Αν έχεις παρακολουθήσει μια ηθοποιό να μεταμορφώνεται επί σκηνής, ίσως αναρωτηθείς: Μήπως στη συνέντευξή μας υποδύεται έναν ακόμα ρόλο; Η απάντηση είναι ίσως, αλλά δεν πειράζει. Όταν λέω στη Έλενα Τοπαλίδου ότι ζηλεύω τους ηθοποιούς γιατί συνεχίζουν να παίζουν τα παιχνίδια ρόλων που παίζουν τα παιδιά για να νιώθουν πιο δυνατά, να βρίσκουν εργαλεία και να αντιμετωπίζουν καταστάσεις, απαντάει ότι αυτό το κάνει ο καθένας μας, με έναν τρόπο: «Εσύ, ξέρω ‘γω, στο σπίτι σου, με το παιδί σου, έχεις τον ρόλο της μάνας και μετά βγαίνεις έξω και επιλέγεις έναν άλλο ρόλο». Οι ρόλοι μάς εξυπηρετούν, συμφωνεί. «Σε αυτούς ανακαλύπτουμε και πράγματα για εμάς, αν έχουμε στ’ αλήθεια την επιθυμία να κοιτάξουμε μέσα μας». Οι ρόλοι μας είναι εμείς και εμείς είμαστε οι ρόλοι μας. Τα όρια ανάμεσα στην υποκριτική και τον «αληθινό» εαυτό μας είναι δυσδιάκριτα ακόμα και για εμάς τους ίδιους.
Bρισκόμαστε στο φουαγιέ του Θεάτρου Τζένη Καρέζη, λίγο πριν να ανεβεί στη σκηνή να υποδυθεί την «Έντα» στην ομώνυμη παράσταση των Αντώνη Τσιοτσιόπουλου και Γιώργου Παλούμπη. Την κόρη ενός έντιμου, επινοημένου πολιτικού προσώπου από την Ελλάδα του 2032, του Γεράσιμου Βαρδαβά, που όταν όλα τα κόμματα του προοδευτικού χώρου δημιούργησαν τη «Σύμπραξη» για να αντιμετωπίσουν τις μέχρι τότε συντηρητικές κυβερνήσεις, τον επέλεξαν να κυβερνήσει. Τώρα η κόρη του, η οποία πήρε το όνομά της από την Έντα Γκάμπλερ του Ίψεν, είναι δίπλα του. Ο σύζυγός της, Πολύζος, νυν υπουργός, αναμετριέται με άλλους πολιτικούς για τη διαδοχή της προεδρίας στη «Σύμπραξη» και, γιατί όχι, την πρωθυπουργία.
«Στους ρόλους μας ανακαλύπτουμε και πράγματα για εμάς, αν έχουμε στ’ αλήθεια την επιθυμία να κοιτάξουμε μέσα μας».
Ό,τι είχα φανταστεί σαν μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη εξελίσσεαι σε απολαυστική συνάντηση, για την ποιητική οπτική της Έλενας Τοπαλίδου στα πράγματα, το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό της. Σχολιάζω ότι τώρα που τη γνώρισα από κοντά μπορώ πλέον να τη φανταστώ και σε κωμικούς ρόλους, στους οποίους δεν την έχω δει ποτέ μέχρι σήμερα – ούτε στην τηλεοπτική σειρά «Το παιδί» της ΕΡΤ, παραδέχομαι. «Έχουμε ταιριάξει με την Άννα Μάσχα» λέει για τη συμπρωταγωνίστριά της στη μικρή οθόνη. «Δηλαδή και στο διάλειμμα να μας δεις, τις κουτσομπόλες κάνουμε. Μόνο ευγνώμων είμαι για οτιδήποτε έρχεται στη ζωή και δεν το περιμένεις και έχει ένα εκτόπισμα».
