, αναγνωρίζοντας το ταλέντο του, χαλάρωσε τους κανόνες ώστε να του επιτρέψει να αποφοιτήσει.
Αρνήθηκε να παραδώσει μια πτυχιακή εργασία που του είχε ζητηθεί, χρησιμοποιώντας ο ίδιος το επιχείρημα ότι θα έπρεπε να αξιολογηθεί αποκλειστικά για το έργο του. Το Royal College of Art, αναγνωρίζοντας το ταλέντο του, χαλάρωσε τους κανόνες ώστε να του επιτρέψει να αποφοιτήσει.
Ήδη από τα πρώτα έργα του, όπως τον πίνακα του 1961 «We Two Boys Together Clinging», που είχε πάρει το όνομά του από ποίημα του Walt Whitman, έκανε σαφές ότι θα προκαλούσε ευχαρίστως τον κοινωνικό συντηρητισμό. Συνέχισε καταγράφοντας στοιχεία από τη ζωή των ομοφυλόφιλων, σε μια εποχή που ο έρωτας μεταξύ του ίδιου φύλου συνιστούσε ακόμα ποινικό αδίκημα στη Βρετανία, μέσα από δημιουργίες όπως το «Cleaning Teeth, Early Evening (10 pm) W11» του 1962, με οδοντόκρεμες Colgate σαν φαλλικά σύμβολα.
Στα μέσα των sixties μετακόμισε στο Λος Άντζελες, που τον ενέπνευσε για μερικά από τα πλέον εμβληματικά έργα του. Εκεί θα δημιουργούσε και τον διασημότερο πίνακά του, «Portrait of an Artist (Pool With Two Figures)», το 1972, που το 2018 ο οίκος Christie’s πούλησε για 90,3 εκατομμύρια δολάρια. Επρόκειτο για ένα έργο εμπνευσμένο από τον χωρισμό από τον σύντροφό του.
Στο Λος Άντζελες, στα διαλείμματά του από τη ζωγραφική, έπαιρνε μια Polaroid και έβγαζε φωτογραφίες. Εκείνη η κάμερα τον οδήγησε, τυχαία, στο επόμενο στάδιο δημιουργίας του: τα φωτογραφικά κολάζ του. Τα έργα που δημιούργησε με φωτογραφίες της μητέρας του και του Βρετανού art dealer John Kasmin παρέπεμπαν στον Κυβισμό και έφτασαν να συγκριθούν με τις δημιουργίες του ινδάλματός του, Picasso.
Τα τελευταία χρόνια πειραματίστηκε με τον σχεδιασμό κοστουμιών και σκηνικών για όπερες και παραστάσεις μπαλέτου, αλλά και με τις νεότερες τεχνολογίες, από το φαξ και τον εκτυπωτή μέχρι την τρισδιάστατη εκτύπωση. Ωστόσο, όπως θα διευκρίνιζε σε μια συνέντευξή του στο περιοδικό Interview το 2013, «στην πραγματικότητα με ενδιαφέρουν μόνο οι τεχνολογίες που έχουν να κάνουν με την εικόνα».
Ήδη από τα πρώτα έργα του, όπως τον πίνακα του 1961 «We Two Boys Together Clinging», που είχε πάρει το όνομά του από ποίημα του Walt Whitman, έκανε σαφές ότι θα προκαλούσε ευχαρίστως τον κοινωνικό συντηρητισμό. Συνέχισε καταγράφοντας στοιχεία από τη ζωή των ομοφυλόφιλων, σε μια εποχή που ο έρωτας μεταξύ του ίδιου φύλου συνιστούσε ακόμα ποινικό αδίκημα στη Βρετανία
Το 2005 μετακόμισε στο Γιόρκσιρ, όπου, οκτώ χρόνια αργότερα, βίωσε μια μεγάλη τραγωδία: ο βοηθός του, Dominic Elliott, βρέθηκε νεκρός σε ηλικία μόλις 23 ετών. Όπως διαπιστώθηκε, είχε καταναλώσει απορρυπαντικά αφού είχε κάνει χρήση έκσταση και κοκαΐνης. Μετά τον θάνατό του, ο Hockney είχε σκεφτεί σοβαρά να σταματήσει να ασχολείται με την τέχνη.
Το 2025 το Fondation Louis Vuitton τού αφιέρωσε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση, για τη δημιουργική περίοδό του 1955-2025.
Πέθανε στο σπίτι του, στις 11 Ιουνίου 2026. Ο ιστορικός Simon Schama θα έλεγε για εκείνον ότι «με όλες αυτές τις μορφές που είχε αλλάξει και τα ακούραστα, ευρηματικά πειράματά του, η δημοφιλία και η ανθεκτικότητα της τέχνης του δεν αποτελούν μυστήριο».
