Υπάρχουν ταξίδια από τα οποία επιστρέφεις με δεκάδες φωτογραφίες στο κινητό. Και υπάρχουν εκείνα στα οποία, κάποια στιγμή, ξεχνάς ακόμη και να το χρησιμοποιείς. Το δεύτερο μου συνέβη στη Νορβηγία.
Περίπου δύο ώρες από το Όσλο, προς τα σύνορα με τη Σουηδία, βρίσκεται το Finnskogen, το λεγόμενο Δάσος των Φινλανδών. Πρόκειται για μια μεγάλη δασική περιοχή, όπου τα πεύκα, τα έλατα και οι λεύκες απλώνονται σε κάθε κατεύθυνση, ενώ οι λίμνες εμφανίζονται ανάμεσα στα δέντρα χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Εκεί βρίσκονται οι PAN Treetop Cabins. Τρεις μικρές καμπίνες, που αντλούν το όνομά τους από τον Θεό Πάνα, τοποθετημένες μέσα στο δάσος και αρκετά μακριά η μία από την άλλη, ώστε κάθε επισκέπτης να αισθάνεται ότι έχει τον δικό του χώρο. Βρίσκονται ψηλά, ανάμεσα στα δέντρα και μοιάζουν να έχουν τοποθετηθεί εκεί με τρόπο που αφήνει τη φύση να πρωταγωνιστεί.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η Christine, η οποία δημιούργησε τις καμπίνες μαζί με τον σύζυγό της, μου μίλησε για την ανάγκη της να προσφέρει στους επισκέπτες τη δυνατότητα να αφεθούν στην ηρεμία και να καταφέρουν να πετύχουν – αυτό που πολλοί αναζητούν- την απόλυτη «αποτοξίνωση» από θορύβους, κινητά, social media και υποχρεώσεις.
Η ίδια και ο σύζυγός της έχουν αναλάβει μεγάλο μέρος της λειτουργίας των καμπινών και έχουν δημιουργήσει γύρω τους μια μικρή, έμπιστη ομάδα ανθρώπων που βοηθούν στην καθημερινότητα. Η Christine είναι συνεχώς παρούσα και πρόθυμη να βοηθήσει. Από τη συζήτησή μας κατάλαβα ότι για εκείνη οι καμπίνες δεν είναι απλώς μια επιχείρηση.
Ένα σπίτι ανάμεσα στα δέντρα
Η καμπίνα είναι μικρή, αλλά δεν της λείπει τίποτα. Μια compact κουζίνα, ένας χώρος καθιστικού, το μπάνιο και, λίγο πιο ψηλά, το κρεβάτι. Το ξύλο κυριαρχεί, τα παράθυρα είναι μεγάλα και η θέα ανεμπόδιστη. Το πρωί ξυπνάς με το δάσος μπροστά σου. Το απόγευμα βλέπεις το φως να αλλάζει πάνω στη λίμνη και το βράδυ oι ήχοι της φύσης σε ηρεμούν και σε ταξιδεύουν.
Στόχος είναι να μην κάνεις τίποτα. Μπορείς απλώς να καθίσεις στον καναπέ, να διαβάσεις ένα βιβλίο, να μαγειρέψεις ή να ανοίξεις το παράθυρο και να απολαύσεις τη φύση. Και περνώντας οι ώρες, τελικά, καταφέρνεις να αφήσεις το κινητό στην άκρη.
Η επιλογή του να μην κάνεις τίποτα
Βέβαια οι δραστηριότητες που προσφέρει η περιοχή και μπορούν εύκολα η Christine με την ομάδα της να οργανώσουν είναι πολλές, αλλά καμία τους δεν χρειάζεται κινητό ή κάποια ιδιαίτερη τεχνολογία. Ένα περπάτημα ανάμεσα στα έλατα, σε μονοπάτια που είχαν χαράξει χρόνια πριν οι Φινλανδοί μετανάστες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Μια βόλτα με το ποδήλατο στους πολύ καθαρούς και προσεγμένους χωμάτινους δρόμους. Ένα τσάι με θέα τη λίμνη. Το hot tub, μέσα στο δάσος, με τα δέντρα να αποτελούν τον τέταρτο τοίχο ή η γιόγκα κάτω από την επιβλητική σκιά των δέντρων.
Μία από τις εμπειρίες που δοκίμασα και λάτρεψα ήταν το river paddling στον ποταμό Fløgåa, με οδηγό τον Amund από τη Spreke Opplevelser.
Μπήκαμε στο νερό και το κανό κινούνταν αθόρυβα μέσα στον ήρεμο ποταμό. Γύρω μας υπήρχε μόνο το δάσος. Στις όχθες μπορούσες να διακρίνεις σημάδια από κάστορες, όπως κορμούς δέντρων που είχαν ροκανίσει, αλλά και τις εισόδους για τα σπίτια τους. Σταθήκαμε ελάχιστα τυχερές και ακούσαμε έναν να βουτά στο νερό. Όπως μας εξήγησε ο Amund, εμφανίζονται υπό συγκεκριμένες συνθήκες, κυρίως όταν πέφτει το φως του ήλιου και δεν επιζητούν την επαφή με τον άνθρωπο. Μετά το τέλος της βαρκάδας, στη διάρκεια της οποίας απολαύσαμε και ένα ουράνιο τόξο, ένα ζεστό ποτήρι τσάι μας περίμενε δίπλα στο ποτάμι κοντά σε μια αυτοσχέδια φωτιά.
Και είναι αυτό το σημείο που μάλλον αντιλήφθηκα καλύτερα τι προσπάθησε να δημιουργήσει η Christine, καθώς πέτυχε τον στόχο της και μαζί με την προθυμία και την ευγένειά της απέδειξε ότι η φιλοξενία είναι ίδιον των ανθρώπων που θέλουν να προσφέρουν.
Πολύ κοντά στις καμπίνες βρίσκεται το σπίτι της, όπου ζει με τον σύζυγό της και τα δύο παιδιά τους, τη φάρμα και τον κήπο τους, από όπου προέρχονται και αρκετά από τα προϊόντα που καταναλώσαμε στην καμπίνα μας.
Εκεί έχει δημιουργήσει ένα υπέροχο καφέ γεμάτο χρώμα, αρώματα και γεύσεις από τις παραδόσεις και τη φύση της Νορβηγίας, που βλέπει σε μια ήρεμη και κατάφυτη περιοχή στην οποία την παράσταση κλέβει μια μεγάλη λίμνη. Το τοπίο θυμίζει πίνακα ζωγραφικής με τα χρώματα έντονα, καθαρά και τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο που νόμιζες έχει γίνει επίτηδες.
Τελικά, αυτό που κρατάω από το Δάσος των Φινλανδών δεν είναι απλώς κάποια συγκεκριμένη δραστηριότητα ή εικόνα. Είναι οι λίγες ημέρες που πέρασαν χωρίς να έχω την ανάγκη να κοιτάξω το κινητό μου, να διαβάσω ειδήσεις ή να μπω στα social media. Πότε ήταν η τελευταία φορά που το καταφέρατε;