Μια ανατροπή ήταν, κατά κάποιον τρόπο, και ο ρόλος της Έντα. Η ιδέα να λάβει μέρος σε αυτή την παράσταση ήρθε από τον Αντώνη Τσιοτσιόπουλο, τον οποίο περιγράφει σαν «οικογένειά μου». Είχαν συμπρωταγωνιστήσει στα «Μαγνητικά πεδία», το πολυβραβευμένο σκηνοθετικό ντεμπούτο μεγάλου μήκους του Γιώργου Γούση, που έμοιαζε περισσότερο με ντοκιμαντέρ για την off season απόδραση δύο φίλων παρά με ταινία μυθοπλασίας. Ούτε καν τα μικρά ονόματά τους δεν είχαν αλλάξει για τις ανάγκες των ρόλων.
Πριν από έναν περίπου χρόνο, λοιπόν, σε μια συνάντησή τους «έτσι όπως είναι ο Αντώνης, με τα μούσια του, λέει, “θα κάνουμε την Έντα”. Εγώ τότε είχα την παράσταση του Γιάννη Χουβαρδά [«Ο χορός του θανάτου»]. Και με περίμεναν. Τους περίμενα κι εγώ». Όταν τη ρωτάω αν ο συγκεκριμένος χαρακτήρας γράφτηκε σύμφωνα με την Έλενα Τοπαλίδου, η απάντηση είναι, και ναι και όχι.
Η Έντα τής ταιριάζει στο χιούμορ, «στο θέμα του πένθους, στο ότι χάνει τον πατέρα της. Στην αυτοκαταστροφή, με έναν τρόπο. Στο ότι δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς μού λένε οι άνθρωποι».
Η Έντα τής ταιριάζει στο χιούμορ, «στο θέμα του πένθους, στο ότι χάνει τον πατέρα της. Στην αυτοκαταστροφή, με έναν τρόπο. Στο ότι δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς μού λένε οι άνθρωποι».
Δεν της ταιριάζουν τα λόγια της Έντα, «τα οποία ήταν τελείως ξένα για τη δική μου γλώσσα γιατί εγώ, καταρχήν, δεν βρίζω. Τώρα λέω κάτι βρισιές [στη σκηνή]! Καλά, αυτό είναι το λιγότερο. Δεν μου ταιριάζει καθόλου στο ότι είναι μια πολιτικός – εγώ με την πολιτική, καμία σχέση. Έπρεπε να δείξω πάνω στη σκηνή ότι η Έντα έχει μια πολιτική οντότητα. Ειδικά τις τελευταίες εβδομάδες πριν από την πρεμιέρα, ξενύχτησα πολλές νύχτες για να μπορέσω να πω αυτά τα λόγια χωρίς να μοιάζουν ψεύτικα».
Έτσι πήρε το βάπτισμα του πυρός στο θέατρο του ρεαλισμού, με το οποίο πριν από την «Έντα» δεν είχε επαφή, όχι μόνο ως καλλιτέχνιδα αλλά και ως άνθρωπος γιατί «δεν ένιωθα και πολύ ρεαλιστική στη ζωή μου». Τι σημαίνει να είσαι ρεαλιστικός στη ζωή σου, τη ρωτάω. «Δεν ξέρω τι σημαίνει. Να πιάνεις το άλογο από τα γκέμια. Αλλά τελικά αποδείχθηκα και ρεαλιστική στη ζωή μου. Στο θέατρο όμως είχα μάθει κάπως να κάνω τις πόζες μου. Όχι, δεν νιώθω ότι ήμουν ψεύτικη. Απλά ότι κάποιοι ρόλοι μου είχαν ένα αλλότερο πράγμα. Εδώ, μου λέγανε “να είσαι γήινη”. Τι γήινη; Τέλος πάντων, κάτι κατάλαβα, κάτι ανέλαβα και είμαι πολύ συγκινημένη από αυτή την ανακάλυψη γιατί η Έντα με λυτρώνει σε σημεία πάρα πολύ».
Πώς σε λυτρώνει; «Είμαι άνθρωπος που αν κάνω κάτι που με πάει σε κάτι φωτεινό, την άλλη στιγμή μπορεί να το ξεχάσω και να πάω στο σκοτεινό. Ειδικά αυτή την περίοδο στη ζωή μου. Όταν πλησιάζει η παράσταση τρέμω, αλλά μετά νιώθω μια δύναμη που δεν κάθομαι να εξηγήσω. Γενικά πια δεν κάθομαι να εξηγήσω πολύ τα πράγματα».
