Στη στήλη μόδας ”Ask Vanessa” των New York Times διαβάσαμε κάτι που πραγματικά δεν περιμέναμε. Μια αναγνώστρια αναρωτήθηκε, μέσω επιστολής, αν η εποχή κατά την οποία η τσάντα αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας έχει πλέον περάσει. Όπως έγραψε: «Έχουν καταλήξει οι γυναικείες τσάντες να θεωρούνται απαρχαιωμένες; Παρατηρώ πως δεν είναι τόσο δημοφιλείς όσο στο παρελθόν. Κάποιες πολύ ισχυρές επαγγελματίες δεν τις χρησιμοποιούν, προτιμώντας ρούχα με τσέπες ή χαρτοφύλακες. Έχει τελειώσει η εποχή των handbag;»
Η αλήθεια είναι πως, με την έλευση των smartphone, πολλά από όσα παλαιότερα κουβαλούσαμε μαζί μας (ατζέντες, κάρτες, σημειώσεις) συμπτύχθηκαν πλέον στη μικρή οθόνη του κινητού μας. Είναι επίσης γεγονός ότι οι οίκοι πολυτελείας έχουν εκτοξεύσει τις τιμές τους σε παράλογα επίπεδα, με αποτέλεσμα πολλοί καταναλωτές να μη βλέπουν πλέον αξία στην αγορά μιας καλής τσάντας. Ωστόσο, πέρα από χρηστικό αντικείμενο, οι τσάντες υπήρξαν διαχρονικά ένα από τα πιο αγαπημένα αξεσουάρ των γυναικών -κάτι που αποδεικνύεται ακόμη και από την επιτυχία των ultra-mini bags, οι οποίες αγοράζονται χωρίς να διαθέτουν καμία ουσιαστική χρηστική αξία. Εξακολουθούμε να τις θαυμάζουμε, να τις αγαπάμε και να τις αντιμετωπίζουμε ως αντικείμενα αισθητικής έκφρασης, πέρα από τον πρακτικό τους ρόλο.
Η απάντηση της Vanessa Friedman προς την αναγνώστρια ξεκινούσε με την εξής παρατήρηση: «Αν υπάρχει ένα πράγμα που είναι βέβαιο στη μόδα, είναι ότι ό,τι φεύγει επιστρέφει. Επομένως, το να ανακοινώνουμε το τέλος οποιουδήποτε κομματιού είναι λίγο-πολύ αφελές». Συμπλήρωσε, ωστόσο, πως είναι αλήθεια ότι η σχέση μας με τα fashion items αλλάζει με τον χρόνο και πως, όσον αφορά τις τσάντες, βρισκόμαστε πράγματι σε ένα σημείο καμπής.
Στη συνέχεια, παρέθεσε στοιχεία που φαίνεται να επιβεβαιώνουν τις υποψίες της αναγνώστριας: η ζήτηση για νέες τσάντες παρουσιάζει πτώση σε σχέση με πέρυσι, ενώ οι αναζητήσεις για ρούχα με τσέπες αυξάνονται κατακόρυφα. Η Friedman δεν εντοπίζει αυτή τη μετατόπιση μόνο στο επίπεδο της μόδας, αλλά και σε εκείνο της εξουσίας και της κοινωνικής εικόνας, αναφέροντας χαρακτηριστικά παραδείγματα εμβληματικών προσωπικοτήτων που δεν κουβαλούσαν ποτέ τσάντες (είτε από προσωπική επιλογή είτε, συχνότερα, επειδή είχαν βοηθούς που κράταγαν τα απαραίτητα).
Παράλληλα, σχολιάζει και την προβληματική οικονομική πραγματικότητα γύρω από το εμπόριο των luxury bags, η οποία έχει καταλήξει να μοιάζει προκλητική για το μεγαλύτερο μέρος του κοινού, που αδυνατεί ακόμη και να σκεφτεί μια τέτοια επένδυση. Όπως σημειώνει: «Η εξάπλωση των vintage και resale αγορών σημαίνει πως it-bags προηγούμενων δεκαετιών, όπως η Le City της Balenciaga ή η Bayswater της Mulberry, είναι πλέον πιο εύκολο να βρεθούν. Πλέον θεωρείται πιο cool να επαναφέρεις μια παλιά τσάντα παρά να δείχνεις θύμα της μόδας κρατώντας μια ολοκαίνουργια». Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η Fendi επαναλανσάρει τις αυθεντικές εκδοχές της εμβληματικής Baguette, της τσάντας που ουσιαστικά εγκαινίασε το φαινόμενο των it-bags τη δεκαετία του ’90 και λατρεύτηκε από την Carrie στο Sex & The City.
Κλείνοντας, η Friedman καταλήγει πως πιθανότατα δεν βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος της τσάντας ως αντικειμένου, αλλά στο τέλος της απόλυτης κυριαρχίας της.
