Η Andrea Applebee, μια τυφλή Αμερικανίδα ποιήτρια που ζει στην Αθήνα μαζί με τον σκύλο οδηγό της, Alex, ο οποίος εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Σκύλων Οδηγών Λάρα, ταξίδεψε στην Κάλυμνο μαζί με τη δίδυμη αδερφή της που λατρεύει την αναρρίχηση, την οποία συνόδευσε ακόμα και στην εμπειρία του extreme sport. Αν και όπως διαπίστωσαν, το πιο ακραίο άθλημα μπορεί να ήταν τελικά μια απλή βόλτα στους δρόμους του νησιού, με την χαρακτηριστική για τα ελληνικά δεδομένα έλλειψη υποδομών. Ευτυχώς, είχαν διαρκώς δίπλα τους τους σκύλους οδηγούς τους. Μετά την επιστροφή της, η Andrea μοιράστηκε με το Marie Claire ό,τι είχε ζήσει, όμορφο και δύσκολο.
Το πλάνο και η προετοιμασία
«Πριν από λίγους μήνες σχεδίασα με έναν φίλο μου και τη δίδυμη αδερφή μου ένα ταξίδι στην Κάλυμνο με σκοπό να γιορτάσουμε τα γενέθλιά μας κάνοντας αναρρίχηση.
»Η αναρρίχηση δεν είναι ιδιαίτερα του γούστου μου, αλλά έβαλα όλη μου την ψυχή για να συμβεί αυτό το ταξίδι, γιατί είναι το πάθος της αδελφής μου — και το χάρισμά της, καθότι μέλος της Εθνικής Ομάδας Αναρρίχησης των ΗΠΑ. Είχε επίσης αρχίσει να ονειρεύεται να μετακομίσει στην Ελλάδα και μου εξηγούσε ότι η Κάλυμνος αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους προορισμούς παγκοσμίως για αναρριχητές. Αφού έμαθε ότι υπήρχε ένας οδηγός με εμπειρία στη συνοδεία τυφλών αναρριχητών, ο Sergi, μου έστειλε τα στοιχεία επικοινωνίας του.
»Η αναρρίχηση δεν είναι ιδιαίτερα του γούστου μου, αλλά έβαλα όλη μου την ψυχή για να συμβεί αυτό το ταξίδι, γιατί είναι το πάθος της αδελφής μου — και το χάρισμά της, καθότι μέλος της Εθνικής Ομάδας Αναρρίχησης των ΗΠΑ»
»Φτάσαμε στην Κάλυμνο με τα δύο ξανθά λαμπραντόρ σκύλους-οδηγούς μας και τον βλέποντα φίλο μου, με μια σύντομη πτήση από την Αθήνα. Η αεροπορική εταιρεία είχε φροντίσει να μας διαθέσει μία κενή θέση δίπλα μας, ώστε οι σκύλοι να έχουν περισσότερο χώρο, κάνοντας το ταξίδι πολύ πιο άνετο. Ωστόσο, δυσκολευτήκαμε αρκετά να βρούμε ταξί από το αεροδρόμιο μέχρι το Μασούρι, το παραθαλάσσιο χωριό όπου είχαμε κλείσει τη διαμονή μας. Τελικά, μια γυναίκα που εργαζόταν στο αεροδρόμιο κατάφερε να βρει έναν ευγενικό οδηγό που μας εξυπηρέτησε».
Το νησί
«Η Κάλυμνος έχει μια άγρια, ανεπιτήδευτη ομορφιά. Το δωμάτιό μας ήταν μικρό για τρία άτομα και δύο σκύλους, όμως σύντομα νιώσαμε σαν στο σπίτι μας, χάρη στη ζεστασιά και τη γήινη απλότητα των νησιωτών, μια φιλοξενία που συναντώ ξανά και ξανά στα ελληνικά νησιά.
