Ο Anthony Vaccarello μας έχει συνηθίσει σε εντυπωσιακές πασαρέλες και τα shows του για τον Saint Laurent βρίσκονται πάντα στην κορυφή των πιο αναμενόμενων της σεζόν. Το χθεσινό, όμως, ήταν το κάτι άλλο. Ένας θρίαμβος ντυμένος κυρίως στα χρυσά, με τον Πύργο του Άιφελ να λαμπυρίζει στο βάθος και δραματικούς πολυελαίους να απογειώνουν την ατμόσφαιρα σε σημείο ανατριχίλας, χωρίς να σου επιτρέπουν να κοιτάξεις οπουδήποτε αλλού. Είχα καιρό να παρακολουθήσω ένα show που μου προκαλεί συναισθηματική αντίδραση. Πολλά είναι ονειρεμένα, καλαίσθητα και με περίσσια έμπνευση, όμως το χθεσινό ήταν κάτι παραπάνω από μια εξαιρετική παρουσίαση. Έμοιαζε με συγκινισιακή εξομολόγηση -και ήμουν στο όριο να κάνω το κείμενο προσωπική ερωτική επιστολή στον άνδρα πίσω από αυτό.
Ο ίδιος ο Yves Saint Laurent είχε κάποτε πει πως «μια βραδιά πρέπει να λάμπει, αλλιώς είναι κάπως γελοίο», ενώ είχε παρομοιάσει το χρυσό με το σημερινό μαύρο, αναφέροντας πως, αντανακλώντας σε μια γυναίκα, είναι το χρώμα του ήλιου. Θα ήταν περήφανος να δει πως η κληρονομιά του ζει και μεταφράζεται ακόμη, με τον τρόπο που συνέβη χθες το βράδυ στην Πόλη του Φωτός -πού αλλού;
Καθώς ο Vaccarello συμπλήρωσε αισίως δέκα χρόνια στο τιμόνι του οίκου (μια μακρά διαδρομή σε «χρόνια μόδας») και οι φήμες για την αποχώρησή του γίνονται όλο και εντονότερες, η χθεσινή πασαρέλα έμοιασε ταυτόχρονα με επετειακή γιορτή, αλλά και με ένα φαντασμαγορικό, συναισθηματικό αντίο.
Η δεκαετής θητεία του ως Δημιουργικού Διευθυντή του ιστορικού οίκου θα περάσει στην ιστορία ως μια εποχή απόλυτης δόξας (προβλέπω κάτι σαν τα χρόνια του Tom Ford στον Gucci τα οποια έχουν μείνει αξέχαστο σημείο αναφοράς). Ο Vaccarello συνδέθηκε άρρηκτα με την αυστηρή ραπτική, τον αισθησιασμό, τις στενές σιλουέτες και τις κινηματογραφικές παρουσιάσεις. Είχε μια ξεκάθαρη και συνεπή ματιά, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις, αλλά και χωρίς να καταλήξει βαρετός, ίσως μόνο λίγο (επιτυχημένα) προβλέψιμος. Ήξερε να επιμένει στους κώδικές του χωρίς να τους αφήνει να χάσουν τη δύναμή τους. Μας έκανε ακόμη μεγαλύτερες θαυμάστριες του οίκου και, πάνω που νομίζαμε πως ξέραμε τι θα δούμε πάνω-κάτω, έστησε μια εκδήλωση όπου ό,τι έλαμπε ήταν όντως χρυσό(ς).
Ο ίδιος είχε δηλώσει στο παρελθόν πως φαντάζεται τη γυναίκα Saint Laurent «ελεύθερη». Και μας έκανε να νιώθουμε έτσι, ακόμη κι αν απλώς παρακολουθούσαμε τα στησίματά του από μακριά. Ροκ, ερωτικές, επιβλητικές και λίγο επικίνδυνες, οι γυναίκες του οίκου ένιωθαν όλα αυτά μαζί χάρη στον σχεδιαστή και το ταλέντο του.
Έχει, μάλιστα, ενδιαφέρον το γεγονός πως, σε μια βιομηχανία όπου πλέον τα αξεσουάρ, με τις τσάντες στην πρώτη γραμμή, αντιστοιχούν σε μεγάλο μέρος των πωλήσεων και προωθούνται αναλόγως, ο Vaccarello έμεινε πιστός στο όραμά του. Δεν παρουσίασε ποτέ τσάντες στις επιδείξεις του (παρά μόνο κάτι πορτοφόλια μια φορά), αφήνοντας τα ίδια τα σύνολα να μιλήσουν από μόνα τους. Τα παπούτσια, βέβαια, αξίζουν την ιδιαίτερη δική τους αναφορά και έλαβαν την ανάλογη προσοχή καθώς ήταν από τα πιο ηδονιστικά του κομμάτια.
Ούτε ο ίδιος ούτε η εταιρεία έχουν ανακοινώσει επίσημα την αποχώρησή του. Ωστόσο, οι φήμες για τον αντικαταστάτη του κυκλοφορούν εδώ και καιρό. Πιθανότερη διάδοχος θεωρείται η Chemena Kamali, η οποία έχει με τη σειρά της αναδείξει την Chloé σε ένα από τα πιο περιζήτητα brands των τελευταίων τριών ετών.
Όσο άξιος κι αν είναι ο επόμενος που θα αναλάβει τα ηνία, ο πήχης έχει τεθεί πολύ ψηλά. Είναι δύσκολο να εξηγήσεις σε ανθρώπους εκτός μόδας τι ακριβώς αγαπάς σε εκείνη, όταν νομίζουν πως είναι απλώς βιομηχανία υλικών αγαθών. Αλλά, σε στιγμή που πήγα να ξεχάσω κι εγώ η ίδια, μου το θύμισε χθες ο Vaccarello.
Ευχαριστούμε, Anthony. Κανένας δεν είναι εσύ.
Images Spotlight / LaunchMetrics
