Η ελληνική ποπ σκηνή είναι ένα σύστημα από συγκοινωνούντα δοχεία, άλλα πιο κοντά κι άλλα πιο μακρινά μεταξύ τους. Κάποια στιγμή, ωστόσο, είναι αναπόφευκτο πως το περιεχόμενό τους θα αναμειχθεί, δημιουργώντας νέες ουσίες («κι οινοπνεύματα», όπως λέει το παλιό άσμα), νέα ταιριάσματα, από τα οποία θα προκύψουν ήχοι και συναισθήματα που ίσως δεν γνωρίζαμε ότι είχαμε ανάγκη.
Μια τέτοια ανάγκη, αυτή της έκφρασης, υπήρχε μέσα στην τραγουδοποιό κι ερμηνεύτρια Μάγδα Βαρούχα εδώ και πολλά χρόνια, κάτι που την ώθησε να απλώσει τα δάχτυλά της στο πιάνο και την κιθάρα, χωρίς να έχει κάποιο δάσκαλο, απλά και μόνο με το ένστικτο και την αγάπη της για τον ήχο. Το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2019, στο μεταξύ όμως μετρούσε ήδη χρόνια στο χώρο, έχοντας κάνει συνεργασίες με τον Αλέξανδρο και τον Κώστα Χατζή.
Το δικό μου αγαπημένο της τραγούδι είναι το «Δεν σε χαρίζω», ίσως επειδή πρόκειται για μια ανάλαφρη bossa nova, που πλαισιώνεται από τη χαρακτηριστική φωνή της με την έντεχνη τοποθέτηση. Δεν είναι απαραίτητο να έχεις έντεχνα ακούσματα για να σου αρέσει η δουλειά της Μάγδας, αλλά αν αυτό συμβαίνει σίγουρα θα καταλάβεις παραπάνω πράγματα για τον τρόπο με τον οποίο δένει το παραδοσιακό με το σύγχρονο.
Οι συνεργασίες της είναι πολλές (Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μπάμπης Στόκας, Ματούλα Ζαμάνη, Χρήστος Θηβαίος, Παυλίνα Βουλγαράκη, κ.ά.), κι αυτό θέλει να αναδείξει εν μέρει στην παράσταση που ετοιμάζει με τον Χρήστο Αδαμόπουλο για την Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων. Εκεί θα εμφανιστούν η Φωτεινή Βελεσιώτου και ο Papazo, καθώς το δημιουργικό δίδυμο Μάγδας και Χρήστου είναι από αυτά που κατεξοχήν «σηκώνουν» συνεργασίες με καλλιτέχνες από όλα τα φάσματα της ελληνικής μουσικής, η οποία στο τέλος της ημέρας δεν είναι απλά ένα σύστημα συγκοινωνούντων δοχείων, αλλά μια μεγάλη αγκαλιά, σαν αυτή που αισθάνεσαι να σε τυλίγει όταν ακούς τα κομμάτια που έγραψε μια γυναίκα που θέλει απλώς να κάνει στη ζωή της αυτά που αγαπάει.
Με αφορμή τα τραγούδια της και το revisiting που ετοιμάζει στην έναρξη του φετινού συναυλιακού καλοκαιριού, μιλήσαμε για τη διαδικασία δημιουργίας τους, την ελευθερία, τις διαδρομές της έμπνευσης, αλλά και τον μοδάτο χαρακτηρισμό «φασαίος»:
– Μάγδα, είσαι τόσο ακομπλεξάριστη όσο ο τίτλος της μουσικής παράστασης που θα κάνετε στην Τεχνόπολη μαζί με τον Χρήστο Αδαμόπουλο;
Με το χέρι στην καρδιά, θα πω ναι. Πλέον δηλαδή. Δεν ήμουν πάντα έτσι. Το «τι θα πει ο κόσμος» βούιζε κάποτε στα αυτιά μου. Πλέον δεν με νοιάζει ειλικρινά τίποτα. Κάνω στη ζωή μου αυτά που αγαπάω και δε βάζω κανένα εξωγενές φίλτρο, «τι πρέπει τι δεν πρέπει στιγμή δεν σκέφτηκα». Ρισκάρω για την Μάγδα, με ένα μόνο στόχο. Να είναι ευτυχισμένη και περήφανη με τον εαυτό της. Να μην αφήνει ανεκπλήρωτα όνειρα και να μη φορτώνεται με «ταμπέλες» που επιβάλλονται. Και αυτό, σίγουρα, δεν έχει να κάνει μόνο με τη μουσική.
