Αμερικανοί πρόεδροι της Δημοκρατίας. Πρόσφυγες. Στρατιώτες. Σταρ του Χόλιγουντ και του διεθνούς πενταγράμμου. Αθλητές. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Κοντινά πλάνα σε πρόσωπα που όχι μόνο έχουν ιστορίες να πουν, αλλά άλλοτε ορίζουν και άλλοτε ζωντανεύουν τις ιστορίες των άλλων. “Το όνομά μου είναι Platon. Δεν πρόκειται ποτέ να ανταποκριθώ στις προσδοκίες που δημιουργεί το όνομά μου! Από αυτή την άποψη, θα περάσω όλη μου τη ζωή ως αποτυχημένος! Ξέρω όμως ότι ο Πλάτων, ο αυθεντικός Πλάτων, ο καλύτερος Πλάτων, συνήθιζε μέσα από το έργο του να θέτει διαρκώς δύσκολα, αμήχανα ερωτήματα. Και αυτό είναι κάτι που προσπάθησα να κάνω κι εγώ στη ζωή μου. Δεν έχω απαντήσεις. Δεν είναι δική μου δουλειά να έχω απαντήσεις. Δική μου δουλειά είναι να θέτω ερωτήματα”.
Έτσι μας συστήθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης 4 Νοεμβρίου, στη συνέντευξη Τύπου για την έκθεση People Power Platon στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς ο Βρετανός φωτογράφος με τις ελληνικές ρίζες. Για να συνεχίσει: “Υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό που θέλω να γνωρίζετε: δεν πρέπει ποτέ να συγχέουμε την τέχνη με την προβολή. Στην έκθεση θα συναντήσετε πολλούς ανθρώπους που αγαπάτε. Καθώς θα περιηγείστε στον χώρο, θα αντικρίσετε πρόσωπα που θαυμάζετε, ίσως κάποιους από τους ήρωές σας, σημαντικές προσωπικότητες του πολιτισμού, ηθοποιούς, ανθρώπους που θεωρείτε σπουδαίους. Θα δείτε όμως και πρόσωπα που δεν συμπαθείτε. Ανθρώπους με εξαιρετικά αμφιλεγόμενη παρακαταθήκη, που έχουν προκαλέσει καταστροφή στην κοινωνία και έχουν πληγώσει άλλους ανθρώπους. Στην έκθεση υπάρχουν ακόμη και δικτάτορες. Δεν προσπαθώ, λοιπόν, να σας πείσω για την αξία κανενός. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά σοφό ώστε να αποφανθώ αν όσα έκαναν ήταν σωστά ή λάθος. Αυτή είναι και η ομορφιά της κοινωνίας. Αυτό που κάνω είναι να κρατώ έναν καθρέφτη μπροστά σας και να σας λέω: Κοιτάξτε το είδωλό σας και συζητήστε με σεβασμό για την εποχή στην οποία ζούμε”.
Έξι Αμερικανοί πρόεδροι, ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο Ντόναλντ Τραμπ και δεκάδες ακόμη πολιτικοί ηγέτες (κάποιοι από αυτούς καταδικασμένοι εγκληματίες πλέον), αλλά και πρόσφυγες, άστεγοι, καλλιτέχνες και αθλητές έχουν σταθεί μπροστά στον φακό του. Τα πορτρέτα του έχουν κοσμήσει περισσότερα από 30 εξώφυλλα του TIME, ενώ η μακρόχρονη συνεργασία του με το The New Yorker του έχει αποφέρει σημαντικές διακρίσεις, ανάμεσά τους ένα βραβείο Peabody και δύο National Magazine Awards. Η ιδιαίτερη φωτογραφική ματιά του έγινε γνωστή σε ένα ακόμη ευρύτερο κοινό μέσα από τη σειρά του Netflix Abstract: The Art of Design. Ωστόσο, το ενδιαφέρον του Platon δεν περιορίζεται στους διάσημους και τους ισχυρούς. Το 2013 ίδρυσε τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό The People’s Portfolio, στρέφοντας τον φακό του σε υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων, πρόσφυγες και ανθρώπους που έχουν βιώσει τη βία και τις διακρίσεις. Και τώρα βρίσκεται εδώ, στο Μουσείο Μπενάκη για να μας παρουσιάσει κάτι μαγικό.
