Συγκινημένη εμφανίστηκε η Ζακλίν Λέντζου τη στιγμή που ανέβαινε στη σκηνή για να παραλάβει το βραβείο σκηνοθεσίας στο 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Η Ελληνίδα δημιουργός στην ομιλία μετά την αποδοχή του βραβείου μίλησε ανοιχτά για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα το ανεξάρτητο σινεμά, ευχαριστώντας την κριτική επιτροπή που αναγνώρισε το μεγάλο ρίσκο που ανέλαβε για να πραγματοποιήσει την ταινία της.
Aφού ευχαρίστησε την κριτική επιτροπή, εξήγησε πως η ιστορία της αντλεί έμπνευση από ένα πραγματικό περιστατικό που συνέβη στην Ελλάδα, πριν από χρόνια, μα ακόμα τη βασανίζει.
«Σταματήστε να σκοτώνετε παιδιά», ήταν το μήνυμά της, καθώς αναφέρθηκε στη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό στην Αθήνα το 2008.
«Δεν έχω ετοιμάσει λόγο. Θα μιλήσω από την καρδιά μου. Και θα μιλήσω για το σινεμά που όσοι από εμάς θέλουμε να κάνουμε ελεύθερες, ανεξάρτητες ταινίες δυσκολευόμαστε όλο και περισσότερο να δημιουργήσουμε», δήλωσε.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η ταινία συμμετείχε στο τμήμα Orizzonti του φετινού φεστιβάλ, το οποίο είναι αφιερωμένο στις νέες τάσεις και τις καινοτόμες φωνές του σύγχρονου παγκόσμιου κινηματογράφου. Εκεί διαγωνίστηκε μαζί με άλλες 18 ταινίες από όλο τον κόσμο.
Το A Day in the Life of Jo: Chapter Phaedra απέσπασε επίσης το Edipo Re 2026 Inclusion and Sustainability Award, ένα βραβείο που απονέμεται από ανεξάρτητη κριτική επιτροπή σε ταινίες που υιοθετούν μια συμπεριληπτική και βιώσιμη προσέγγιση, τόσο σε ανθρώπινο όσο και σε περιβαλλοντικό επίπεδο.
Η ταινία συνδυάζει το coming-of-age δράμα με στοιχεία υπερφυσικού, αφηγούμενη την ιστορία μιας εφηβείας που διακόπτεται βίαια, μέσα από τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής. Η ίδια η Λέντζου περιγράφει την ταινία ως «ουσιαστικά έναν θρήνο για τη ζωή, γραμμένο στη γλώσσα των ονείρων και της μουσικής».
Λίγα λόγια για την ταινία
Η Τζο είναι μελαγχολική, άγρια και μόλις δεκαπέντε ετών. Ονειρεύεται την τελευταία της ανάσα. Μικρές λεπτομέρειες, σημάδια και σύμβολα από τον κόσμο των ονείρων κάνουν αθόρυβα την εμφάνισή τους μέσα στη μέρα, εκείνη όμως δεν αναγνωρίζει τίποτα. Το μόνο που ξέρει είναι πως έχασε το σχολικό λεωφορείο και πως η μητέρα της δεν πρόκειται να τη βοηθήσει.
Στο σχολείο όλα μοιάζουν βαρετά και χωρίς ενδιαφέρον: ένα αγόρι που δεν έχει μάθει ακόμη να φιλά, ένα μάθημα που δεν της λέει τίποτα, τυχαία κουτσομπολιά στους διαδρόμους. Μέχρι που, στο μάθημα μουσικής, όλα αλλάζουν ξαφνικά. Η αγγελική φωνή της Φαίδρας μαγεύει ολόκληρη την τάξη και κάνει την Τζο να δακρύσει.
Στον λαβύρινθο της βιβλιοθήκης, η Τζο διαλέγει τυχαία ένα γυαλιστερό βιβλίο και βρίσκεται μπροστά στη Φαίδρα. Ένα τραγούδι και μερικές σημαντικές εξομολογήσεις αργότερα, η Τζο ίσως έχει βρει την πρώτη πραγματική φίλη της ζωής της.
Τα δύο κορίτσια κανονίζουν δειλά ένα ραντεβού για το ίδιο βράδυ, ενώ ο ήλιος ακολουθεί τον δικό του μυστηριακό χορό. Όμως, σε μια απλή ανατροπή της μοίρας, η Τζο δεν θα καταφέρει να φτάσει ως εκείνο το βράδυ.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η σκηνοθέτις για την ταινία της
Στο σκηνοθετικό σημείωμά της η Ζακλίν Λέντζου αναφέρει: «Ποιο κομμάτι του εαυτού μας ονειρεύεται; Ποιο επιθυμεί, ποιο παλεύει, ποιο κλαίει, ποιο πεθαίνει; Είναι όλα ξεχωριστά μεταξύ τους ή μήπως αποτελούν διαφορετικές εκφάνσεις ενός ενιαίου όλου; Είμαστε το σώμα μας ή κατοικούμε μέσα σε αυτό;
Η αποτρόπαιη δολοφονία του Αλέξη, του 15χρονου αγοριού που πυροβολήθηκε από αστυνομικούς το 2008, στη γειτονιά μου στην Αθήνα, με οδήγησε ξαφνικά, όπως συμβαίνει με κάθε σοκ, σε μια βαθιά βουτιά μέσα σε αυτά τα ερωτήματα.
Το γεγονός ότι δεν γνώριζα τίποτα γι’ αυτόν, πέρα από την ηλικία του και τον τρόπο με τον οποίο πέθανε, κι όμως ένιωθα —και εξακολουθώ να νιώθω— τόσο κοντά του, λειτούργησε σαν μια εσωτερική αφύπνιση. Μια σκοτεινή πρόσκληση να εξερευνήσω την ψυχή, τη ζωή, τον θάνατο, τον εαυτό και τις ψευδαισθήσεις του.
Ο Αλέξης ήταν, είναι και θα είναι για πάντα παρών μέσα από την απουσία του. Σκοτώθηκε, αλλά δεν είναι νεκρός. Και η απουσία του αφήνει χώρο για μια ταινία που, σχεδόν μυσταγωγικά, υπαινίσσεται πως ίσως υπάρχει ένα φως που δεν σβήνει ποτέ.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχουμε την καρδιά μας ανοιχτή, για να μπορέσουμε να το νιώσουμε».
