Ήταν τον Απρίλιο του 2026, όταν η 43χρονη δημοσιογράφος Amal Khalil έχασε τη ζωή της σε βομβαρδισμούς του Λιβάνου από τις ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις, ενώ έκανε ρεπορτάζ για λογαριασμό λιβανέζικης εφημερίδας, μαζί με τη freelancer φωτογράφο Zeinab Faraj, η οποία τραυματίστηκε.
Αξιωματούχοι του Λιβάνου, μεταξύ αυτών και ο πρωθυπουργός της χώρας, Nawaf Salam, υποστήριξαν τότε ότι οι ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις (IDF) σκόπιμα στόχευσαν στο σπίτι όπου είχαν βρει καταφύγιο και ότι παρεμπόδισαν ομάδες διάσωσης να τις προσεγγίσουν. Ο Salam χαρακτήρισε αυτές τις πράξεις «εγκλήματα πολέμου», προσθέτοντας ότι το Ισραήλ επανειλημμένα θέτει στο στόχαστρό του επαγγελματίες των media στον νότιο Λίβανο.
Πρόσφατα η Washington Post επιχείρησε, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, να αναπαραστήσει τις τελευταίες ώρες της δημοσιογράφου, ρίχνοντας φως στην υπόθεση. Ενίσχυσε έτσι την υπόθεση ότι το Ισραήλ αρνήθηκε σε διασώστες την πρόσβαση στο καταφύγιο των δύο γυναικών, μέχρι που ήταν πλέον πολύ αργά.
Πρόσφατα η Washington Post επιχείρησε, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, να αναπαραστήσει τις τελευταίες ώρες της δημοσιογράφου, ρίχνοντας φως στην υπόθεση. Ενίσχυσε έτσι την υπόθεση ότι το Ισραήλ αρνήθηκε σε διασώστες την πρόσβαση στο καταφύγιο των δύο γυναικών, μέχρι που ήταν πλέον πολύ αργά.
Ο IDF ισχυρίστηκε ότι ο στόχος τους δεν ήταν οι δημοσιογράφοι αλλά κέντρα επιχειρήσεων της Χεζμπολάχ. Αλλά όταν ρωτήθηκε για τον λόγο που προχώρησε σε δεύτερο και τρίτο χτύπημα αφού είχαν χτυπηθεί οι αρχικοί στόχοι, δεν έκανε περαιτέρω σχόλια.
Ο θάνατος της Khalil εντείνει την ανησυχία για την ασφάλεια των δημοσιογράφων που εργάζονται σε εμπόλεμες ζώνες. Μόνο μέσα στο 2025, σημειώθηκαν 132 θάνατοι, στην πλειονότητά τους στη Γάζα. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων (Committee to Protect Journalists, CPJ) αποδίδει τα δύο τρία τους σε χτυπήματα από το Ισραήλ.
Ο θάνατος της Khalil εντείνει την ανησυχία για την ασφάλεια των δημοσιογράφων που εργάζονται σε εμπόλεμες ζώνες. Μόνο μέσα στο 2025, σημειώθηκαν 132 θάνατοι, στην πλειονότητά τους στη Γάζα. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων (Committee to Protect Journalists, CPJ) αποδίδει τα δύο τρία τους σε χτυπήματα από το Ισραήλ.
Σύμφωνα με τη Washignton Post, οργανώσεις όπως οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα είχαν απευθύνει ανοιχτή έκκληση προς τη διεθνή κοινότητα να πιέσει τον στρατό του Ισραήλ να επιτρέψει σε διασώστες να προσεγγίσουν το μέρος όπου είχαν βρει καταφύγιο οι δύο γυναίκες. Η περιγραφή των τελευταίων ωρών από την αμερικανική εφημερίδα, όμως, δείχνει ότι οι προσπάθειές τους δεν κατάφεραν να σώσουν την Khalil:
Στις 22 Απριλίου, μετά τον τραυματισμό της Amal Khalil, και ενώ εκείνη αιμορραγούσε, οι διασώστες περίμεναν για δύο ώρες κοντά στο κτίριο όπου είχε βρει καταφύγιο μαζί με τη φωτογράφο, το οποίο είχε ισοπεδωθεί από ισραηλινό βομβαρδισμό.
Αλλά η ισραηλινή αεροπορία δεν έλεγε να δώσει το πράσινο φως, σύμφωνα με πηγές κοντά στις διαπραγματεύσεις.
Λίγο πριν από τις 6 το απόγευμα, οι διασώστες προσέγγισαν το κτίριο, αλλά αποσύρθηκαν όταν έσκασε μια χειροβομβίδα. Όταν τελικά τούς επιτράπηκε από τον IDF να μπουν μέσα, γύρω στις 8.15 το βράδυ, η Khalil είχε υποκύψει στα τραύματά της.
Λίγο πριν από τις 6 το απόγευμα, οι διασώστες προσέγγισαν το κτίριο, αλλά αποσύρθηκαν όταν έσκασε μια χειροβομβίδα. Όταν τελικά τούς επιτράπηκε από τον IDF να μπουν μέσα, γύρω στις 8.15 το βράδυ, η Khalil είχε υποκύψει στα τραύματά της.
Πληροφορίες από ιατρικά έγγραφα, τηλεφωνήματα και φωτογραφίες εδάφους και δορυφορικές, σε συνδυασμό με 17 συνεντεύξεις με επιζήσαντες, μάρτυρες και αξιωματούχους, δείχνουν ότι όσο η Khalil ήταν ακόμα ζωντανή, δεν επιτράπηκε πρόσβαση στους διασώστες.
Στο Λίβανο, είναι η ένατη δημοσιογράφος που σκοτώνεται μέσα στο 2026, σύμφωνα με την Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων. Μάλιστα η επικεφαλής της, Jodie Ginsberg, δήλωσε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το Ισραήλ παρεμποδίζει το έργο διάσωσης δημοσιογράφων που έχουν τραυματιστεί σε χτυπήματά του. «Οι δημοσιογράφοι είναι πολίτες και προστατεύονται από τον διεθνή νόμο», είπε η Ginsberg. «Η κραυγαλέα αδιαφορία του Ισραήλ απέναντι σε τέτοιους κανόνες, και η αποτυχία της διεθνούς κοινότητας να το φέρει προ των ευθυνών του, είναι αποτρόπαιες».
