Αυτή είναι μια ήρεμη περίοδος για τη Νεφέλη Κουρή, καθώς η ηθοποιός έχει ολοκληρώσει τα γυρίσματα της νέας μίνι σειράς εποχής της ΕΡΤ «Οι θάλασσες μας χώρισαν». Μιλάμε στο τηλέφωνο και είναι ακριβώς όπως την έχω φανταστεί, γλυκιά, προσηνής, δυναμική, μια σύγχρονη μητέρα που άλλοτε περνάει από θάλασσες ήρεμες κι άλλοτε προσπαθεί να βρει την ισορροπία στο καράβι που ονομάζεται μητρότητα και καθημερινή ζωή.
Συζητάμε στην αρχή για διάφορα πρακτικά θέματα της ανατροφής ενός παιδιού, που έχουν την ικανότητα να σε βουλιάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Η Νεφέλη δεν θεωρεί πως η μητρότητα είναι η απόλυτη ενηλικίωση, της φαίνεται στερεότυπο το ότι η γυναίκα ολοκληρώνεται μέσα από αυτή τη διαδικασία.
«Θα έλεγα ότι η μητρότητα είναι περισσότερο σαν μια γέννηση ενός νέου εαυτού μέσα στη ζωή μιας γυναίκας. Δηλαδή ενός καινούριου εαυτού που δεν υπήρχε πριν. Δεν μοιάζει ούτε με αυτό που ήταν πριν. Αλλά ταυτόχρονα δεν την κάνει και πιο ώριμη απαραίτητα». Αξίζει να σημειωθεί πως η ίδια επέστρεψε στη δουλειά της μέσα σε 40 ημέρες μετά τη γέννα της Ηδύλης, βουτώντας κατευθείαν στα βαθιά.
Εδώ και λίγο καιρό γίνεται ξανά συζήτηση για τον όρο «matrescence», που περιγράφει τη φάση της ζωής μιας γυναίκας που μόλις έχει γίνει μητέρα και βιώνει μια σειρά από ριζικές αλλαγές στο σώμα και το μυαλό της.
Για τη Νεφέλη αυτή η χρονική περίοδος μοιάζει με μια δεύτερη εφηβεία και δεν ξέρει αν σταματάει ποτέ επί της ουσίας. Εκείνη την πέρασε με αρκετές δυσκολίες: στέρηση ύπνου, ενοχές ότι δεν τα έκανε όλα σωστά και δεν ήταν καλή μαμά. Ενίοτε απελπιζόταν από το αδιάκοπο κλάμα της μικρής, τότε, Ηδύλης (σήμερα είναι 8,5 ετών) και ζητούσε βοήθεια από τη μητέρα της. «Ηταν αστείο γιατί ερχόταν η μητέρα μου και ησύχαζε αμέσως, οπότε πάλι έρχονταν οι τύψεις ότι κάτι δεν κάνω σωστά».
Η Νεφέλη πιστεύει ακράδαντα ότι μια γυναίκα στιγματίζεται επαγγελματικά όταν γίνει μητέρα, παρότι στην ίδια αυτό δεν συνέβη σε μεγάλο βαθμό. «Σε όλα τα επαγγέλματα στην Ελλάδα, επειδή είμαστε πίσω σε αυτά τα θέματα, πάντα μια γυναίκα που έχει παιδί έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Εγώ επειδή γέννησα μικρή και ουσιαστικά τότε έμπαινα στο χώρο, είχα δουλειές, γιατί οι ρόλοι ήταν πιο μικρής κοπέλας, οπότε μάλλον ξεπερνούσαν το γεγονός ότι ήμουν μητέρα».
Πολλές φίλες της, ωστόσο, περνούν από κάστινγκ και επειδή έχουν πάνω από ένα παιδί, ακούνε την ερώτηση: «Τι θα τα κάνεις δύο παιδιά, πώς θα έρχεσαι στο γύρισμα; Αυτό είναι πολύ προσβλητικό. Τι σε νοιάζει τι θα τα κάνει; Επειδή έχω δύο παιδιά, δεν θα ξαναδουλέψω; Και επίσης, ποτέ δεν θα ρωτούσανε έναν άνδρα αυτό, και με δύο, και με τρία, και με τέσσερα παιδιά».