“Κατάγομαι από την Πάρο και μεγάλωσα σε ένα μικρό ορεινό χωριό, τις Λεύκες. Είχα τα πιο όμορφα παιδικά χρόνια. Στο χωριό μας δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα. Υπήρχε μόνο μία τηλεφωνική γραμμή, στο ταχυδρομείο. Όλες οι γιαγιάδες του χωριού δούλευαν εκεί και όταν πήγαινες στο ταχυδρομείο για να κάνεις εκείνο το ένα σημαντικό τηλεφώνημα του μήνα, άκουγαν τη συνομιλία σου. Μέχρι να επιστρέψεις με τα πόδια στο σπίτι σου, ολόκληρο το χωριό ήξερε ήδη τα προσωπικά σου! Αυτά ήταν τα πρώτα social media! Στο κέντρο της έκθεσης βρίσκονται όλες οι φωτογραφίες μου από την Πάρο. Είναι εικόνες που καλύπτουν μια περίοδο σαράντα ετών. Το 1985, όταν έπιασα για πρώτη φορά φωτογραφική μηχανή στα χέρια μου, επέστρεψα στην Πάρο για να εξασκηθώ φωτογραφίζοντας τους κατοίκους του χωριού. Όμως, καθώς περνούσαν τα χρόνια και επέστρεφα κάθε χρόνο στο χωριό για να τραβήξω κι άλλες φωτογραφίες, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι, χωρίς να το γνωρίζω, αποτύπωνα κάτι εξαιρετικά όμορφο. Κάτι που σήμερα, από πολλές απόψεις, έχει χαθεί. Γιατί η σύγχρονη ζωή το έχει σε μεγάλο βαθμό καταστρέψει. Είτε εξαιτίας του τουρισμού είτε απλώς εξαιτίας της τεχνολογίας. Έτσι, στο κέντρο της έκθεσης δημιούργησα κάτι που θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει ένα μικρό παρεκκλήσι της αλήθειας. Θα μπείτε σε έναν πολύ ήρεμο, όμορφο χώρο, όπου δεν υπάρχουν διάσημοι, δεν υπάρχουν πλούσιοι, δεν υπάρχουν ισχυροί. Υπάρχουν απλοί άνθρωποι που ζούσαν σε αρμονία με τη ζωή.
Δεν θέλω να εξιδανικεύσω το παρελθόν ούτε να το παρουσιάσω μέσα από ένα ρομαντικό πρίσμα. Γιατί η ζωή εκείνων των ανθρώπων ήταν δύσκολη. Χωρικοί, αγρότες, ψαράδες. Η ευημερία και η υγεία τους εξαρτιόνταν από τις διαθέσεις των εποχών. Είχαν όμως κάτι που εμείς σήμερα δεν έχουμε. Ήταν συντονισμένοι με τους ανθρώπους γύρω τους. Είχαν βαθιά επίγνωση της νεότητας, των γηρατειών, του θανάτου, της εναλλαγής των εποχών, ακόμη και των διαφορετικών ωρών της ημέρας. Ζούσαν σε απόλυτη αρμονία με τους φυσικούς κύκλους της ζωής. Εγώ, αντίθετα, ζω στη Νέα Υόρκη. Στη Νέα Υόρκη δεν αντιλαμβανόμαστε σχεδόν τίποτε άλλο πέρα από τον θόρυβο, το τσιμέντο και μια αδιάκοπη κινητικότητα. Αυτό μπορεί να είναι εξαιρετικό για την επαγγελματική φιλοδοξία. Αλλά με ποιο τίμημα; Αισθάνομαι ότι, από πολλές απόψεις, η ζωή μου στη Νέα Υόρκη με έχει απομακρύνει από την τέχνη του να ζεις πραγματικά. Γι’ αυτό θέλω, στο κέντρο της έκθεσης, να βρείτε λίγη γαλήνη. Να έχετε την ευκαιρία να σταθείτε, να συλλογιστείτε πώς τα πηγαίνουμε ως κοινωνία και αν βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο. Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να πω ευχαριστώ στην Ελλάδα… Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος στο Χόλιγουντ για την «Οδύσσεια». Αλλά αυτή εδώ είναι η πραγματική μου Οδύσσεια. Είναι σαράντα χρόνια ζωής και δουλειάς, που τα φέρνω πίσω στον τόπο που αγαπώ, στους ανθρώπους που αγαπώ”. Ο φωτογράφος στάθηκε για λίγο ακόμη στην Οδύσσεια του Νόλαν και τον τρόπο που υπογράμμισε την έννοια της φιλοξενίας, επισημαίνοντας: “Γίνεται πολλή συζήτηση στην ταινία για τον νόμο της φιλοξενίας, την ιδέα ότι οφείλεις να φιλοξενήσεις έναν ξένο, γιατί ο ζητιάνος που περνά το κατώφλι σου μπορεί στην πραγματικότητα να είναι ένας βασιλιάς ή ένας θεός μεταμφιεσμένος. Για τους Άγγλους, βέβαια, αυτό μοιάζει με υποχρέωση. Πρέπει να προσφέρεις φιλοξενία, μήπως και προσβάλεις κάποιον που αποδειχθεί ότι είναι σημαντικό πρόσωπο. Όμως έτσι χάνεται η ουσία του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη φιλοξενία στην Ελλάδα. Γιατί ιστορικά, για εμάς, δεν πρόκειται πραγματικά για υποχρέωση. Μας δίνει χαρά να μοιραζόμαστε όσα έχουμε με κάποιον άλλον. Και σίγουρα στο χωριό μου, στις Λεύκες, οι άνθρωποι που με υποδέχονται εδώ και σαράντα χρόνια χαίρονται να μοιράζονται μαζί μου τη ζωή τους”.
Αφού απάντησε με εξαιρετική ετοιμότητα και χιούμορ σε ερωτήσεις για τη δουλειά του (γιατί επιμένει στο ασπρόμαυρο φιλμ ή γιατί φωτογραφίζει δικτάτορες) ο Platon στάθηκε και στον συνεργάτη του Bob Serpe. “Στο στούντιό μου αποφεύγουμε την υπερβολική επεξεργασία των φωτογραφιών. Μας ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα η αυθεντικότητα, η αποτύπωση αληθινών στιγμών. Επεμβαίνουμε κυρίως στους τόνους, το χρώμα και τις αντιθέσεις. Εδώ και 25 χρόνια συνεργάζομαι με τον Μπομπ, έναν από τους κορυφαίους ειδικούς στην επεξεργασία φωτογραφιών στον κόσμο. Έχει δουλέψει πάνω σε κάθε εικόνα αυτής της έκθεσης. Θέλουμε να αναδεικνύουμε κάθε λεπτομέρεια χωρίς να αλλοιώνουμε την αλήθεια της φωτογραφίας. Για ορισμένες εικόνες χρειάστηκαν μήνες δουλειάς. Σε μια φωτογραφία ενός χταποδιού, για παράδειγμα, ο Μπομπ απομόνωσε μία προς μία τις βεντούζες του, επεξεργαζόμενος τις αντιθέσεις ώστε να δημιουργήσει μια σχεδόν τρισδιάστατη αίσθηση. Μια άλλη φωτογραφία, που βρίσκεται στο εξώφυλλο του βιβλίου μου, Platon Paros, απεικονίζει ένα κορίτσι με λουλούδια. Ήταν δώδεκα ή δεκατριών ετών όταν τη φωτογράφισα. Σήμερα είναι 33, παντρεμένη, και θα έρθει απόψε στην έκθεση. Είναι μία από τις σημαντικότερες φωτογραφίες της ζωής μου, γιατί αιχμαλωτίζει την αθωότητα και την έκπληξη ενός παιδιού μπροστά στον κόσμο. Ένα βλέμμα που θα μπορούσε να ανήκει σε ένα κορίτσι πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Η λήψη διήρκεσε μόλις ένα πεντακοσιοστό του δευτερολέπτου. Χρειάστηκαν όμως μήνες για να αναδείξουμε με σεβασμό κάθε λεπτομέρεια του προσώπου, του δέρματος, των ρούχων της. Γιατί η δουλειά μου δεν αφορά μόνο τα μηνύματα που θέλω να μεταδώσω ή τα ερωτήματα που θέτω στην κοινωνία. Αφορά και την ίδια την τέχνη της φωτογραφίας. Κι αυτή είναι μια διάσταση του έργου μου για την οποία είμαι ιδιαίτερα υπερήφανος”.