– Καταλαβαίνω ότι σου αρέσουν οι διαδρομές, με την κυριολεκτική έννοια, μιας και αγαπάς την οδήγηση. Μίλησέ μου για τις άλλες διαδρομές, αυτές που σε οδηγούν στη στιχουργική. Πώς φτάνεις στο να γράψεις ένα τραγούδι;
Κάθε τραγούδι, έχει δική του διαδρομή. Ποτέ δεν έχω γράψει στίχο ή μουσική με τον ίδιο τρόπο. Δεν έχω καμία συνταγή. Το σύνηθες με τους στίχους μου, είναι ότι δεν αντέχει η σκέψη να μένει σκέψη και μου πετάει στη γλώσσα σε αναπάντεχες στιγμές, τετράστιχα. «Πες τα τώρα». Σα να μιλάω μόνη μου ένα πράγμα. Αλλά με ομοιοκαταληξία. Η αλήθεια είναι ότι η έμπνευση είναι τεράστια πλανεύτρα. Δεν ξέρεις πότε και πού θα σε βρει. Δεν σε ρωτάει αν κοιμάσαι ή όχι. Αν κοιμάσαι και έρθει, επιβάλλεται να ξυπνήσεις. Αλλιώς θα ταξιδέψει σε άλλο μυαλό. Τα ερεθίσματα της καθημερινότητας, της ζωής, των βιωμάτων, τα γέλια, τα κλάματα, τα «χαστούκια» είναι η αφορμή για κάθε στίχο. Τελική μορφή το κάθε τραγούδι, συνήθως παίρνει όταν βρίσκομαι σε κατάσταση απόλυτης ησυχίας. Σπάνια συνθήκη.
– Οι στίχοι σου είναι αυτό που θα λέγαμε bold statements ενός ανθρώπου. Εκφράζεις μια βεβαιότητα, ακόμα κι όταν χρησιμοποιείς φράσεις που δείχνουν την αμφιβολία, π.χ. σχεδόν ερωτευτήκαμε – δεν το συζητώ καν για τους στίχους «Δεν σε χαρίζω». Έχεις την ίδια αποφασιστικότητα στη ζωή σου;
Ναι ναι. Την έχω. Την έχω και το λέω με ψηλά το κεφάλι και ανάστημα σίγουρα πολύ πιο πάνω από το ύψος μου. Δεν την είχα πάντα, ούτε αυτή. Είχα άλλες προτεραιότητες, που είχαν να κάνουν με βαθιά άλυτα θέματα. Η Μάγδα ήταν ένας άνθρωπος που έπρεπε να παλέψει για τη Μάγδα. Με τα χρόνια, ξέρω. Ξέρω το καθετί που μου συμβαίνει και δεν αφήνω περιθώρια αμφισβήτησης. Βελτίωσης και εξέλιξης ναι, πάντα. Αμφισβήτησης όχι. Σήμερα είναι η ζωή. Ούτε το χθες ούτε το αύριο. Το τώρα. Και γι‘ αυτό είμαι αποφασισμένη να ορίσω τους «κανόνες» που θέλω και να ζω ελεύθερη, με την κάθε συνέπεια καλοδεχούμενη.
– Ο μουσικός σου κόσμος είναι πολύ πολυσυλλεκτικός, επιλέγεις να συνεργάζεσαι με καλλιτέχνες που κάνουν από έντεχνο μέχρι ηλεκτρονική και ραπ. Με ποιον δεν έχεις συνεργαστεί ακόμα και θα ήθελες να το κάνεις διακαώς;
Η τέχνη είναι ένα αχανές υπέροχο σύμπαν με νότες, λουλούδια, βροντερά μηνύματα και heartbeats. Πώς να το περιορίσω; Πώς να μη θέλω να γνωρίσω τον καθένα που με αγγίζει με τον λόγο, τη φωνή, την παρουσία του.