»Ανάμεσα στο ξενοδοχείο μας και τη θάλασσα περνούσε ο κεντρικός δρόμος. Μοτοσικλέτες και αυτοκίνητα κινούνταν συνεχώς με μέτρια ταχύτητα, αλλά δεν υπήρχαν πεζοδρόμια για να περπατήσουμε με ασφάλεια. Το δωμάτιό μας βρισκόταν αρκετά ψηλά, έπρεπε να ανεβείς πολλές σκάλες, και η αδελφή μου κινούταν μόνο με τον σκύλο-οδηγό της, χωρίς λευκό μπαστούνι. Έτσι κρατήσαμε τις εξόδους μας απλές: σχηματίζαμε ένα μικρό “τυφλό τρενάκι”, με εμένα να κρατιέμαι από το σακίδιο του φίλου μου, την αδελφή μου να κρατιέται από το δικό μου και τους δύο σκύλους να περπατούν δίπλα μας. Πηγαίναμε μέχρι το παντοπωλείο, περνώντας από μικρά καταστήματα με αναμνηστικά και ένα μπαρ.
«Ανάμεσα στο ξενοδοχείο μας και τη θάλασσα περνούσε ο κεντρικός δρόμος. Μοτοσικλέτες και αυτοκίνητα κινούνταν συνεχώς με μέτρια ταχύτητα, αλλά δεν υπήρχαν πεζοδρόμια για να περπατήσουμε με ασφάλεια».
»Ο αθλητικός τουρισμός έχει αλλάξει αισθητά αυτή την πλευρά του χωριού. Η παρουσία εύπορων ξένων επισκεπτών φαινόταν τόσο στις ανέσεις όσο και στο ύφος και το περιεχόμενο των μενού, ακόμη και στις μουσικές επιλογές των καταστημάτων».
Η αναρρίχηση
»Την επόμενη ημέρα συναντήσαμε τον Sergi σε μια τοπική καφετέρια, παραλάβαμε τα αναρριχητικά μας παπούτσια και ξεκινήσαμε για την πρώτη μας αναρρίχηση. Ο Sergi Medina είναι ένας εκδηλωτικός και εξαιρετικά ικανός άνδρας από τη Βαρκελώνη, που έχει ζήσει στην Κάλυμνο αρκετό καιρό και έχει συνεργαστεί με έναν διάσημο Ισπανό τυφλό αναρριχητή. Μας οδήγησε με αυτοπεποίθηση στο μονοπάτι μέχρι τη βάση του βράχου. Έδειξε στην αδελφή μου πώς να τον ασφαλίζει με το σχοινί, προετοίμασε τη διαδρομή και μας έστειλε να ανέβουμε έναν-έναν.
»Πολλοί τυφλοί αναρριχητές συνεργάζονται με κάποιον βλέποντα εξειδικευμένο σχοινοσύντροφο (τους ασφαλίζει με το σχοινί, αλλά τους δίνει και οδηγίες) που βρίσκεται στο έδαφος και τους φωνάζει τα πιασίματα για τα χέρια και τα πόδια καθώς ανεβαίνουν στο βράχο. Στους αγώνες, οι αναρριχητές φορούν ακουστικά και τον ακούν που τους καθοδηγεί. Το κοινό είναι ήσυχο και η μουσική (αν υπάρχει) σταματά. Σε εμάς, αυτή τη δουλειά έκανε ο Sergi, χρησιμοποιώντας τους δείκτες του ρολογιού. “Το δεξί χέρι πάει στη μία η ώρα. Το αριστερό πόδι μπορεί να πάει στις εφτά”. Επίσης μας ενθάρρυνε. “Σε έχω!”. Ή μου υπενθύμιζε ότι είναι πιο ασφαλές να ξεκουραστώ λίγο, προτού συνεχίσω.
«Πολλοί τυφλοί αναρριχητές συνεργάζονται με κάποιον βλέποντα εξειδικευμένο σχοινοσύντροφο (τους ασφαλίζει με το σχοινί, αλλά τους δίνει και οδηγίες) που βρίσκεται στο έδαφος και τους φωνάζει τα πιασίματα για τα χέρια και τα πόδια καθώς ανεβαίνουν στο βράχο».
