Η μουσική παρουσία της Μυρτώς Βασιλείου είναι συνεπής εδώ και πάνω από δέκα χρόνια: δοκιμάζει διαρκώς νέα πράγματα, εξερευνά την καθημερινότητα, εκφράζει μικρά και μεγάλα συναισθήματα που ίσως όλοι βιώνουμε με κάποιο τρόπο μέσα από τις ερμηνείες της και έχει το ατού ο ήχος της να είναι πάντα οικείος στα αυτιά μας, ακόμα κι όταν πειραματίζεται. Είναι σαν μια καλή μας φίλη, που μας γνωρίζει σε βάθος και βρίσκεται δίπλα μας για να μας τραγουδήσει αυτό που θέλουμε να ακούσουμε, τη στιγμή που το έχουμε ανάγκη.
Από το 2014 και τη συνεργασία της με την Νατάσα Μποφίλιου μέχρι σήμερα, η Μυρτώ βρίσκεται στην τέταρτη δισκογραφική της δουλειά, ένα EP με τον τίτλο – ερώτηση «Ακούς τι λένε;», που ξεχωρίζει για το συνδυασμό ποπ και έντεχνων στοιχείων, που απογειώνονται μέσα από υποβλητικές, λιτά αισθαντικές ερμηνείες της, που δεν στερούνται όμως δυναμισμού και στακάτης τοποθέτησης πάνω στη μουσική και τους στίχους που έγραψε ο Ορέστης Ντάντος. Η Μυρτώ συνομιλεί με το κοινό μέσα από τα τραγούδια της ανοίγοντας έναν δίαυλο επικοινωνίας που βασίζεται τόσο σε εμπειρίες προσωπικές, όσο και σε κοινωνικά ζητήματα. Όπως είπαμε και πριν, είναι μια καλή μας φίλη, στην οποία μπορούμε να εμπιστευτούμε τα πάντα – κι αυτό ισχύει κι αντίστροφα.
Από το τραγούδι της δεν λείπει, όμως, και ο πολιτικός λόγος, κάτι που είναι πασίδηλο στο κομμάτι που έδωσε το όνομά του στο EP της. Σε αυτό συνεργάζεται και με την ράπερ Aeon: «Εφτά φορές να πέσουμε, οκτώ θα σηκωθούμε», τραγουδούν μαζί σε ένα τραγούδι που συνδυάζει παραδοσιακή μουσική με ραπ και σε ξεσηκώνει, θυμίζοντάς σου πως η τέχνη είναι το καταφύγιό σου σε κάθε εποχή, πιο εύκολη ή πιο δύσκολη και πως αυτό που έχει σημασία είναι να βρεις τον καλλιτέχνη με το έργο που θα μιλήσει στην ψυχή σου.
Με αφορμή το νέο της δίσκο και τις καλοκαιρινές της συναυλιακές εμφανίσεις, ρωτήσαμε την Μυρτώ Βασιλείου για τη δημιουργική διαδικασία, τα εμπόδια που συναντά μπροστά της, την ανάγκη για δικαιοσύνη και το σεξισμό που μπορεί να βιώσει μία γυναίκα καλλιτέχνιδα.
Είσαι μέρος μιας ευρύτερης ομάδας, της νέας γενιάς Ελλήνων καλλιτεχνών που δεν βρίσκονται ακριβώς στην αρχή της καριέρας τους, αλλά έχουν ακόμα να παλέψουν με διάφορα “θεριά”, όπως λέει και το τραγούδι σου. Ποιο είναι το θεριό που θα ήθελες να αφανίσεις για να πάει μπροστά η δουλειά σου;
Δε νομίζω πως υπάρχει καλλιτέχνης που να μην παλεύει με όσα συμβαίνουν μέσα του και γύρω του – ανεξαρτήτως λέβελ, θέσης, εμπειρίας, και τα λοιπά. Συνειδητά έχω διαλέξει έναν χώρο με τρομερή αβεβαιότητα ως προς το βιοποριστικό κομμάτι κυρίως. Αυτό που με «καίει» πιο πολύ είναι να μπορώ να με βρίσκω μέσα στα πράγματα, να μπορώ να είμαι καλά, να ξέρω τι με εκφράζει κάθε φορά και με ποιον τρόπο θέλω να το επικοινωνήσω και να το μοιραστώ. Βαριέμαι εύκολα κι αλλάζω γνώμη αρκετά συχνά οπότε θέλω τουλάχιστον να έχω επίγνωση γιατί κάνω όσα κάνω.
Ας μιλήσουμε για τον πρόσφατο δίσκο σου. Θεωρητικά, εσύ βάζεις τη φωνή. Ο Ορέστης Ντάντος βάζει τους στίχους και τη μουσική. Μπλέκεσαι καθόλου στη διαδικασία της σύνθεσης;
Συμβαίνει ό,τι ακριβώς είπες. Ο καθένας μας έχει το ρόλο του σε αυτό το project. Έχουν δουλέψει πάρα πολλοί άνθρωποι εκτός από τον Ορέστη κι εμένα κι έχουμε φτιάξει μια ομάδα που προφανώς ο ένας χρειάζεται την άποψη του άλλου προκειμένου να έρθουμε στον κοινό μας στόχο, το αποτέλεσμα που θα μας ικανοποιεί δηλαδή. Στον Ντάντο θα πω πάντα τι μου αρέσει, τι μου κάνει εντύπωση, τι νιώθω με τα τραγούδια του αλλά μέχρι εκεί.
