Η βεράντα της μπρασερί «Le Zeyer» στα νότια του Παρισιού λούζεται από τον ήλιο κι εμείς περιμένουμε, θαυμάζοντας το μπαλέτο των σερβιτόρων ανάμεσα στα τραπέζια των θαμώνων, την άφιξη της Λετίσια Κάστα. Πριν από λίγες εβδομάδες μια διαφημιστική καμπάνια μαγιό κατέκλυσε την πόλη, σηματοδοτώντας όπως κάθε χρόνο την επίσημη έναρξη του καλοκαιριού: η Κάστα, η Γαλλίδα μούσα της Calzedonia, αναδύθηκε ξανά από τα κύματα σαν μια σύγχρονη Αφροδίτη, για να σταματήσει την κυκλοφορία των αυτοκινήτων.
Καθώς ο χρόνος περνάει, αναρωτιόμαστε, κοιτάζοντας την κύρια είσοδο: θα εμφανιστεί, άραγε, εκείνη που ήταν το πιο εντυπωσιακό μοντέλο των 90s προτού γίνει στις αρχές της δεκαετίας μια περιζήτητη ηθοποιός, σαν μια αγαλματένια νύμφη; Μήπως ντυμένη με τριαντάφυλλα όπως την καθιέρωσε ο Ιβ Σεν Λοράν; Σαν δυναμική αγρότισσα, όπως την αποτύπωσε στο σινεμά ο Ραούλ Ρουίζ στις «Αγριες Ψυχές» (2001) ή ως ντομινατρίξ, όπως τη φανταζόταν η σκηνοθέτρια Ελέν Φιλιέρ στο «Une histoire d’amour» (2013). Τελικά, η ηθοποιός ξεπροβάλλει λαχανιασμένη από μια πλαϊνή πόρτα. Με τα μαλλιά της βιαστικά πιασμένα πίσω, κρεμ ζιβάγκο, παντελόνι με πιέτες και μπαλαρίνες. Με τη σχολική τσάντα γεμάτη ογκώδεις φακέλους στα χέρια, θα μπορούσε να υποδύεται μια δικηγόρο που συναντά έναν πελάτη. Της ζητάμε εξηγήσεις.
Αυτή τη στιγμή δουλεύετε κάποιον ρόλο;
Ναι, είμαι βουτηγμένη στην προετοιμασία μιας σειράς για το Netflix: «Le Réseau Corneille» (Το Δίκτυο Κορνέιγ). Βασίζεται στην αληθινή ιστορία μιας γυναίκας που γίνεται σαμποτέρ παρά τη θέλησή της και ηγείται μιας ομάδας γυναικών. Μεταμφιέζονται σε καθαρίστριες και ανατινάζουν ένα γερμανικό εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας. Τη σκηνοθετεί η Μονά Ασάς. Κατά τα άλλα, εξακολουθώ να γράφω το σενάριο της πρώτης μου ταινίας μεγάλου μήκους μαζί με τη Βανέσα Φιλό (σ.σ.: γύρισαν μαζί την ταινία «Le Consentement») και θα με δείτε τον Σεπτέμβριο στην ταινία «Call My Agent!». Αυτά είναι τα νέα των πρότζεκτ μου.
Για τη φωτογράφηση του Marie Claire ποζάρατε στην Κορσική. Ποια είναι η σχέση σας το μέρος όπου μεγαλώσατε;
Είναι ένας τόπος όπου γεμίζω τις μπαταρίες μου. Εκεί μπορώ να αποσυνδεθώ από τα πάντα. Εκτός αν βρίσκομαι εκεί για δουλειά. Hμουν σε αποστολή, οπότε δεν ξεκουράστηκα πραγματικά, αλλά το γεγονός ότι ξαναείδα τα τοπία της παιδικής μου ηλικίας σημαίνει ότι υπάρχει κάτι σε αυτή τη φωτογράφηση που συνδέεται με εικόνες από το παρελθόν μου.
Για τρίτο συνεχόμενο καλοκαίρι είστε το πρόσωπο της καμπάνιας μαγιό της Calzedonia. Τι χαρά σάς προσφέρει η επιστροφή σε αυτόν το ρόλο;
Καταρχάς τη χαρά της συνεργασίας με μια φανταστική ομάδα νέων γυναικών για μια μάρκα που αφορά πραγματικά την οικογένεια. Μου αρέσει η ιδέα να μπορώ να απευθύνομαι σε νέες γυναίκες, μερικές φορές πολύ νέες, αλλά και σε πιο ώριμες γυναίκες ανάμεσά μας. Ολες μπορούν να βρουν κάτι που τους αρέσει, είναι μια μάρκα πολύ προσιτή.
Εχω κάνει δημοφιλή πράγματα σε όλη μου την καριέρα, τα οποία ενστερνίζομαι απόλυτα, έχω ποζάρει πολλές φορές με μαγιό και εσώρουχα. Οταν νιώθεις καλά με το σώμα σου, εκπέμπεις κάτι χαρούμενο: το να μπορώ να δημιουργώ αυτή την εικόνα μαζί τους, στην ηλικία μου, το βρίσκω υπέροχο.