Σε σχετική ερώτηση του Marie Claire στον Bob Serpe κατά τη διάρκεια της ξενάγησης στην έκθεση, ο συνεργάτης του ανταπέδωσε αυθόρμητα και απλόχερα τον ενθουσιασμό και την αγάπη. “Ο Platon φωτογραφίζει ισχυρούς πολιτικούς και διάσημους καλλιτέχνες σαν να είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας και κανονικούς ανθρώπους σαν να είναι σταρ”, μας είπε λίγο πριν από το φινάλε, όταν βρισκόμασταν πια στο τρίτο σκέλος της έκθεσης με τους πολιτικούς (κάποιοι από αυτούς είναι καταδικασμένοι εγκληματίες πλέον) και τους ηγέτες του πλανήτη απέναντι στους πρόσφυγες και τους ακτιβιστές αυτού του κόσμου. Είχε προηγηθεί μια τρομερά ενδιαφέρουσα ξενάγηση με τον Platon να στέκεται μπροστά σε κάποιες από τις πιο διάσημες φωτογραφίες του. “Όλη αυτή την ώρα σάς φωτογραφίζουμε εμείς. Αναρωτιόμουν πώς αισθάνεστε όταν βρίσκεστε εσείς μπροστά στον φακό”, τον ρωτάω. “Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό. Είμαι φωτογράφος. Στην πραγματικότητα, παραμένω φωτογράφος κάθε στιγμή. Σε όλες τις φωτογραφίες μου υπάρχει μια αντανάκλαση μέσα στα μάτια των ανθρώπων που φωτογραφίζω. Άρα βρίσκομαι κι εγώ μέσα σε κάθε φωτογραφία. Κυριολεκτικά! Υπάρχει ένα μικρό φωτεινό σημείο, που είναι το φως πάνω από το κεφάλι μου. Και ακριβώς από κάτω διακρίνεται ένα μικρό σκοτεινό σχήμα. Αυτό είναι το κεφάλι μου”, μου λέει καθώς ανηφορίζουμε προς την έκθεση. Πρώτη στάση, ο διάδρομος της διασημότητας.
Εδώ οι φωτογραφίες αφηγούνται ιστορίες για τη φήμη, την εξουσία και τις αντιφάσεις τους: Ο Μοχάμεντ Άλι, στην τελευταία προσωπογραφία του πριν από τον θάνατό του, οι Ολυμπιονίκες του 1968, που ύψωσαν τις γροθιές τους στο βάθρο του Μεξικού, διαμαρτυρόμενοι για τις φυλετικές διακρίσεις. «Πλήρωσαν πολύ ακριβά εκείνη τη χειρονομία. Χρόνια αργότερα είχα το προνόμιο να αναπαραστήσουν την ιστορική στιγμή μπροστά στον φακό μου», εξηγεί ο Platon. Η φωτογραφία του Χάρι Στάιλς σηματοδοτεί τη μετάβασή του από το αθώο αγόρι των One Direction σε έναν ανεξάρτητο, ενήλικο καλλιτέχνη. «Οι θαυμάστριές του εξοργίστηκαν. Δεχτήκαμε χιλιάδες μηνύματα, ακόμη και απειλές για τη ζωή μας!», λέει γελώντας ο φωτογράφος. “Ο Prince. Καταπληκτικός. Πέρασα μια ολόκληρη μέρα μαζί του και δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την εμπειρία. Ήταν ένας βαθιά πνευματικός άνθρωπος. Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε στα παρασκήνια, ενώ 25.000 άνθρωποι περίμεναν να εμφανιστεί στη σκηνή. Σκεφτείτε το. Εκείνος βρισκόταν πίσω από τη σκηνή και διατηρούσε μια απίστευτη εσωτερική γαλήνη, ενώ έξω χιλιάδες άνθρωποι ούρλιαζαν το όνομά του. Tεράστια αυτοπειθαρχία”. Για τη λήψη του Ντέιβιντ Μπέκαμ, ο Platon θυμάται πως θέλησε να απαθανατίσει μια οικογενειακή αγκαλιά, αλλά δίστασε να παραβιάσει την ιδιωτικότητα των παιδιών του. Η Βικτόρια εκτίμησε τη διακριτικότητά του και πρότεινε μια διαφορετική λήψη: τον Ντέιβιντ με γυμνή πλάτη, όπου είναι χαραγμένα τα ονόματα των παιδιών τους. «Είναι κι αυτή μια οικογενειακή φωτογραφία. Η οικογένειά του είναι αποτυπωμένη στο δέρμα του». Τέλος, ο Όζι Όσμπορν, ο θρυλικός «Πρίγκιπας του Σκότους», αποκαλύπτει μια απροσδόκητα τρυφερή πλευρά του. «Του είπα ότι φαινόταν πόσο αγαπούσε τη γυναίκα του. Άρχισε να αστειεύεται, αλλά ξαφνικά ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπό του. Πρόλαβα να τραβήξω μόνο μία φωτογραφία. Ήταν μια απολύτως αυθεντική στιγμή». Μεγαλύτερο ενδιαφέρον για εμάς έχει ο Αλεξάντερ ΜακΚουίν, με τον οποίο σπούδαζαν μαζί την ίδια περίοδο στο Λονδίνο. “Πιστεύω πραγματικά ότι ήταν ιδιοφυΐα. Και αισθάνομαι πολύ τυχερός που τον γνώρισα”, θα πει αφού μας περιγράψει εκτενώς όσα προηγήθηκαν αυτής της λήψης πριν από το πρώτο show του Μακ Κουίν και εξηγήσει το μικρό κόψιμο πάνω από το φρύδι του σχεδιαστή.
Απαραίτητη η στάση και μπροστά από το πορτρέτο της Μισέλ Ομπάμα. “Αυτή είναι η πρώτη της φωτογραφία ως Πρώτης Κυρίας των Ηνωμένων Πολιτειών.Ήταν μια ιστορική στιγμή για την Αμερική. Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, μια Αφροαμερικανίδα αναλάμβανε τον ρόλο της Πρώτης Κυρίας. Ήταν επίσης το πρώτο εξώφυλλό της στο περιοδικό TIME. Ήξερα ότι αυτή η φωτογραφία έπρεπε να γίνει εμβληματική. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Γι’ αυτό ήμουν πολύ νευρικός. Ένιωθα τεράστια ευθύνη να κάνω τη δουλειά μου σωστά. Και ξέρετε τι συμβαίνει όταν είσαι νευρικός. Η αδρεναλίνη πλημμυρίζει το σώμα σου και μπορεί να σε κάνει λίγο αδέξιο στις κοινωνικές σου συναναστροφές. Κάποια στιγμή, πάνω στη φωτογράφιση, της είπα απότομα: «Δώσ’ τα όλα!». Ξαφνικά επικράτησε απόλυτη σιωπή στο δωμάτιο. Η Μισέλ έμεινε έκπληκτη. Σήκωσε το φρύδι της. Είχα τη λήψη. Όταν ολοκληρώθηκε η φωτογράφιση, με αγκάλιασε και μου ψιθύρισε στο αυτί:«Στο τέλος της ημέρας, είμαι απλώς η Μισέλ». Και αυτή είναι η Μισέλ που αποτύπωσα στη φωτογραφία. Η πραγματική Μισέλ. Μια γυναίκα με χιούμορ, λίγο πειραχτήρι, που χαίρεται να είναι απλώς ο εαυτός της. Ταυτόχρονα όμως γνωρίζει πολύ καλά τη δύναμη που της προσφέρει η δημοσιότητα και την ευθύνη που τη συνοδεύει”.
Πριν συνεχίσει στον χώρο που είναι αφιερωμένος στην Πάρο, ο Platon μας μιλά για μία πολύ σημαντική φωτογραφία.
