Τα μεγάλα αμερικανικά σπίτια έχουν εξελιχθεί σε σύμβολο του Αμερικανικού Ονείρου, το οποίο όμως τώρα έρχεται να αμφισβητήσει ένα νέο άρθρο της Washington Post. Ο αρθρογράφος, Michael J. Coren, γράφει ότι ενώ έχει διπλασιαστεί το μέγεθος των σπιτιών, δεν ισχύει το ίδιο και με τους δείκτες ικανοποίησης των ενοίκων τους από τη ζωή τους. Συγκεκριμένα, παρόλο που μετά τη μετακόμιση σε ένα νέο σπίτι το επίπεδο ικανοποίησης εκτοξεύεται για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, σύντομα φαίνεται να επανέρχεται στα προηγούμενα επίπεδα – σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, πέφτει ακόμα πιο χαμηλά.
Ο Coren παραθέτει την άποψη οικονομολόγων που λένε ότι σε ό,τι έχει να κάνει με την προσωπική μας ευτυχία, αποτυγχάνουμε να δώσουμε τις σωστές προτεραιότητες: «Παραβλέπουμε συστηματικά το κόστος (για παράδειγμα της συντήρησης ενός σπιτιού, ενός δανείου ή των καθημερινών μετακινήσεών μας από και προς αυτό) ενώ υποτιμάμε σημαντικά τα οφέλη που πράγματι καθορίζουν την ευτυχία μας (να περνάμε το βράδυ χρόνο με τα παιδιά μας, να βγαίνουμε με φίλους, να γνωρίζουμε τους γείτονές μας και να έχουμε μέρη για περιπάτους)».
Ο αρθρογράφος, Michael J. Coren, γράφει στην Washington Post ότι ενώ έχει διπλασιαστεί το μέγεθος των σπιτιών, δεν ισχύει το ίδιο και με τους δείκτες ικανοποίησης των ενοίκων τους από τη ζωή τους.
Ο Αμερικανός αρθρογράφος παραθέτει επίσης τις συμβουλές που δίνουν ειδικοί στις κοινωνικές επιστήμες σε όσους αναζητούν το σπίτι των ονείρων τους:
«Η συνοικία ενός σπιτιού καθορίζει την ευτυχία, ή τη δυστυχία μας, σε μεγαλύτερο βαθμό από όσο νομίζουμε.
»Το πώς αξιοποιούμε τον χώρο μας είναι πιο σημαντικό από το πόσο χώρο διαθέτουμε.
»Το σπίτι μας πρέπει να λειτουργεί σαν χώρος συνάντησης με τους φίλους και τους συγγενείς μας – όχι να μας απομονώνει χάριν του κοινωνικού στάτους ή ενός μεγαλύτερου αποθηκευτικού χώρου».
Φυσικά, αυτές οι συμβουλές ακούγονται εκτός πραγματικότητας για μεγάλο ποσοστό των ελληνικών νοικοκυριών. Στο τοπίο της παγκόσμιας στεγαστικής κρίσης, η χώρα μας αναδεικνύεται σε πανευρωπαϊκό πρωταθλητή στο κόστος στέγασης, καθώς αυτό ανέρχεται, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat για το 2024, στο 35,5% του εισοδήματος ενός νοικοκυριού (ο ευρωπαϊκός μέσος όρος για την ίδια χρονιά κυμάνθηκε στο 19,2%).
Στο τοπίο της παγκόσμιας στεγαστικής κρίσης, η χώρα μας αναδεικνύεται σε πανευρωπαϊκό πρωταθλητή στο κόστος στέγασης, καθώς αυτό ανέρχεται, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat για το 2024, στο 35,5% του εισοδήματος ενός νοικοκυριού.
Με αυτά τα δεδομένα, όταν πολλά άτομα και οικογένειες στη χώρα μας όχι απλώς δεν έχουν την πολυτέλεια της επιλογής ανάμεσα σε ένα μεγάλο και μεγαλύτερο σπίτι αλλά δυσκολεύονται να ανταξεπέλθουν ακόμα και στο κόστος αγοράς, ενοικίασης ή έστω συντήρησης μιας κατοικίας που καλύπτει τις στοιχειώδεις ανάγκες τους, η δήλωση «η ζωή μας μπορεί να είναι καλύτερη σε ένα μικρότερο σπίτι» ακούγεται έως και ειρωνική.
Καθώς μάλιστα η στεγαστική κρίση επιδεινώνεται σε όλο τον κόσμο, με όλο και περισσότερους, ιδιαίτερα νέους, να στρέφονται στη συγκατοίκηση και σε πολύ μικρά σπίτια, έρχονται προβλήματα αδιανόητα για όσους μεγαλώσαμε μέσα στις προηγούμενες δεκαετίες, της σχετικής ευημερίας. Όπως είναι ο «θάνατος» ή η εξαφάνιση του σαλονιού, που ανέκαθεν αποτελούσε το δωμάτιο των σπιτικών συγκεντρώσεων, μέσα από τη μετατροπή του σε ένα ακόμα υπνοδωμάτιο.
