Τηλεφώνησα στην Παυλίνα Βουλγαράκη σαν να τη γνώριζα από καιρό: στο μοίρασμα της ζωής της, η τραγουδίστρια-τραγουδοποιός ισορροπεί δεξιοτεχνικά ανάμεσα στη δημόσια και τη ιδιωτική σφαίρα, προκαλώντας μας μια αίσθηση οικειότητας και ταυτόχρονα αποφεύγοντας την παγίδα του oversharing. Άλλωστε, τα όρια ανάμεσα σε αυτές τις δύο σφαίρες δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρα, σε πολλές περιπτώσεις. Ας πούμε, η τραγουδίστρια-τραγουδοποιός δίνει μια συναυλία στις 10 Ιουλίου στην Ταράτσα του Λαμπέτη («Καλοκαίρι Αλλιώς») ανήμερα των γενεθλίων της και την αντιμετωπίζει σαν ένα μεγάλο πάρτι, με όλους εμάς καλεσμένους.
«Επέλεξα να γιορτάσω συνεχίζοντας, ουσιαστικά, μια παράσταση που ξεκίνησε στην Απανεμιά, με ρεπερτόριο που θυμίζει παλιά μπουάτ, με πολλά τραγούδια του Νέου Κύματος και κάποια ρεμπέτικα. Από Τσιτσάνη, Χατζιδάκι, Γαλάνη, μέχρι δικά μου και Μάλαμα. Δηλαδή όλα όσα θα ήθελα εγώ να ακούσω την ημέρα των γενεθλίων μου». Στο πλάι της θα έχει τους μουσικούς της, «κιθάρα, κοντραμπάσο και βιολί». Από πάνω της, τον «ουρανό, τα αστέρια». Μπροστά της, όλους εμάς, και στο βάθος τη θέα στην Αθήνα. «Έχω συνδέσει τις ταράτσες με την ελευθερία, αλλά όταν είναι στο κέντρο της πόλης, νομίζω ότι συμβολίζουν παράλληλα έναν εγκλωβισμό και το αίσθημα μοναξιάς ότι είσαι ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους». Θεωρεί, λοιπόν, αυτή τη συναυλία «μια πολύ ωραία ευκαιρία σύνδεσης».
«Έχω συνδέσει τις ταράτσες με την ελευθερία, αλλά όταν είναι στο κέντρο της πόλης, νομίζω ότι συμβολίζουν παράλληλα έναν εγκλωβισμό και το αίσθημα μοναξιάς ότι είσαι ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους»
Ως αντίδοτο στη μοναξιά άρχισε να γράφει τραγούδια, από πολύ μικρή. «Νομίζω ότι όλοι νιώθουμε μόνοι μας σε αυτό τον κόσμο. Ακόμα και αυτοί που φαίνονται ευτυχισμένοι». Τα τραγούδια όμως είναι για την Παυλίνα μια σταθερά, «ξέρω ότι θα εξαφανιστώ μέσα στις λέξεις και θα καταλάβω πού βρίσκομαι, ακόμα και αν δεν μοιραστώ αυτές τις λέξεις ποτέ».
Τα πρώτα της ερεθίσματα ήταν η κρητική μουσική, από τον οικογενειακό τόπο καταγωγής δηλαδή, «το ρεμπέτικο», και ακολούθησαν, σιγά σιγά, «τα ακούσματα κάθε εποχής και φάσης». Πηγή έμπνευσής της σήμερα είναι και η ποίηση. Αυτή την περίοδο, για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να τη δει να πηγαίνει πέρα δώθε «με ένα βιβλίο της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ». Ανάμεσα στις διαχρονικές επιρροές της είναι «ο Edgar Allan Poe, ο Dylan Thomas».
