Στην ιστορική καρδιά του Saint-Germain-des-Prés, ο Toro επιδεικνύει την ικανότητά του να εξισορροπεί το βαρύ ιστορικό πλαίσιο με μια ανάλαφρη, σύγχρονη οπτική. Η κεντρική ιδέα είναι η διαχρονική γοητεία της πέτρας, η οποία γίνεται το βασικό συνδετικό νήμα σε όλο το διαμέρισμα, συνυφαίνοντας το κλασικό με το μοντέρνο.
Ο σχεδιασμός αναδεικνύει τα υφιστάμενα ιστορικά στοιχεία, όπως τα χρωματιστά βιτρό, τα ψηλά ταβάνια, το παρκέ ψαροκόκαλο και τα περίτεχνα γύψινα, χαρακτηριστικά του εμβληματικού παριζιάνικου αρχιτεκτονικού στυλ του 19ου αιώνα Haussmann και τα συνδυάζει αριστοτεχνικά με νεωτερίστικες φόρμες.
Ο Toro διατήρησε σε μεγάλο βαθμό την αρχική κάτοψη, με βασική εξαίρεση την αφαίρεση του παταριού στο υπνοδωμάτιο και της πλειονότητας των διπλών θυρών στους κοινόχρηστους χώρους, ενισχύοντας έτσι την αίσθηση του ανοίγματος και της ευρυχωρίας που επιθυμούσε ο πελάτης.
Ο αρχιτέκτονας δεν συγκρατήθηκε καθόλου στη χρήση του χρώματος, ενώ παράλληλα χρησιμοποίησε ισχυρά διακοσμητικά στοιχεία που προσέδωσαν έντονο χαρακτήρα στους χώρους. Αυτά συνδυάζονται με μια εκλεκτική συλλογή επίπλων που περιλαμβάνει μοντέρνα και vintage κομμάτια, πολλά εκ των οποίων σχεδίασε ο ίδιος, ενώ άλλα ανακαλύφθηκαν σε παρισινές υπαίθριες αγορές.
Στο κυρίως σαλόνι, μια γλυπτική μορφή από πέτρα τραβερτίνη φιλοξενεί τέσσερα περιστρεφόμενα πάνελ που αποτελούν τη δημιουργική εκδοχή του Toro για ένα πτυσσόμενο παραβάν, ορίζοντας διακριτικά το χώρο του καθιστικού. Η γήινη παλέτα των χρωμάτων και τα φυσικά ξύλινα φινιρίσματα λειτουργούν ως ηρεμιστική βάση για την παρουσία του μπρούτζου και των μαρμάρων σε θερμούς κίτρινους τόνους.
Στην τραπεζαρία, το τεράστιο τζάκι από τραβερτίνη είναι ένας φόρος τιμής στη γραμμική τέχνη του Carlo Scarpa, με τα επαναλαμβανόμενα γεωμετρικά μοτίβα να επεκτείνονται στην ξύλινη επένδυση και στο παρκέ. Αντιθέτως, ο βελούδινος καναπές του Pierre Augustin Rose, το σκούρο τραπέζι των Garnier & Linker, οι καρέκλες με δέρμα σέλας του Willy Rizzo, καθώς και η μινιμαλιστική κρεμαστή λάμπα, εισάγουν κυρτές και στρογγυλεμένες φόρμες.
Ο σχεδιασμός του Hugo Toro δεν αναπαράγει απλώς το κλασικό. Το μετασχηματίζει σε έναν διάλογο μεταξύ των αιώνων, προσφέροντας ένα σπίτι που είναι ταυτόχρονα βαθιά ριζωμένο στην ιστορία του Παρισιού και απόλυτα μοντέρνο.
Φωτογράφος: Stephan Julliard
