Αν όταν είμαστε με τους καλύτερους μας φίλους νιώθουμε πως καταλαβαινόμαστε μεταξύ μας χωρίς να πούμε πολλά, ότι ανταλλάσσουμε αυτομάτως κοινά συναισθήματα όταν μοιραζόμαστε την ίδια εμπειρία, όπως μια συναυλία ή μια προβολή ταινίας, και πως πιάνουμε ο ένας αμέσως τα αστεία του άλλου, η νευροεπιστήμη επιβεβαιώνει αυτό το φαινόμενο.
Ερευνητές του Κολλεγίου Ντάρτμουθ διαπίστωσαν ότι οι εγκέφαλοι των φίλων συντονίζονται μεταξύ τους. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε παρατηρώντας τις νευροαπεικονιστικές εξετάσεις τους μπορούν να καταλάβουν πόσο κοντά είναι, στην πραγματικότητα, δύο άνθρωποι.
Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Σε ένα πείραμα όπου ζήτησαν από εθελοντές να παρακολουθήσουν τα ίδια βίντεο, είδαν τους εγκεφάλους των φίλων να ενεργοποιούνται με παρόμοιους τρόπους – να έχουν παρόμοια μοτίβα στις περιοχές που συνδέονται με την προσοχή, τα συναισθήματα, ακόμα και την ανία.
Σε ένα πείραμα όπου ζήτησαν από εθελοντές να παρακολουθήσουν τα ίδια βίντεο, είδαν τους εγκεφάλους των φίλων να ενεργοποιούνται με παρόμοιους τρόπους – να έχουν παρόμοια μοτίβα στις περιοχές που συνδέονται με την προσοχή, τα συναισθήματα, ακόμα και την ανία.
Αλλά οι νευροαπεικονιστικές εξετάσεις μπορούν να λειτουργήσουν και αντίστροφα – να προβλέψουν πόσο καλοί φίλοι μπορούν να γίνουν δύο άνθρωποι που παρουσιάζουν παρόμοια εγκεφαλικά μοτίβα προτού ακόμα γνωριστούν μεταξύ τους. Και αν, από την άλλη, αισθανόμαστε ότι δεν «κολλάμε» με τίποτα με κάποιον, για παράδειγμα, σύντροφο ή συνάδελφο, όσο κι αν προσπαθούμε, μπορεί να μην έχει να κάνει με εμάς: να βρισκόμαστε κυριολεκτικά σε άλλο μήκος κύματος.
