Οι φράσεις «Συγγνώμη που ενοχλώ», «ελπίζω αυτό να είναι εντάξει», «μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά…» είναι προτάσεις που πολλές γυναίκες χρησιμοποιούν σχεδόν αυτόματα στον χώρο εργασίας, συχνά χωρίς καν να αντιλαμβάνονται πόσο συχνά ζητούν συγγνώμη ή «μαλακώνουν» αυτό που θέλουν να πουν.
Δεν σημαίνει ότι κάθε «συγγνώμη» είναι πρόβλημα. Όμως, όταν η απολογία γίνεται η αυτόματη εισαγωγή πριν από μια ερώτηση, μια ιδέα ή ένα αίτημα, μπορεί να δημιουργεί την εντύπωση ότι χρειάζεται πρώτα να δικαιολογήσουμε την παρουσία, τον χρόνο ή την άποψή μας.
Και κάπως έτσι, αντί να μπαίνουμε σε μια συζήτηση με αυτοπεποίθηση, εμφανιζόμαστε εξαρχής σε στάση άμυνας.
Αυτό είναι ένα μοτίβο που συχνά παρατηρείται στις γυναίκες στον επαγγελματικό χώρο: πριν ακόμη εκφράσουν τη θέση τους, σπεύδουν να την περιορίσουν, να την αμφισβητήσουν ή να προλάβουν μια πιθανή αρνητική αντίδραση. Η αλλαγή δεν χρειάζεται να είναι θεαματική. Μπορεί να ξεκινήσει από κάτι πολύ απλό: να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο διατυπώνουμε όσα θέλουμε να πούμε.
Αντί για «συγγνώμη που ενοχλώ»… πείτε: «Δεν είναι επείγον, αλλά θα ήθελα να σας αναφέρω κάτι…». Με αυτόν τον τρόπο αναγνωρίζετε ότι ο άλλος μπορεί να έχει άλλες προτεραιότητες, χωρίς να παρουσιάζετε την επικοινωνία σας ως ενόχληση.
Αντί για «δεν πειράζει και να μην μπορείτε» προτιμήστε να πείτε: «Ευχαριστώ για την οπτική σας» ή «Εκτιμώ τη διάθεσή σας να βοηθήσετε». Δεν χρειάζεται να προεξοφλείτε ότι ο άλλος δεν μπορεί να σας βοηθήσει ούτε να μειώνετε τη σημασία του αιτήματός σας. Ένα απλό «ευχαριστώ» αρκεί.
View this post on Instagram
Αντί για το κλασικό «βγάζει νόημα αυτό;» ρωτήστε: «Χρειάζεστε να ξεκαθαρίσω κάποιο σημείο;» Η δεύτερη διατύπωση μεταφέρει το βάρος από εσάς και την ανάγκη να επιβεβαιωθείτε στο αν ο συνομιλητής χρειάζεται κάποια επιπλέον διευκρίνιση.
Αντί να μπείτε αμυντικά λέγοντας «μπορεί να κάνω και λάθος…» αναφέρετε πως: «Έχω την εξής σκέψη, ωστόσο υπάρχει και αυτή η πλευρά…». Έτσι αφήνετε χώρο για διαφορετικές απόψεις χωρίς να ακυρώνετε εξαρχής τη δική σας. Η άνεση στη συζήτηση δεν απαιτεί να υποτιμήσετε τη γνώμη σας.
Αντί για «συγγνώμη, μακρηγορώ» καλύτερα να πείτε: «Με παθιάζει πολύ το συγκεκριμένο ζήτημα». Το ενδιαφέρον και ο ενθουσιασμός για ένα αντικείμενο δεν είναι κάτι για το οποίο χρειάζεται να απολογείστε. Αντί να ζητάτε συγγνώμη επειδή μιλάτε με πάθος, μπορείτε απλώς να το αναγνωρίσετε.
Αντί για «αυτή μπορεί να ακουστεί σαν μια χαζή ερώτηση» διατυπώστε το ως «έχουμε σκεφτεί πως μπορεί κι αυτό να συμβαίνει;» Καμία ερώτηση δεν χρειάζεται να χαρακτηριστεί «χαζή» πριν καν διατυπωθεί. Μια ερώτηση μπορεί να ανοίξει μια διαφορετική οπτική ή να αποκαλύψει κάτι που δεν είχε προηγουμένως εξεταστεί.
Και, από το να πείτε «ελπίζω αυτό να είναι εντάξει», καλύτερα να μην πείτε τίποτα. Αν έχετε κάνει αυτό που σας αναλογεί και το θεωρείτε σωστό, δεν χρειάζεται να ζητήσετε εκ των προτέρων επιβεβαίωση ότι η επιλογή σας είναι αποδεκτή.
Αντί για «δεν θέλω να σας κλέψω πολύ χρόνο» μπορείτε να θέσετε το θέμα σας ξεκινώντας λέγοντας: «Θέλω να σας πω κάτι, θα πάρει 20 δευτερόλεπτα». Η συγκεκριμένη διατύπωση δείχνει ότι σέβεστε τον χρόνο του άλλου, ενώ παράλληλα μπαίνετε κατευθείαν στο θέμα, χωρίς να απολογείστε επειδή ζητάτε την προσοχή του.
Η διαφορά βρίσκεται συχνά σε λίγες λέξεις. Το να σταματήσουμε να απολογούμαστε συνεχώς δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε απότομες ή επιθετικές. Σημαίνει ότι μπορούμε να είμαστε ευγενικές χωρίς να μικραίνουμε τον εαυτό μας.
Άλλωστε, η επαγγελματική ευγένεια και η αυτοπεποίθηση δεν είναι αντίθετες έννοιες. Μπορούν να συνυπάρχουν.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα είστε έτοιμη να πείτε «συγγνώμη που ενοχλώ», «μπορεί να κάνω και λάθος» ή «ελπίζω αυτό να είναι εντάξει», κάντε μια μικρή παύση.
Ρωτήστε τον εαυτό σας: χρειάζεται πράγματι να απολογηθώ ή απλώς έχω συνηθίσει να ζητώ συγγνώμη πριν ακόμη μιλήσω; Η αλλαγή να μπορεί να ξεκινήσει ακριβώς από εκεί.