»Ένας έμπειρος αναρριχητής είναι ο καλύτερος γι’ αυτή τη δουλειά, γιατί καταλαβαίνει τη στρατηγική που θα ακολουθήσω στη διαδρομή και μερικές φορές τη φτιάχνει ο ίδιος. Επίσης, το να σε συνοδεύει στον δρόμο ένας βλέπων συνοδός είναι διαφορετικό από το να σου φωνάζει την κατεύθυνση από κάτω, ενώ αναρριχάσαι στο βράχο. Απαιτείται μεγάλη εμπιστοσύνη και συντονισμό με τον ρυθμό της περιγραφής και της κίνησης. Ένας άνθρωπος που περιγράφει πολύ αργά τα πατήματα θα εξουθενώσει τον αναρριχητή, που χρησιμοποιεί την ενέργειά του περιμένοντας στο βράχο. Στην αναρρίχηση το καλύτερο είναι να κινείσαι. Ο Sergi μας καθοδήγησε με την αυτοπεποίθηση ενός κορυφαίου χορευτή.
»Στην Κάλυμνο, έσφιξα τα δόντια και κατάφερα να φτάσω μέχρι το τελευταίο βύσμα στην κορυφή της διαδρομής, αναρωτώμενη γιατί κάποιοι άνθρωποι το κάνουν αυτό για διασκέδαση. Αντίθετα, η αδελφή μου και ο φίλος μου πέρασαν υπέροχα. Στο τέλος του μισού εκείνου του ημερήσιου προγράμματος, ήμασταν όλοι εξαντλημένοι και πεινασμένοι».
Η επόμενη ημέρα
«Η αδερφή μου και ο Sergi την πέρασαν ολόκληρη σε ένα τεράστιο αναρριχητικό πεδίο που ονομάζεται “The Odyssey”. Η αδερφή μου, με θάρρος, προχωρούσε στα τέσσερα πάνω σε ένα στενό, βραχώδες μονοπάτι με απότομες χαράδρες δίπλα του. Ο σκύλος-οδηγός της, η Courage, ξεκουραζόταν όσο εκείνη ανέβαινε τις διαδρομές.
»Εγώ και ο δικός μου σκύλος-οδηγός, ο Alex, χαλαρώσαμε σε μια ξαπλώστρα. Επίσης εργάστηκα λίγο από το δωμάτιο του ξενοδοχείου, καθώς συνέχιζα τη δουλειά μου ως βοηθός ευρωβουλευτή. Είχε κάτι το ιδιαίτερο το να κρατώ σημειώσεις από συναντήσεις στις Βρυξέλλες, ενώ ταυτόχρονα απολάμβανα την ατμόσφαιρα ενός απομακρυσμένου νησιωτικού χωριού από το μικρό μπαλκόνι του δωματίου μας.
«Η αδερφή μου και ο Sergi πέρασαν ολόκληρη την επόμενη ημέρα σε ένα τεράστιο αναρριχητικό πεδίο που ονομάζεται “The Odyssey”. Η αδερφή μου, με θάρρος, προχωρούσε στα τέσσερα πάνω σε ένα στενό, βραχώδες μονοπάτι με απότομες χαράδρες δίπλα του».
»Η αδελφή μου επέστρεψε γεμάτη ενέργεια αλλά και κουρασμένη. Προσπαθήσαμε να φτάσουμε στην πλατεία του χωριού, στο κέντρο του, αλλά δεν τα καταφέραμε: το περπάτημα στην άκρη του δρόμου και η ανάγκη να κολλάμε στους τοίχους των κτιρίων κάθε φορά που περνούσε κάποιο όχημα ήταν αρκετά αγχωτικά. Περπατήσαμε όμως σε μερικές ακόμη παραλίες και, το απόγευμα των γενεθλίων μας, πήραμε το θαλάσσιο ταξί για την Τέλενδο.
»Ο βαρκάρης χάρηκε ιδιαίτερα που είχαμε μαζί μας τους σκύλους, οι οποίοι ξάπλωσαν ο ένας δίπλα στον άλλον και ακουμπούσαν τρυφερά τα μουσούδια τους καθώς το σκάφος γλιστρούσε πάνω στο νερό».