“Αυτή είναι μια μεγάλη φωτογραφική σύνθεση με πρόσφυγες από ολόκληρο τον κόσμο. Από τη Συρία, τη Νιγηρία, το Αφγανιστάν, την Ουκρανία, ακόμη και από τη Ρωσία, ανθρώπους που αναγκάστηκαν να φύγουν επειδή άσκησαν κριτική στον Πούτιν. Τους συγκεντρώσαμε όλους μαζί και τους φωτογραφίσαμε όρθιους, τον έναν δίπλα στον άλλον. Είναι σχεδόν σαν τη ζωφόρο του Παρθενώνα. (Είμαι κατά το ήμισυ Άγγλος, οπότε σας ζητώ συγγνώμη για τα Γλυπτά της Ακρόπολης!) Ίσως, λοιπόν, να μπορώ να αντικαταστήσω εκείνα τα γλυπτά με αυτούς τους ανθρώπους, τοποθετώντας τους στη ζωφόρο. Αυτή η σύνθεση είναι μια πράξη αντίστασης, ενδυνάμωσης και σεβασμού. Δεν θέλω να φωτογραφίζω ανθρώπους που έχουν πληγωθεί από τη ζωή παρουσιάζοντάς τους ως ανήμπορα θύματα. Είναι πράγματι θύματα. Αλλά εδώ δεν παρουσιάζονται με αυτόν τον τρόπο, αλλά ως θαρραλέοι, περήφανοι και καλοσυνάτοι. Πρέπει να σταματήσουμε να τους αντιμετωπίζουμε ως αριθμούς και να αρχίσουμε να τους βλέπουμε ως ανθρώπους. Γι’ αυτό και αυτή η τεράστια φωτογραφική σύνθεση αγκαλιάζει ολόκληρη την έκθεση”.
Ο Platon συνέχισε να μας μιλά για τις φωτογραφίες του γεμάτος ενθουσιασμό, αλλά μας συγκίνησε πραγματικά με την στάση του στην Πάρο και ειδικά μπροστά στη φωτογραφία ενός πέτρινου μαντρότοιχου.
“Tράβηξα αυτή τη φωτογραφία με την πέτρινη μάντρα το 1985. Βρισκόμουν στα βουνά όταν με πλησίασε ένας αγρότης. «Αυτή τη μάντρα την έχτισα όταν ήμουν νέος, με τα ίδια μου τα χέρια. Κάθε πέτρα την έβγαλα μόνος μου από τη γη. Καμία από τις πέτρες της μάντρας μου δεν είναι ίδια. Αλλά ξέρεις ποια είναι η μαγεία της δουλειάς μου; Μετακινώ τις πέτρες μέχρι να βρω τον τρόπο να ταιριάξουν αρμονικά μεταξύ τους και μετά τις τοποθετώ. Όταν πολλές διαφορετικές πέτρες συνεργάζονται αρμονικά, ο τοίχος γίνεται δυνατός. Μακάρι κι εμείς οι άνθρωποι να μπορούσαμε να ζούμε όπως οι πέτρες μου».
Αυτό που μου είπε εκείνος ο άνθρωπος ήταν βαθιά φιλοσοφικό. Είμαστε όλοι εντελώς μοναδικοί. Και αυτό που πρέπει να κάνουμε ως κοινωνία δεν είναι να προσπαθούμε να γίνουμε όλοι ίδιοι. Πρέπει να χαιρόμαστε τις διαφορές μας και να προσπαθούμε να συνυπάρχουμε αρμονικά. Γιατί όταν το καταφέρνουμε, βοηθάμε ο ένας τον άλλον και γινόμαστε όλοι πιο δυνατοί. Εκείνος ο αγρότης μού χάρισε ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα φιλοσοφίας που έχω πάρει ποτέ στη ζωή μου. Έχω συνομιλήσει με όλους αυτούς τους πανέξυπνους, ισχυρούς ανθρώπους που βλέπετε στις υπόλοιπες αίθουσες. Αλλά τα πραγματικά μαθήματα ζωής τα πήρα από εκείνον”.
PEOPLE POWER PLATON
Διάρκεια: 05.11.2026 – 31.01.2027
Μουσείο Μπενάκη / Πειραιώς 13