Είναι φυλακή να είσαι σε αυτόν τον κόσμο και να μη θες να τον καταπιείς ολόκληρο.
Διακαώς έχω 4 ανθρώπους που θέλω να συνεργαστώ και θα βρω τον τρόπο να το κάνω. Τον Asaf Avidan, την Lady Gaga, τη Noga Erez και φυσικά τη Χαρούλα Αλεξίου. Εντάξει η Lady Gaga μου πέφτει λίγο μακριά, αλλά ποια είμαι εγώ να βάζω φρένο στα όνειρα;
– Πόσο μπορείς να περιμένεις για κάτι που υπάρχει μέσα σου τελικά;
Διαφέρει το περιμένω περιμένοντας. Από το περιμένω δουλεύοντας. Είμαι άνθρωπος της υπομονής αλλά και της σκληρής δουλειάς, με ό,τι συνεπάγεται. Μου αρέσει να αντιλαμβάνομαι την κατάλληλη στιγμή για κάποια βήματα και τότε να «ορμάω». Το μέσα μας μεγαλώνει όσο του δίνουμε τροφή. Όσο το ακούμε, το σεβόμαστε και δεν του βάζουμε τρικλοποδιές. Όταν αυτό είναι έτοιμο για «μάχη», τότε δεν υπάρχει αντίπαλος.
– Μίλησέ μας για το live σας και τι περιμένουμε να δούμε όσοι θα έρθουμε στην Τεχνόπολη.
Θα δείτε την πιο mix and match συναυλία του καλοκαιριού. Μια «Ακομπλεξάριστη» παράσταση με ρυθμό, συναίσθημα και χορό. Ποπ, έντεχνο, λαϊκό, ραπ. Με τραγούδια του Χρήστου και της Μάγδας αλλά και με διασκευές και «παντρέματα» που τώρα λες, «αυτά τα παιδιά είναι καλά;». Σ’ αρέσει στο τέλος όμως. Γιατί πολλά πράγματα πριν τα δοκιμάσουμε – δεν – ήταν αγαπημένα μας. Μετά όμως;
Θα είμαστε full band και παρέα μας θα είναι καλεσμένοι, από διαφορετικές σκηνές, που θα «κουμπώσουν» στο project βάζοντας και εκείνοι μια ακόμη ακομπλεξάριστη πινελιά.
– Πώς νιώθεις για τον όρο «φασαίος»; Εγώ έχω υπάρξει χίπστερ, π.χ., έχω ανάμεικτα συναισθήματα για το πώς κι αν πρέπει να χαρακτηρίζουμε το κοινό.
Εγώ αυτά δεν τα καταλαβαίνω. Θέλω να γελάσω αλήθεια γιατί μου έρχονται διάφορες εικόνες.
Δεν ξέρω τι διαχωρίζει το «φασαίος», μια παντόφλα; Τραγούδια και μπύρες στην παραλία; Δηλαδή αν το βράδυ είσαι «κοκέτα» και το μεσημέρι παίζεις ποδόσφαιρο στην παραλία;
Εγώ δηλαδή; Τους χαρακτηρισμούς δεν θα τον αποφύγουμε ποτέ. Ό,τι και να κάνουμε. Και είναι ok. Πόσο επιτρέπουμε να μας επηρεάζουν είναι το θέμα. Και πόσο κατηγοριοποιούν τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά μας. Εκει σκαλώνω εγώ. Εμένα μικρή οι φίλες μου με έλεγαν emo γιατί είχα μαύρη σκιά μέχρι τη μύτη. Δεν πτοήθηκα. Τώρα βάζω μωβ.
Την Παρασκευή 5 Ιουνίου, η Μάγδα Βαρούχα και ο Χρήστος Αδαμόπουλος εμφανίζονται στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων σε μια βραδιά ελευθερίας, ρυθμού και αυθεντικής επικοινωνίας με το κοινό, με τραγούδια δικά τους, αλλά και πολλές διασκευές, «χωρίς φίλτρα».
