Κάποιες γυναίκες έχουν να φροντίσουν, πέρα από τις επαγγελματικές και προσωπικές υποχρεώσεις τους, το νοικοκυριό και τα παιδιά, και για την κοινωνική ζωή του συζύγου τους, αν αυτός δεν έχει καθόλου φίλους και βασίζεται αποκλειστικά σε εκείνες για την κοινωνικοποίησή του. Αυτό το ζήτημα φαίνεται πως είναι τόσο κοινό, ώστε ενέπνευσε πρόσφατα ένα άρθρο στο The Cut του The New York Magazine με τον γλαφυρό τίτλο «Ο σύζυγός μου δεν έχει καθόλου φίλους».
«Πολλές γυναίκες μού λένε ότι αυτό είναι καινούριο», γράφει η Monica Corcoran Harel. «Ο σύντροφός τους δεν ήταν πάντα τόσο απομονωμένος. Παντρεύτηκαν έναν ευχάριστο άντρα που είχε ευχάριστους φίλους. Οι σύζυγοί τους έβγαιναν έξω και αντάλλασσαν μηνύματα με εκείνους τους τύπους. Είχαν τη δική τους ζωή, πέρα από την ερωτική σχέση τους. Αλλά κάπου στον δρόμο, σταμάτησαν να προσπαθούν».
«Ο σύντροφός τους δεν ήταν πάντα τόσο απομονωμένος. Αυτές οι γυναίκες παντρεύτηκαν έναν ευχάριστο άντρα που είχε ευχάριστους φίλους. Οι σύζυγοί τους έβγαιναν έξω και αντάλλασσαν μηνύματα με εκείνους τους τύπους. Είχαν τη δική τους ζωή, πέρα από την ερωτική σχέση τους. Αλλά κάπου στον δρόμο, σταμάτησαν να προσπαθούν».
Οι γυναίκες, μάλιστα, που καλούνται να φροντίσουν και για την κοινωνική ζωή των συζύγων τους χωρίζονται σε τρεις διαφορετικούς τύπους, σύμφωνα με το ίδιο άρθρο: Η «wing wife» συστήνει τον σύζυγό της στις κοινωνικές εκδηλώσεις, αφού εκείνος δεν μιλάει πολύ και δεν προσπαθεί να γνωρίσει κόσμο. Η «take-flight wife», σαν τα πουλιά που σπρώχνουν τα μωρά τους να ανοίξουν τα φτερά τους, σπρώχνει τον σύζυγό της προς μια παρέα αντρών. Υπάρχει, επίσης, η «not-now wife», που σηκώνει τα χέρια ψηλά με το εσωστρεφές έτερον ήμισυ.
«Αυτοί οι άντρες φαίνεται πως δεν καταλαβαίνουν πόσο προσπαθούν οι γυναίκες για να κρατήσουν ζωντανές τις φιλίες τους», γράφει η Corcoran Harel. «Μου αρέσει να το παρομοιάζω με τη φωτιά σε ένα κάμπινγκ: Μαζεύουμε κούτσουρα, φυσάμε τις φλόγες. Κάποιοι άντρες τις βλέπουν να σιγοσβήνουν και απομένουν με ένα βουναλάκι από στάχτες. Βασίζονται στις γυναίκες τους για τα κοινωνικά τους σχέδια – ή απλά περιφέρονται στο σπίτι σαν την άλκη, ένα φιλικό αλλά μοναχικό είδος ελαφιού.
«Μου αρέσει να το παρομοιάζω με τη φωτιά σε ένα κάμπινγκ: Μαζεύουμε κούτσουρα, φυσάμε τις φλόγες. Κάποιοι άντρες τις βλέπουν να σιγοσβήνουν και απομένουν με ένα βουναλάκι από στάχτες»
»Κάποτε άκουσα μια γυναίκα να συστήνει τον σύζυγό της με μια επεξήγηση: “Δεν μιλάει, αλλά χαίρεται που είναι εδώ”. “Ίσως γι’ αυτό παντρευόμαστε. Απλά αναζητάμε να έχουμε ένα σταθερό sleepover” σχολιάζει ένας από τους άντρες του μοναχικού εκείνου κλαμπ, ο Seth».
Δείτε τη σχετική ανάρτηση:
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