Είναι το καλοκαίρι μια ξεχωριστή εποχή για εσάς; Μια εποχή που περνάτε με την οικογένεια, διαβάζετε, δεν κάνετε τίποτα;…
Δεν περιμένω το καλοκαίρι για να περάσω χρόνο με την οικογένειά μου, αλλά είναι αλήθεια ότι αυτή είναι η εποχή που μπορώ να αποσυνδεθώ, να διαβάσω βιβλία, για την ακρίβεια, ή απλώς να απομονωθώ.
Σήμερα διαπιστώνω ότι το διάβασμα είναι μια πολυτέλεια που δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας. Κι όμως, θεωρώ ότι μας επανασυνδέει με την ανθρώπινη φύση μας. Αρκετά με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Τι διαβάζετε στις διακοπές;
Ενα βιβλίο για τη Μέριλιν Μονρό, για το οποίο μου μίλησε ένας φίλος. Γράφτηκε από τον δημοσιογράφο που ήταν παρών στην τελευταία της ταινία, ο οποίος κατάφερε να δημιουργήσει μια ιδιαίτερη σχέση μαζί της. Συναντιόντουσαν τακτικά σε ένα μπαρ, όχι για συγκεκριμένο σκοπό, απλώς μιλούσαν για τις ζωές τους. Αυτές οι συναντήσεις έγιναν βιβλίο (W. J. Weatherby, Conversations avec Marilyn, εκδόσεις Seghers) που μου κίνησε το ενδιαφέρον.
Η Μέριλιν Μονρό είναι μια προσωπικότητα που σας ενδιέφερε πάντα;
Ναι, γιατί είναι πολύ μυστηριώδης. Πολλοί άνθρωποι της έχουν αποδώσει πράγματα, κυρίως εκείνη την εποχή του Χόλιγουντ, όπου το star system είχε δημιουργήσει ένα είδος εγκλωβισμού. Αυτό που αγαπώ σε εκείνη είναι όλη αυτή η ευθραυστότητα και ταυτόχρονα αυτό το μείγμα εξυπνάδας και ποίησης. Είναι συγκινητική η λαχτάρα τού να θέλει να είναι καλός άνθρωπος παρά τα όσα συνέβαιναν, να είναι μέσα στο παιχνίδι. Πήγε στο Actors Studio για να μάθει, παρόλο που την εκμεταλλεύονταν λίγο, ήθελε να κάνει την αυτοκριτική της. Πάλεψε σκληρά για να αναγνωριστεί ως ηθοποιός.
Τη θεωρείτε τραγική φιγούρα;
Εντελώς.
Οταν ήσασταν έφηβη, πώς φανταζόσασταν το μέλλον σας;
Ενιωθα την ανάγκη να κάνω κάτι που θα με έβγαζε από την καθημερινότητά μου, από τα προάστια. Ηθελα κάτι διαφορετικό. Νομίζω ότι το θέατρο που είδα, στην ηλικία των 12 ετών, στο Espace Michel-Simon (σ.σ.: στο Noisy-le-Grand), ήταν το πρώτο μου άνοιγμα σε έναν διαφορετικό κόσμο. Σκέφτηκα: υπάρχουν κι άλλα πράγματα για να ζήσεις. Μετά μπήκε στη ζωή μου η μόδα. Ηταν μια δεύτερη επιβεβαίωση. Καλλιτεχνικά τουλάχιστον, ένα πεπρωμένο, ένα μονοπάτι, άνοιγε μπροστά μου.
Εκτεθήκατε πολύ νωρίς στα μέσα ενημέρωσης. Τι σας έχει προσφέρει η φήμη; Τι σας έχει στερήσει;
Γενικά δυσκολεύομαι να δω τον εαυτό μου ως θύμα επειδή η ζωή μου είναι, άλλωστε, υπέροχη. Οπότε, εκτός από το να σκέφτομαι «θα μπορούσα να είχα πάει σε αυτό ή σε εκείνο το σχολείο», δεν υπάρχει κάτι άλλο. Ειλικρινά, η φήμη δεν μου έχει αφαιρέσει τίποτα. Μου έχει δώσει πολλά και συνεχίζει να μου δίνει ακόμα περισσότερα.
View this post on Instagram
Ηταν περίπλοκη η μετάβαση από το μόντελινγκ στο σινεμά; Πρέπει να αντιμετωπίσατε πολλές προκαταλήψεις…
Τις βίωσα τις προκαταλήψεις. Κατάφερα, όμως, κάτι αδύνατο: να γίνω ηθοποιός παρότι εργαζόμουν ως μοντέλο. Στην πραγματικότητα, το πάθος μου για τον κινηματογράφο ήταν αυτό που με βοήθησε να τα καταφέρω. Μετέτρεψα αυτό που εμπόδιζε αυτή τη διαδικασία σε δύναμη, δηλαδή, δούλεψα πολύ, πολύ, πολύ σκληρά. Πήρα στα σοβαρά την κριτική, πήρα στα σοβαρά τη δουλειά.