Για ποιο πράγμα θα ήθελες να αποδοθεί πρώτα δικαιοσύνη; Τι είναι το πιο άδικο πράγμα που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, με βάση τη δική σου κοσμοθεωρία.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αδικία απ’ την ανημπόρια.
Να γίνονται μπροστά σου όσα γίνονται και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα γιατί το χρήμα και η εξουσία γενικότερα κάνουν κουμάντο a priori, οι νόμοι – που είναι φτιαγμένοι από ανθρώπους – ούτε εφαρμόζονται το ίδιο για όλους ούτε προάγουν κάποια καθολική ισότητα και οι ίδιοι οι θεσμοί είναι χιλιόμετρα μακριά από την κοινωνία κι από την πραγματικότητα που βιώνουμε.
Όλα αυτά μου δημιουργούν μια αίσθηση ματαιότητας κι αγανάκτησης μερικές φορές. Παρ’ όλα αυτά επειδή δε μου αρέσει να «κλείσω» την κουβέντα με αυτό, θέλω να πω πως πιστεύω πολύ στους ανθρώπους, στην διεκδίκηση της λογοδοσίας και σε ένα πιο ανθρωποκεντρικό κράτος.
Έχεις αισθανθεί ποτέ ότι βιώνεις σεξισμό στο πλαίσιο του επαγγέλματός σου, παρά το γεγονός ότι είναι τόσες πολλές οι προβεβλημένες καλλιτέχνιδες εκεί έξω;
Αν με ρωτούσες λίγα χρόνια πριν θα σου έλεγα πως ποτέ κανείς δε μου έχει φερθεί άσχημα λόγω του φύλου μου, παίρνω αγάπη εντός κι εκτός χώρου και τα σχετικά… Μεγαλώνοντας καταλαβαίνω ότι ο σεξισμός δεν βρίσκεται μόνο στις προφανής προσβολές, ο σεξισμός είναι παντού, στο χιούμορ, σε υπονοούμενα, στα κοπλιμέντα…
Κάποια στιγμή ένας πολύ αγαπημένος μου καλλιτέχνης μου είχε πει «Πάντως ρε Μυρτώ μου αρέσεις γιατί δεν είσαι καθόλου προκλητική», κάπως έτσι. Το είπε εντελώς καλοπροαίρετα και το ύφος του ήταν πολύ γλυκό θέλοντας ίσως να μου επισημάνει κάποια χαρακτηριστικά μου αλλά κι αυτό είναι σεξισμός, κρυμμένος, αφού μπλέκεις κάπως την αξία μου ως γυναίκα με την ιδιότητά μου ως τραγουδίστρια.
Ο νέος σου δίσκος μιλάει για την οικογενειακή ζωή σε μια πολυκατοικία, τη μοναξιά, τη βία, τον έρωτα και την αγάπη, όλα αυτά με φόντο ένα κάπως στενόχωρο αστικό τοπίο. Πιστεύεις ότι οι Έλληνες καλλιτέχνες που ασχολούνται με το urban life το κάνουν και για να είναι μέσα στη «μόδα της μιζέριας» ή νιώθουν πραγματικά έτσι;
Πιστεύω πως δε γίνεται να είσαι καλλιτέχνης αν δεν ασχολείσαι με όσα συμβαίνουν γύρω σου, αν δεν τα παρατηρείς κι αν δεν τα υπεραναλύεις. Σίγουρα υπάρχουν τάσεις και μόδες που είναι φτιαγμένες κυρίως για να μας κάνουν να νιώθουμε ότι κάπου ανήκουμε και είναι ok αυτό, αλλά δεν πιστεύω ότι ένας καλλιτέχνης σκέφτεται επί τούτου τι θα γράψει και πως θα το γράψει ώστε να είναι στη «φάση».
Πώς είναι το κοινό σήμερα, αισθάνεσαι ότι είναι απαιτητικό, ότι πηγαίνει «με το κύμα», ότι προσπαθεί να ανακαλύψει νέα πράγματα ή ότι επαναπαύεται σε ό,τι του προσφέρει μια Playlist σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό;
Όλα όσα προανέφερες ισχύουν κατά την άποψή μου. Ο καθένας μας επιλέγει τη μουσική που θα ακούσει σύμφωνα με την αισθητική του, με το τι του ταιριάζει και τι συναισθήματα του προκαλεί. Το θέμα είναι ότι είναι τόση πολλή η πληροφορία πλέον που δεν ξέρω αν όλα αυτά που επιλέγουμε σαν ακροατές «κάθονται» μέσα μας πραγματικά και μας διαμορφώνουν εν τέλει.
Info:
Η Μυρτώ Βασιλείου ανεβαίνει μαζί με τον Ορέστη Ντάντο στη σκηνή του Μέντα Live την Παρασκευή 5 Ιουνίου στις 9 το βράδυ, στην Ταράτσα του Θεάτρου Λαμπέτη.
