Μια μικρή λευκή γραμμή ζωντανεύει και χάνεται από την οθόνη που καλύπτει τη μεγάλη σκηνή. Δεκάδες ροζ πουλιά (ή μήπως είναι τα άνθη μιας μεγάλης βυσσινιάς;) γεμίζουν το σκοτάδι. Κι ενώ οι νότες από τη «Ρόζα Ροζαλία» της «Λιλιπούπολης» γεμίζουν τον χώρο και την καρδιά των θεατών, αποκαλύπτονται οι μουσικοί και οι τρεις ερμηνευτές-ξεναγοί στο ροζ σύμπαν μιας δημιουργού που άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην ελληνική δισκογραφία. Ροζ φλαμίνγκο κι ένα στρουμπουλό γουρουνάκι, μια γάτα και δέντρα φτιαγμένα από λέξεις: κάπως έτσι ξεκινά το «Ακόμα κι αν φύγεις…», το αφιέρωμα στη Μαριανίνα Κριεζή που επιμελήθηκε η Δήμητρα Γαλάνη για την Εθνική Λυρική Σκηνή. Μπαίνουμε στη βάρκα της ανυποψίαστοι ότι θα χύσουμε δάκρυα ποτάμι.
Τα τραγούδια της σπουδαίας στιχουργού δεν χρειάζονται συστάσεις. Η φωνή της Σαβίνας Γιαννάτου δίνει τη σκυτάλη στη φωνή της Δήμητρας Γαλάνη κι εκείνη, με τη σειρά της, στρέφεται στον Γιάννη Παλαμίδα. Η μεταξύ τους ενέργεια είναι τρυφερή, συγγενική. Κοιτάζονται, πιάνονται. Η Γαλάνη δίνει ένα φιλί στο μάγουλο της Γιαννάτου μόλις τελειώνει ένα τραγούδι ή χτυπά ρυθμικά τα δάχτυλά της συνοδεύοντας την ερμηνεία του Παλαμίδα.
Οι τρεις τραγουδιστές στρέφονται στους μουσικούς, ερμηνεύουν πλάι τους. Οι συναρπαστικές ενορχηστρώσεις (μια jazz πανδαισία) του Σεραφείμ Γιαννακόπουλου και του Αντώνη Σουσάμογλου ξανασυστήνουν τα τραγούδια εκείνης της γυναίκας που ανέπνεε τρυφερότητα. Το κοινό ξεσπά σε αυθόρμητα, ρυθμικά χειροκροτήματα, τραγουδάει «Χάρτινο το φεγγαράκι», κρατά την ανάσα του. Χαμός στο «Batida de Coco» και τη «Σερενάτα»: άνθρωποι χαμογελούν με δάκρυα στα μάτια και χορεύουν στις καρέκλες τους με τη μουσική του Λάκη Παπαδόπουλου. Τα τραγούδια από τη συνεργασία της Δήμητρας Γαλάνη με τη Μαριανίνα Κριεζή στο δίσκο «Το σ’ αγαπώ μπορεί», ακούγονται σαν να γράφτηκαν χθες, κι ας έχουν περάσει 22 χρόνια. Υπάρχουν στιγμές καθηλωτικές: η Σαβίνα Γιαννάτου στο «Δεν έχω χρόνο», με έναν μικρό λυγμό να παραμονεύει στη φωνή της• η Δήμητρα Γαλάνη στο «Μια νύχτα μόνο», να γίνεται όντως «ένα χάδι που σου γλύκανε τον πόνο»• κι ο Γιάννης Παλαμίδας στο «Σαμποτάζ», σε μουσική Λένας Πλάτωνος από το μακρινό 1981, να αστράφτει και να βροντά. Ένας φίλος ψιθυρίζει, όχι άδικα, «τι να μας πει η Björk».
Η Κατερίνα Πετσατώδη σκηνοθέτησε μια μουσική παράσταση βαθιά συγκινητική, μέσα σε ένα σκηνικό φτιαγμένο από ροζ χρώμα και σκιές, σε art direction της Λίλας Σωτηρίου και φωτισμούς Ελευθερίας Ντεκώ. Φλαμίνγκο και γουρουνάκια, γάτες και πλακάκια κουζίνας, σπίτια φτιαγμένα από λέξεις κι ένα φωτισμένο καράβι που φεύγει για την άκρη του κόσμου.
Τα video animations της Ειρήνης Βιανέλλη, που δίκαια ενθουσίασαν τους θεατές, ζωντάνεψαν έναν κόσμο παράξενο και λίγο λοξό, σαν τους στίχους της Μαριανίνας. Η ίδια προβάλλει εξάλλου κι αυτή για λίγο μέσα στη σκοτεινή οθόνη: στο ένα χέρι το τσιγάρο, με το σκορπίζει συναισθήματα όσο μιλάει. Στη σκηνή, οι ερμηνευτές καταθέτουν τα δικά τους στεφάνια με τις φωνές τους. Και η Δήμητρα Γαλάνη, οικοδέσποινα και δημιουργός αυτής της μουσικής χρονομηχανής, αγκαλιάζει τους μουσικούς της με το βλέμμα και παρασύρει το κοινό: άλλοτε να μπει μέσα στην παράσταση και να τραγουδήσει μαζί της κι άλλοτε, απλώς, να αφεθεί και να αιωρηθεί πάνω από τα σύννεφα, στο στερέωμα το γεμάτο με αστέρια, εκεί που φτάνουν τα στιχάκια προσευχές της Κριεζή για την αγάπη, το χωρισμό, τη μοναξιά, την αιωνιότητα.
Απρόβλεπτη, αστεία, μελαγχολική, τρυφερή, σουρεάλ, η Μαριανίνα μοιάζει να είναι εκεί, μαζί μας στην αίθουσα. Στο «Φτιάξε, καρδιά μου, το δικό σου παραμύθι», που ακούμε με τη συνοδεία της Παιδικής Χορωδίας, υπό τη διεύθυνση της Κωνσταντίνας Πιτσιάκου. Στο φωτισμένο καράβι, στα σπίτια από λέξεις, στις γάτες κι όλα τα υπόλοιπα πλάσματα που περνούν μπροστά από τα μάτια μας. Έφυγα από τη Λυρική και λίγα τετράγωνα παρακάτω, άρχισα να παίζω κουτσό στα πεζοδρόμια τραγουδώντας:
«Και ξαναχάσ’ το, ξαναβρές το, ξαναπές το
το τραγουδάκι σου».
Μαριανίνα, ελπίζω να έβλεπες και να γέλαγες.
Η τελευταία παράσταση του αφιερώματος στην Μαριανίνα Κριεζή με τίτλο «Ακόμα κι αν φύγεις…», σε σύλληψη και καλλιτεχνική επιμέλεια Δήμητρας Γαλάνη είναι την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου.
