Σε έναν κόσμο που αυτή τη στιγμή έχει εμμονή με το Ozempic, τις δίαιτες-εξπρές και τη διαρκή προσπάθεια να γίνουμε όλο και πιο αδύνατοι, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το αδύνατο σώμα δεν θεωρούνταν πάντα το ιδανικό της ομορφιάς, όπως σχολιάζει η ιστορικός Dr Amy Boyington, δημιουργός της διαδικτυακής πλατφόρμας History With Amy.
Όπως λέει η ίδια, ενώ δείχνει μια σειρά από κλασικά έργα τέχνης:
«Εδώ βλέπουμε την απεικόνιση της Αφροδίτης μπροστά στον καθρέφτη από τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, το 1615. Παρουσιάζεται ως το απόλυτο σύμβολο της τέλειας ομορφιάς. Η πληθωρική σιλουέτα της, τα μεταξένια ξανθά μαλλιά της και το στρογγυλό της πρόσωπο αποτελούσαν βασικά χαρακτηριστικά αυτού του προτύπου.
»Τον 17ο αιώνα, το απόλυτο ιδανικό ομορφιάς ήταν ένα σώμα μαλακό, με καμπύλες και έντονα πληθωρικό. Ο Ρούμπενς απαθανάτισε τόσο χαρακτηριστικά αυτή την εικόνα, ώστε μέχρι σήμερα αποκαλούμε τις γυναικείες μορφές αυτού του τύπου “ρουμπενικές”. Οι πίνακές του εξυμνούσαν τη γυναικεία πληθωρικότητα: μαλακή κοιλιά, γεμάτους γοφούς και εμφανή λακκάκια στα μάγουλα.
«Τον 17ο αιώνα, το απόλυτο ιδανικό ομορφιάς ήταν ένα σώμα μαλακό, με καμπύλες και έντονα πληθωρικό. Ο Ρούμπενς απαθανάτισε τόσο χαρακτηριστικά αυτή την εικόνα, ώστε μέχρι σήμερα αποκαλούμε τις γυναικείες μορφές αυτού του τύπου “ρουμπενικές”»
»Ο Ρούμπενς, όμως, δεν ζωγράφιζε μόνο αλληγορικές γυναικείες μορφές. Ζωγράφιζε και πραγματικές γυναίκες, οι οποίες ενσάρκωναν αυτό το ιδανικό. Εδώ βλέπουμε τη σύζυγό του, την οποία απεικόνισε ξανά και ξανά. Μπορούμε να διακρίνουμε την όμορφη, καμπυλωτή σιλουέτα της. Για τα δεδομένα της εποχής, αποτελεί την επιτομή της υγείας.
»Και ίσως αναρωτηθείτε: γιατί; Γιατί αυτό ήταν το ιδανικό ομορφιάς της εποχής; Επειδή το να έχει κανείς παραπάνω βάρος αποτελούσε την απόλυτη επίδειξη κοινωνικής θέσης και ευμάρειας.
»Αυτή είναι η βασίλισσα της Γαλλίας. Και εκείνη ενσαρκώνει σχεδόν τέλεια αυτή την αισθητική.
»Σε μια εποχή πείνας, ασθενειών και σκληρής χειρωνακτικής εργασίας, το να είσαι αδύνατος ή λεπτός μπορούσε να σημαίνει ότι εργαζόσουν στα χωράφια ή ότι έπρεπε να μοχθείς για να εξασφαλίσεις τα προς το ζην – ή, ακόμη χειρότερα, ότι ήσουν άρρωστος και υποσιτισμένος.
»Έτσι, ένα γεμάτο, μαλακό σώμα ήταν το απόλυτο σύμβολο κύρους. Έδειχνε ότι ανήκες σε αρκετά υψηλή κοινωνική τάξη και διέθετες αρκετά χρήματα ώστε να μπορείς να απολαμβάνεις κρέας, κρασί και ζάχαρη και, γενικότερα, έναν πλούσιο και πολυτελή τρόπο ζωής.
«Σε μια εποχή πείνας, ασθενειών και σκληρής χειρωνακτικής εργασίας, το να είσαι αδύνατος ή λεπτός μπορούσε να σημαίνει ότι εργαζόσουν στα χωράφια ή ότι έπρεπε να μοχθείς για να εξασφαλίσεις τα προς το ζην – ή, ακόμη χειρότερα, ότι ήσουν άρρωστος και υποσιτισμένος».
»Βλέπουμε αυτό το πρότυπο ομορφιάς να κυριαρχεί σε όλη τη διάρκεια του αιώνα. Εδώ έχουμε την Μπάρμπαρα Πάλμερ. Θεωρούνταν μία από τις μεγαλύτερες καλλονές της αγγλικής βασιλικής αυλής και υπήρξε η κυριότερη ερωμένη του Καρόλου Β΄.
»Οι μαλακές σιλουέτες και οι καμπύλες θεωρούνταν όμορφες και αισθησιακές. Ο ζωγράφος της αυλής Άντονι βαν Ντάικ απεικόνισε πολλές γυναίκες ως πληθωρικές και αισθησιακές μορφές, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις καμπύλες τους.
»Οι γυναίκες αυτές έμοιαζαν υγιείς και εύπορες. Γι’ αυτό, προτού αρχίσετε να αγχώνεστε για τα σύγχρονα πρότυπα ομορφιάς, θυμηθείτε ότι αυτά αλλάζουν διαρκώς».
Δείτε την ανάρτησή της:
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