Και τι γίνεται με τον έρωτα, ως κινητήριο δύναμη δημιουργίας; Τι τροφοδοτεί συναισθηματικά έναν καλλιτέχνη που γράφει για τον έρωτα αλλά στην προσωπική ζωή του έχει κάνει τη μετάβαση σε μια πιο ήρεμη και κατασταλαγμένη περίοδο; Η ισορροπία που έχει βρει η Παυλίνα στην καθημερινότητά της όπως έχει διαμορφωθεί πλέον, με την ενός έτους κόρη της, Ερωφύλη, και τον σύντροφό της, Στέφανο, όχι απλά δεν την περιορίζει αλλά «με απελευθερώνει. Μου επιτρέπει να εξερευνήσω το γράψιμό μου και τα συναισθήματά μου με έναν τρόπο ακίνδυνο πια. Με την έννοια ότι δεν χρειάζεται να διαλυθώ για να γράψω». Τα τελευταία χρόνια δεν έχει ανάγκη από «ακραία συναισθήματα. Παρότι με την κόρη μου τα αισθάνομαι. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, η μητρότητα με έχει κάνει πιο εκφραστική. Ξεκινάω από την απόλυτη, την ανιδιοτελή αγάπη που νιώθω για την κόρη μου και μετά τη γυρίζω, την αλλάζω λίγο, και κάνω το τραγούδι ερωτικό». Και μετά, όταν τραγουδάει στην κόρη της, «νομίζω ότι αναγνωρίζει τη φωνή μου και γελάει». Ποια χαρά θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη από αυτή;
Η ισορροπία που έχει βρει η Παυλίνα στην καθημερινότητά της όχι απλά δεν την περιορίζει αλλά «με απελευθερώνει. Μου επιτρέπει να εξερευνήσω το γράψιμό μου και τα συναισθήματά μου με έναν τρόπο ακίνδυνο πια. Με την έννοια ότι δεν χρειάζεται να διαλυθώ για να γράψω».
Στα ακραία συναισθήματα, ωστόσο, που μπορεί να βιώσει ένας γονιός είναι και ο φόβος για το παιδί του. Ειδικά αν ο ίδιος έχει βιώσει τραυματικές εμπειρίες από τις οποίες θα ήθελε να μπορεί να το προστατεύσει. Η Παυλίνα, που στο παρελθόν έχει μιλήσει για μια κακοποιητική σχέση της, κατανοεί ότι «είναι τρελή αυταπάτη» να θεωρείς ότι μπορείς να ελέγξεις τις προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει το παιδί σου μεγαλώνοντας. Αυτό που θα προσπαθήσει να κάνει, ωστόσο, για την κόρη της είναι «να νιώθει ασφαλής ώστε να μοιραστεί τις εμπειρίες της και να ζητήσει βοήθεια όποτε τη χρειάζεται». Σε αυτό τουλάχιστον το κομμάτι, πιστεύει ότι το #metoο έφερε μια ουσιαστική πρόοδο, «δημιουργώντας ένα πλαίσιο ασφάλειας ώστε να μπορούν οι γυναίκες να αρχίσουν να μιλούν, να σπρώχνει και να βοηθάει η μία την άλλη».
Κατά τα άλλα, αισθάνεται ότι η κοινωνία μας είναι ακόμα «βαθιά πατριαρχική». Το βλέπουμε σε πολλά, από την έμφυλη ανισότητα στις αμοιβές και στην κατανομή των οικογενειακών υποχρεώσεων μέχρι «την αίσθηση των αντρών ότι οι γυναίκες τούς ανήκουν ή ότι είναι ανώτεροι από εκείνες». Θεωρεί μάλιστα ότι λόγω φύλου δυσκολεύτηκε περισσότερο να απελευθερωθεί από προκαταλήψεις που είχαν να κάνουν με το οικογενειακό όνομά της και να χαράξει τη δική της διαδρομή.
«Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, η μητρότητα με έχει κάνει πιο εκφραστική. Ξεκινάω από την απόλυτη, την ανιδιοτελή αγάπη που νιώθω για την κόρη μου και μετά τη γυρίζω, την αλλάζω λίγο, και κάνω το τραγούδι ερωτικό».
Πλέον, «επειδή δουλεύω 15 χρόνια, από 18 ετών» δεν αισθάνεται ότι χρειάζεται να προσπαθήσει περισσότερο από άλλους για να αποδείξει την αξία της. Της πήρε πολλά χρόνια όμως «για να μου πουν άνθρωποι που εκτιμώ και παραδέχομαι, “γράφεις καλά, γράψε μου και εμένα ένα τραγούδι”. Χρειάστηκε να γράψω πενήντα, εξήντα τραγούδια για να τα ακούσει κάποιος που θαυμάζω και να μου πει “είσαι πολύ καλή σε αυτό”. Πλέον νιώθω ότι η συγγραφή τραγουδιών μού αναγνωρίζεται περισσότερο από την ερμηνευτική πλευρά μου και αυτό μου δίνει μεγαλύτερη ικανοποίηση, ίσως γιατί η καρδιά μου χτυπάει περισσότερο εκεί».
