Το περπάτημα αποκτά μια νέα εκδοχή και αυτή τη φορά το ενδιαφέρον στρέφεται στο λεμφικό σύστημα. Το λεγόμενο lymphatic walking, ή αλλιώς λεμφικό περπάτημα, βασίζεται σε μια πολύ απλή ιδέα: αλλάζουμε λίγο τον τρόπο που περπατάμε, προσθέτοντας βαθιές αναπνοές, μεγαλύτερη κίνηση των χεριών και σωστή στάση του σώματος, με στόχο να υποστηρίξουμε τη λεμφική ροή.
Η λογική πίσω από τη νέα τάση δεν είναι εντελώς καινούργια. Το λεμφικό σύστημα δεν διαθέτει μια κεντρική αντλία, όπως η καρδιά για την κυκλοφορία του αίματος. Βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην κίνηση των μυών και στις αλλαγές πίεσης που προκαλεί η αναπνοή, ώστε η λέμφος να μετακινείται μέσα στο σώμα. Επομένως, κάθε φορά που περπατάμε, οι μυϊκές συσπάσεις βοηθούν φυσικά αυτή τη διαδικασία.
Τι κάνουμε διαφορετικά στο λεμφικό περπάτημα;
Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική μορφή άσκησης. Ξεκινάμε με έναν άνετο ρυθμό και δίνουμε περισσότερη προσοχή σε τρία πράγματα: τη στάση του σώματος, την κίνηση των χεριών και την αναπνοή. Κρατάμε τον κορμό όρθιο, χαλαρώνουμε τους ώμους και αφήνουμε τα χέρια να κινούνται φυσικά, ακόμη και με λίγο μεγαλύτερη αιώρηση. Παράλληλα, εντάσσουμε βαθιές αναπνοές από το διάφραγμα, ώστε η κοιλιά να ανοίγει στην εισπνοή και να χαλαρώνει στην εκπνοή. Η διαφραγματική αναπνοή μπορεί να επηρεάσει την πίεση στην κοιλιά και το στήθος, περιοχές που σχετίζονται με τη μετακίνηση της λέμφου. Η μεγαλύτερη κίνηση των χεριών μπορεί επίσης να ενισχύσει την κινητικότητα στο πάνω μέρος του σώματος.
Μπορεί να μειώσει το πρήξιμο και το φούσκωμα;
Εδώ χρειάζεται να κρατήσουμε μικρό καλάθι. Το προσωρινό πρήξιμο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει πρόβλημα στο λεμφικό σύστημα. Ένα πολύ αλμυρό γεύμα, λίγες ώρες ύπνου, οι ορμονικές αλλαγές ή το πολύωρο καθισιό μπορούν να μας κάνουν να νιώσουμε πιο πρησμένες. Το φούσκωμα είναι λίγο διαφορετική υπόθεση και συνδέεται συχνά με το πεπτικό σύστημα, όπως συμβαίνει με τα αέρια ή τη δυσκοιλιότητα. Δεν αποτελεί απαραίτητα ένδειξη ότι το λεμφικό μας σύστημα χρειάζεται «καθαρισμό». Παρόλα αυτά, η κίνηση μπορεί να μας βοηθήσει να νιώσουμε καλύτερα. Ένας περίπατος μετά από πολλές ώρες καθισιού ενεργοποιεί τους μυς και βοηθά τη φυσιολογική μετακίνηση των υγρών, ενώ μια σύντομη βόλτα μετά το φαγητό μπορεί να υποστηρίξει και την πέψη.
Κάνει πραγματικά αποτοξίνωση;
Αυτό είναι ίσως το σημείο όπου η τάση έχει δεχθεί τις περισσότερες υπερβολές. Το λεμφικό σύστημα συλλέγει την περίσσεια υγρών από τους ιστούς και συμμετέχει στην άμυνα του οργανισμού, όμως δεν είναι σωστό να λέμε ότι το περπάτημα «ξεπλένει τις τοξίνες». Το ήπαρ και οι νεφροί είναι τα βασικά όργανα που αναλαμβάνουν την επεξεργασία και την απομάκρυνση άχρηστων ουσιών από το σώμα. Έτσι, ούτε το λεμφικό περπάτημα ούτε οποιαδήποτε άλλη μορφή περπατήματος αποτελεί ειδική μέθοδο αποτοξίνωσης.
Είναι καλύτερο από το κανονικό περπάτημα;
Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι το λεμφικό περπάτημα είναι καλύτερο από ένα συνηθισμένο περπάτημα ή από άλλες μορφές άσκησης. Για το λεμφικό σύστημα, η ίδια η κίνηση έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Αυτό δεν σημαίνει ότι η σωστή στάση, οι βαθιές αναπνοές και η μεγαλύτερη κίνηση των χεριών δεν είναι χρήσιμες. Απλώς δεν χρειάζεται να τις αντιμετωπίζουμε ως μια μαγική τεχνική που εξαφανίζει το πρήξιμο ή αποτοξινώνει τον οργανισμό. Το θετικό με τη συγκεκριμένη τάση είναι ότι μας θυμίζει κάτι πολύ πιο απλό: να σηκωνόμαστε συχνότερα, να κινούμαστε μέσα στη μέρα και να κάνουμε διαλείμματα από το πολύωρο καθισιό.
Πώς μπορούμε να το δοκιμάσουμε;
Ξεκινάμε με έναν άνετο ρυθμό και κρατάμε τον κορμό όρθιο, με τους ώμους χαλαρούς. Αφήνουμε τα χέρια να κινούνται φυσικά και, ανά διαστήματα, κάνουμε τρεις έως πέντε αργές διαφραγματικές αναπνοές. Δεν χρειάζεται να ακολουθήσουμε κάποιο αυστηρό πρόγραμμα ούτε να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάθε βήμα «σωστά». Η συνέπεια έχει μεγαλύτερη σημασία από την τελειότητα. Ακόμη και ένα δεκάλεπτο περπάτημα τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας μπορεί να είναι πιο χρήσιμο από μια πολύωρη βόλτα που γίνεται μόνο περιστασιακά.
