Ήταν στις 3 Απριλίου του 2002 όταν η κόρη της Susana Trimarco, Maria de los Angeles Veron ή «Marita» εν συντομία, έπεσε θύμα απαγωγής στην Αργεντινή. Έκτοτε η μητέρα της, Susana Trimarco, ξεκίνησε μια προσωπική εκστρατεία αναζήτησης της κόρης της.
Η Trimarco προσποιήθηκε την προαγωγό για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ανθρώπων του κυκλώματος του human trafficking στην πατρίδα τους, την Αργεντινή, και να τρυπώσει σε οίκους ανοχής. Μπορεί να μην κατάφερε να βρει τη Marita, αλλά χάρη στις πληροφορίες που συγκέντρωσε εκεί, και σε συνεργασία με την αστυνομία, κατάφερε να σώσει χιλιάδες άλλες γυναίκες και κορίτσια. Πέντε χρόνια μετά την εξαφάνιση της κόρης της, ίδρυσε μια οργάνωση στο όνομά της (Fundacion Maria de los Angeles). Τελικά, αναδείχθηκε σε σύμβολο του αγώνα κατά της εμπορίας ανθρώπων σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική.
«Η 3η Απριλίου ήταν η χειρότερη ημέρα της ζωής μου» θα έλεγε, περίπου δέκα χρόνια μετά την απαγωγή, στο BBC. «Δεν θα την ξεχάσω ποτέ, καθώς εκείνη την ημέρα καταστράφηκε η ζωή της κόρης μου. Είναι ένας φοβερός πόνος που κουβαλάω πάντα στην ψυχή μου. Σχεδόν έχω συνηθίσει να ζω με αυτόν».
«Η 3η Απριλίου ήταν η χειρότερη ημέρα της ζωής μου» θα έλεγε, περίπου δέκα χρόνια μετά την απαγωγή, στο BBC. «Δεν θα την ξεχάσω ποτέ, καθώς εκείνη την ημέρα καταστράφηκε η ζωή της κόρης μου. Είναι ένας φοβερός πόνος που κουβαλάω πάντα στην ψυχή μου. Σχεδόν έχω συνηθίσει να ζω με αυτόν».
«Όταν η Marita δεν επέστρεψε σπίτι εκείνη την ημέρα, νιώσαμε με τον σύζυγό μου ότι κάτι φοβερό είχε συμβεί. Ως γονιός, απλά τα αισθάνεσαι αυτά τα πράγματα». Με τον σύζυγό της, ο οποίος πέθανε το 2010, άρχισαν να ρωτούν σε νοσοκομεία για την κόρη τους, να μιλούν με την αστυνομία και με γείτονές τους. Μετά από πολλές μέρες κάποιος τούς είπε ότι είχε δει τρεις άντρες να τη βάζουν με τη βία σε ένα αυτοκίνητο. Εβδομάδες αργότερα, μια σεξεργάτρια επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους τους: η κόρη της είχε «πουληθεί» σε διακινητές.
Τρεις μήνες μετά την εξαφάνιση της Marita και με τη βοήθεια ενός ντετέκτιβ, η Trimarco είχε καταφέρει να συγκεντρώσει αρκετές πληροφορίες ώστε να εισβάλει η αστυνομία σε έναν οίκο ανοχής όπου υποπτεύονταν ότι κρατείτο η κόρη τους. «Εκεί υπήρχαν περίπου 60 γυναίκες, όλες σχεδόν γυμνές. Η Marita δεν ήταν ανάμεσά τους. Τούς είπα ότι όποια κρατείτο παρά τη θέλησή της μπορούσε να κάνει ένα βήμα μπροστά και να έρθει μαζί μας» θα θυμόταν, χρόνια μετά, η Trimarco. «Αμέσως, ένα νέο κορίτσι όρμησε στην αγκαλιά μου και δεν με άφησε μέχρι να φύγουμε».
Το κορίτσι λεγόταν Anahi. Επιβεβαίωσε ότι η Marita είχε περάσει από εκεί, αλλά την είχαν μεταφέρει αλλού, προτού εισβάλει η αστυνομία. Έδωσε και άλλες πληροφορίες που βοήθησαν στην έρευνα της Trimarco. «Τότε δεν ήμουν δημόσιο πρόσωπο κι αυτό έκανε τα πράγματα ευκολότερα. Δεν είχα πει ούτε στον σύζυγό μου για το τι σκόπευα να κάνω».
«Εκεί υπήρχαν περίπου 60 γυναίκες, όλες σχεδόν γυμνές. Η Marita δεν ήταν ανάμεσά τους. Τούς είπα ότι όποια κρατείτο παρά τη θέλησή της μπορούσε να κάνει ένα βήμα μπροστά και να έρθει μαζί μας. Αμέσως, ένα νέο κορίτσι όρμησε στην αγκαλιά μου και δεν με άφησε μέχρι να φύγουμε».
Σε έναν άλλο οίκο ανοχής όπου κατάφερε να τρυπώσει, υπήρχαν «ακόμα και ανήλικα κορίτσια, έως και 14 ετών. Κάθε ένα είχε μια τιμή. Όλα έμοιαζαν τρομοκρατημένα. Μόλις τα κοιτούσες, χαμήλωναν το βλέμμα τους και προσπαθούσαν να καλύψουν το σχεδόν γυμνό σώμα τους με τα χέρια τους».
Tουλάχιστον 129 γυναίκες διασώθηκαν εκείνο το διάστημα χάρη στη δράση της. Πολλές από αυτές φιλοξενήθηκαν για ένα διάστημα στο σπίτι της. «Έφτασα σε σημείο όπου δεν μπορούσα πλέον να τις βοηθήσω όλες. Τότε αποφάσισα να δημιουργήσω ένα ίδρυμα» όπως έχει εξηγήσει. Στελεχώθηκε από δικηγόρους, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, ώστε να πλαισιώνουν από κάθε πλευρά τις επιζήσασες.
Έναν χρόνο αργότερα η Trimarco συνέβαλε στο να ψηφιστεί το πρώτο νομοσχέδιο στην Αργεντινή που προσδιόριζε ως έγκλημα το human trafficking. Από τότε, διασώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι.
To 2012 συνελήφθησαν και δικάστηκαν 13 άτομα για την υπόθεση απαγωγής και σεξουαλικής εκμετάλλευσης της Marita. Έναν χρόνο μετά, οι δέκα από αυτούς κρίθηκαν ένοχοι. Την ίδια χρονιά, η μητέρα της ήταν υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης.