Ένα τραγούδι της ενέπνευσε και το όνομα της σειράς podcast που παρουσιάζει («Έλα λίγο πιο κοντά»), στο οποίο έχει κάθε φορά προσκεκλημένους από διαφορετικούς χώρους. Το κριτήριο της επιλογής τους είναι «τα πράγματα που με ενδιαφέρουν», εξηγεί – και που σε κάποιες περιπτώσεις έχει σπουδάσει, όπως η ψυχολογία. Ο ρόλος της podcaster είναι, μάλιστα, κοντά «στην ιδιότητα της ψυχολόγου, αν και πιο επιφανειακός, γιατί έρχεσαι σε επαφή με έναν άνθρωπο και προσπαθείς, στην προετοιμασία για να του πάρεις συνέντευξη και στη μισή ώρα που διαρκεί, να καταλάβεις ποιος είναι στ’ αλήθεια – τι τον πονάει, τον έχει διαμορφώσει, τι ονειρεύεται, τι έχει προσφέρει, τι θέλει να προσφέρει. Κι αυτό με γοητεύει πάρα πολύ».
Η επαφή με τον κόσμο μέσα από τα podcast της αποτελεί μια επιπλέον καλλιτεχνική μαθητεία για την Παυλίνα. Ακόμα και όταν γράφει ένα αυτοαναφορικό τραγούδι. «Προσπαθώντας να συναντηθώ με κάποιον και να αφηγηθώ την ιστορία του, επί της ουσίας ανακαλύπτω εμένα, ξανά και ξανά. Όλοι μας ανακαλύπτουμε τους εαυτούς μας μέσα από τους άλλους. Δεν θα μπορούσαμε να ζούμε μόνοι γιατί δεν θα καταλαβαίναμε ποτέ, τίποτα για εμάς τους ίδιους».
Τα πιο πρόσφατα τραγούδια της, πάντως, είναι εμπνευσμένα από την οικογένειά της. «Ο “Παλιοσκορπιός” είναι για τον άντρα μου, που είναι “παλιοσκορπιός”. Το “Μυστήριο”, για το μυστήριο της αγάπης για την κόρη μου. Θα βγάλω και άλλα μέσα στο καλοκαίρι. Αν προλάβω, και ένα side project με ελληνικά τραγούδια R&B που έγραψα».
«Ο “Παλιοσκορπιός” είναι για τον άντρα μου, που είναι “παλιοσκορπιός”. Το “Μυστήριο”, για το μυστήριο της αγάπης για την κόρη μου. Θα βγάλω και άλλα μέσα στο καλοκαίρι. Αν προλάβω, και ένα side project με ελληνικά τραγούδια R&B που έγραψα».
Οι επόμενες εβδομάδες της ζωής της είναι αφιερωμένες στην καλοκαιρινή περιοδεία της με τον Μίλτο Πασχαλίδη – με τον οποίο μάλιστα μπορούμε να την απολαύσουμε σε ένα ντουέτο στα «Κρυφά του Κόσμου». Και φυσικά ανυπομονεί για τις διακοπές με τους αγαπημένους της, «στα Κύθηρα, όπου πάμε κάθε χρόνο. Είναι η πρώτη φορά που θα έρθει το μωρό μαζί μας και θέλω πολύ να τα δει. Ονειρεύομαι μπάνια, παγωτό, κυνηγητό –γιατί θα αρχίσει να περπατάει– και ξεγνοιασιά».
Info
«Καλοκαίρι Αλλιώς» στην Ταράτσα του Λαμπέτη, Παρασκευή 10 Ιουλίου. Ώρα έναρξης: 21:00. Οι πόρτες ανοίγουν: 20:00. Ταράτσα Λαμπέτη-Θερινή Σκηνή Γ. Λεμπέση, Λεωφ. Αλεξάνδρας 106, Προπώληση εισιτηρίων: www.more.com, τηλ. 211 1000 365. Πληροφορίες: www.a-th.gr