Την εγγενή ανασφάλεια που υπάρχει στον κλάδο της υποκριτικής τη δέχεται με υπομονή, επισημαίνοντας ότι οι ηθοποιοί ακόμα διεκδικούν την επίσημη αναγνώριση των πτυχίων τους. «Ετσι κι αλλιώς, νιώθεις ότι δεν σε υπολογίζουν. Την ανασφάλεια την έχω συνηθίσει μέσα στα χρόνια. Όταν δεν προκύπτει κάτι, κάνω υπομονή. Επειδή πάντα όλα αυτά τα χρόνια δουλεύω πολύ σκληρά, είμαι ψύχραιμη και λέω ότι κάτι θα γίνει. Αλλά αυτό το άγχος δεν το φέρνω στο σπίτι και το παιδί».
Μετά τη μητρότητα, η Νεφέλη παίζει τους ρόλους της αντλώντας από μια μεγάλη, γεμάτη δεξαμενή συναισθημάτων: «Μπλέκονται πάρα πολύ σκέψεις και συναισθήματα που συνδέονται με αυτή. Μόνο καλό μού έχει κάνει στο πώς προσεγγίζω τους ρόλους. Με έχει γεμίσει ως άνθρωπο όλο αυτό και με κάνει πιο δημιουργική το ότι έχω παιδί και έχω βιώσει αυτά τα συναισθήματα. Φέτος έπαιξα και το γονιό, το προσέγγισα με νέα βαρύτητα. Κι επίσης, υπάρχει η σωματική μνήμη. Αλλιώς θα αγκάλιαζα ένα παιδάκι, το γιο μου, ας πούμε, στο έργο, χωρίς να έχω παιδί, πιστεύω ότι βοηθάει».
Η Νεφέλη κάνει παρέα με την Ηδύλη και στο σπίτι και στο θέατρο. Το πρώτο μη παιδικό θεατρικό έργο που θα ήθελε να δουν μαζί είναι το «Ονειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» του Σαίξπηρ, καθώς θεωρεί ότι θα της αρέσει πολύ η ονειρική του ατμόσφαιρα, ωστόσο την έχει βάλει ήδη στον κόσμο του ενήλικου θεάτρου:
«Πέρυσι την πήρα στο Φεστιβάλ Αθηνών, όπου έκανα την παράσταση “Περί Τυφλότητος” του Σαραμάγκου. Ηθελαν ένα παιδάκι να παίζει και ήταν ευκαιρία να την έχω μαζί μου το καλοκαίρι. Τη ρώτησα και ήθελε να παίξει. Ηταν πολύ ώριμη και μπήκε σε αυτό πολύ ωραία, ενώ δεν θέλει να γίνει ηθοποιός ή κάτι τέτοιο».
Τελικά, φαίνεται ότι η ήρεμη δύναμη μιας μητέρας είναι μια ποιότητα που κατακτάται μετά από κόπο, μέσα από ένα μακρύ ταξίδι αυτογνωσίας. Η Νεφέλη ξεχωρίζει και γι’ αυτήν, εντός και εκτός σκηνής, on και off camera, και δεν τη χωρίζει καμία θάλασσα από τη συνειδητότητα που έχει κατακτήσει στο πλαίσιο της μητρότητας.
Θα έλεγα ότι η μητρότητα είναι περισσότερο σαν μια γέννηση ενός νέου εαυτού μέσα στη ζωή μιας γυναίκας. Δηλαδή ενός καινούριου εαυτού που δεν υπήρχε πριν. Δεν μοιάζει ούτε με αυτό που ήταν πριν. Αλλά ταυτόχρονα δεν την κάνει και πιο ώριμη απαραίτητα
Η μίνι σειρά εποχής της ΕΡΤ «Οι θάλασσες μας χώρισαν», σε σκηνοθεσία Χρήστου Δήμα και σενάριο Σοφίας Σωτηρίου, βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο της Ιφιγένειας Τέκου και θα προβληθεί με τη νέα σεζόν στην ΕΡΤ. Μαζί με τη Νεφέλη Κουρή παίζουν οι Λεωνίδας Κακούρης, Κατερίνα Λέχου, Βαγγέλης Στρατηγάκος, Γιάννης Κουκουράκης και Αθηνά Λίμπαντση.
Fashion Director: Ελίνα Συγγαρέως
Φωτογράφος: Γιώργος Καπλανίδης (This is not another agency*)