Δεν φοβάμαι το γήρας. Είναι μέρος του κύκλου της ζωής. Ετσι είναι. Δεν καταλαβαίνω γιατί φοβόμαστε να φανούμε όπως πραγματικά είμαστε. Δεν είναι μια αντανάκλαση της ψυχής μας, αυτών που έχουμε ζήσει;
Τι σας τράβηξε λοιπόν στο σινεμά;
Οι ταινίες, οι σκηνοθέτες, ο Μπέργκμαν, ο Αντονιόνι, όλος ο ιταλικός κινηματογράφος της δεκαετίας του 1950, οι ταινίες του Κλοντ Σοτέ, του Ερίκ Ρομέρ. Οταν ήμουν μοντέλο, παρακολουθούσα πολλές ταινίες στα ταξίδια μου, επειδή περνούσα πολύ χρόνο στα αεροπλάνα.
Τι σχέση έχετε με την ομορφιά σας και την εικόνα που έχει ο κόσμος για εσάς;
Δεν το κρύβω ότι η μόδα με έκανε να συνειδητοποιήσω πως είχα δυνατότητες. Δεν θέλω να προσποιούμαι και να λέω ότι δεν καταλαβαίνω τι μου συνέβη, αλλά δεν έπαιξα ποτέ αυτό το παιχνίδι. Στον κινηματογράφο, η εμφάνισή μου με εμπόδιζε καμιά φορά να κάνω πράγματα. Νομίζω ότι εκεί η αναπαράσταση της ομορφιάς θεωρείται κάτι αβέβαιο. Επρεπε να παλέψω πολύ με αυτό. Είπα στον εαυτό μου: με τον καιρό, αυτό το πράγμα σίγουρα θα γίνει πιο άνετο. Και όντως είναι πιο ενδιαφέρον για μένα σήμερα απ’ ό,τι ήταν στην αρχή της καριέρας μου στον κινηματογράφο.
Από το #MeToo και μετά, νιώθετε ότι έχει αλλάξει ο τρόπος που σας κοιτάζουν οι άντρες και οι γυναίκες;
Νομίζω ότι βρισκόμαστε στην αρχή του #MeToo. Τα πράγματα θα αλλάξουν κι άλλο. Νομίζουμε ότι έχουμε πετύχει κάτι, αλλά αυτή είναι μόνο η αρχή μιας πολύ μεγάλης αλλαγής. Για μένα, το #MeToo ξεκίνησε πριν από πολύ καιρό. Ποτέ δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να μη με σέβονται. Πάντα ένιωθα ότι έπρεπε να επιβληθώ από αυτή την άποψη, ώστε να μην παγιδευτώ σε κάτι που δεν ήμουν εγώ. Ο τρόπος που λειτουργεί το μόντελινγκ σήμερα είναι εντελώς διαφορετικός από τότε που δούλευα, όταν δεν υπήρχε όλη αυτή η ασφάλεια, αυτός ο σεβασμός, αυτή η εκτίμηση για τα μοντέλα. Τίποτα από αυτά δεν υπήρχε. Για μένα ήταν σαν να πήγαινα στη ζούγκλα χωρίς να ξέρω τι θα βρω εκεί. Το ίδιο ισχύει και για τη βιομηχανία του κινηματογράφου.
Η μεγαλύτερη κόρη σας, η Σαχτίν Σεντναουί, είναι μοντέλο – της δώσατε συμβουλές;
Δεν χρειαζόταν, αφού με έβλεπε να εργάζομαι. Έμαθε παρακολουθώντας. Δεν μπήκε στο χώρο ανυποψίαστη. Ξέρει πώς λειτουργεί. Οπότε δεν έχει την αφέλεια που ίσως είχα εγώ. Οι νέοι είναι πολύ πιο ενημερωμένοι τώρα. Οι νέες γυναίκες στο μόντελινγκ σήμερα είναι επιχειρηματίες. Είναι πιο προστατευμένες σε ορισμένους τομείς, αλλά πρέπει να παραμένεις σε εγρήγορση, επειδή υπάρχουν πάντα κενά στο σύστημα.
Σάς φοβίζει το να γεράσετε;
Όχι, δεν νομίζω. Στην Κορσική έχουμε μια πολύ διαφορετική σχέση με το θάνατο – είναι η μεσογειακή μας πλευρά. Συνυπάρχουμε με τους νεκρούς. Κάνουμε αγρυπνίες, είναι μέρος της ζωής μας. Τους γιορτάζουμε, τους αγκαλιάζουμε. Εχω έρθει αντιμέτωπη με το θάνατο πολύ συχνά. Νομίζω ότι αυτό πρέπει να με έχει επηρεάσει σωματικά. Δεν φοβάμαι το γήρας. Είναι μέρος του κύκλου της ζωής. Ετσι είναι. Δεν καταλαβαίνω γιατί φοβόμαστε να φανούμε όπως πραγματικά είμαστε. Δεν είναι μια αντανάκλαση της ψυχής μας, αυτών που έχουμε ζήσει;
Συνέντευξη: Clovis Goux
Φωτογραφίας: Jonan Bresnan