Η επιστροφή
«Ευτυχώς είχαμε κρατήσει το τηλέφωνο του οδηγού που μας είχε μεταφέρει κατά την άφιξη και έτσι εκείνος ανέλαβε και την πρωινή διαδρομή της επιστροφής προς το αεροδρόμιο. Οι άνθρωποι εκεί χάρηκαν όταν μας είδαν ξανά, ενώ ο υπάλληλος ασφαλείας ήταν ιδιαίτερα πρόθυμος να κάνει τον απαραίτητο έλεγχο στους σκύλους κατά τη διέλευση από τον έλεγχο ασφαλείας. Ο φίλος μου μού είπε μάλιστα ότι ακόμη και ο πιλότος μάς χαιρέτησε με μια χειρονομία καθώς προσγείωνε το αεροπλάνο που θα μας επέστρεφε στην Αθήνα.
»Στην πτήση μας ταξίδευε και μια γυναίκα σε αναπηρικό αμαξίδιο. Δεν μπορούσα να μη σκέφτομαι πόσο δύσκολο θα ήταν για εκείνη να κινηθεί στα ανώμαλα εδάφη και στις αμέτρητες σκάλες, τόσο της Καλύμνου όσο και της Αθήνας, αν πράγματι εκεί κατευθυνόταν».
Η πρόκληση του να ζεις χωρίς ή με ελάχιστη όραση
«Οι λίγες εμπειρίες που είχα ζήσει δίπλα στην αδελφή μου, σε αγώνες αναρρίχησης για άτομα με αναπηρία, άνοιξαν πραγματικά το μυαλό μου ως προς το τι μπορούν να καταφέρουν το σώμα και οι αισθήσεις μας. Όχι μόνο στην καθημερινή ζωή —που από μόνη της θα έπρεπε να θεωρείται ολυμπιακό άθλημα— αλλά και στον αθλητισμό, απλώς για τη χαρά της συμμετοχής.
«Οι λίγες εμπειρίες που είχα ζήσει δίπλα στην αδελφή μου, σε αγώνες αναρρίχησης για άτομα με αναπηρία, άνοιξαν πραγματικά το μυαλό μου ως προς το τι μπορούν να καταφέρουν το σώμα και οι αισθήσεις μας».
»Καμιά φορά νιώθω πως δεν μου περισσεύει η επιπλέον ενέργεια για να προκαλέσω τον εαυτό μου για διασκέδαση, γιατί η ίδια η καθημερινότητα είναι ήδη αρκετά απαιτητική. Ακόμη και μια απλή διαδρομή μέχρι το παντοπωλείο στην Αθήνα μπορεί να μοιάζει με μια περιπέτεια γεμάτη αδρεναλίνη. Όμως, όταν βρίσκεσαι ανάμεσα στους κατάλληλους ανθρώπους και έχεις έναν καλό οδηγό, οι δυνατότητες ανοίγονται μπροστά σου όπως ακριβώς ανοίγει το τοπίο όταν φτάνεις στην κορυφή μιας αναρριχητικής διαδρομής.
»Ανυπομονώ να εξερευνήσω περισσότερες αγροτικές και ορεινές περιοχές της Ελλάδας μαζί με τον Alex, να κάνουμε πεζοπορία, να χορέψουμε και να τεντωθούμε στις βουνοκορφές και στις ακτές. Νομίζω όμως πως στις επόμενες περιπέτειές μας θα κρατήσουμε τα πόδια μας σταθερά στη γη. Η αδελφή μου, από την άλλη, πιθανότατα θα βάλει επόμενο στόχο τις κορυφές του Λεωνιδίου.
»Είτε κολυμπάμε είτε τρέχουμε είτε συμμετέχουμε σε μια διαδήλωση, ελπίζω να συνεχίσω να βρίσκω στην Ελλάδα μια παρέα ανθρώπων με αναπηρία που θέλουν να βγαίνουν στον κόσμο, παρά τις δυσκολίες, και να ζουν τη ζωή στο έπακρο».
Info
Μπορείτε να στηρίξετε το έργο της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας Σχολή Σκύλων Οδηγών Λάρα εδώ