«Είμαι άνθρωπος που αν κάνω κάτι που με πάει σε κάτι φωτεινό, την άλλη στιγμή μπορεί να το ξεχάσω και να πάω στο σκοτεινό. Ειδικά αυτή την περίοδο στη ζωή μου. Όταν πλησιάζει η παράσταση τρέμω, αλλά μετά νιώθω μια δύναμη που δεν κάθομαι να εξηγήσω. Γενικά πια δεν κάθομαι να εξηγήσω πολύ τα πράγματα».
Πιο παλιά προσπαθούσες να τα εξηγήσεις; «Βασικά προσπαθούσα να αναιρέσω το ότι πέτυχα. Έλεγα, όχι, δεν το έκανες εσύ. Δεν αναγνώριζα αυτό που έκανα. Κι αν ένιωθα ότι κάπως είμαι αποτελεσματική, συγκινητική, θαυμαστή σε πολλά εισαγωγικά για κάποιους ανθρώπους, ντρεπόμουν, τρόμαζα. Με το θέατρο αυτό άλλαξε αρκετά. Δηλαδή προς τα τελευταία χρόνια έχω αποδεχτεί τη δυνατότητα του μυαλού μου να με οδηγεί σε κάτι αποτελεσματικό, τη δυνατότητα της σκέψης μου να διαχειρίζεται τους ρόλους. Κάπως είπα στον εαυτό μου, καλή είσαι».
Τόσο άγχος πριν από παράσταση όσο στην «Έντα» δεν είχε νιώσει ούτε καν «στην Επίδαυρο που πήγα, με την Κατερίνα Ευαγγελάτου, που έχω σε άπειρη εκτίμηση». Όταν ρωτάω όμως τώρα την Έλενα αν θα ξαναέκανε ρεαλιστικό θέατρο εφόσον της δινόταν η ευκαιρία, απαντάει «φυσικά, εννοείται». Τουλάχιστον με αυτή την ομάδα, όπου για τον κάθε ένα μοιράζεται κάτι θετικό και «όλοι τους είναι για εμένα σαν άλλοι πλανήτες».
Η δική σου Έντα έχει περιορισμούς λόγω του φύλου της;
«Έχει πολύ ισχυρό το αρσενικό πρότυπο. Δηλαδή είναι απολύτως γοητευμένη από τον πατέρα της. Απολύτως και για πάντα. Πενθεί ήδη πριν να πεθάνει. Αυτό το πρότυπο έχει σημαδεύσει τη ζωή της. Αλλά δεν προδίδει ούτε τον άντρα της. Είναι ερωτευμένη μαζί του, με έναν τρόπο. Ίσως και αυτό το πήρε από εμένα. Και η Έλενα γοητεύεται πολύ από την αρρενωπότητα, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Δεν θα μιλήσω για την πατριαρχία, γιατί μια φίλη μου μου λέει, όχι πια με την πατριαρχία! Της λέω, δεν προλαβαίνω, αγάπη μου, να ξεπεράσω τώρα το πατριαρχικό μου θέμα. Σε μια άλλη ζωή. Τώρα, όχι».
Η Έντα είναι διατεθειμένη να προστατεύσει τον άντρα της ακόμα και αν χρειαστεί να προδώσει, με έναν τρόπο, τον εαυτό της. «Δεν μπορεί να φύγει από αυτό τον άνθρωπο, που επέλεξε να έχει στη ζωή της. Επιλέγουμε κάποιον και πρώτα αγαπάμε τα αρνητικά του. Κι αυτό το έχω εγώ, πάρα πολύ. Και στη ζωή μου είμαι πιστός άνθρωπος, αλλά κατάλαβα ότι σε όσους επέλεξα αγάπησα πρώτα τα πράγματα που με πονούσαν. Οπότε μετά τα θετικά έρχονται σαν φως».
«Είμαι πιστός άνθρωπος, αλλά κατάλαβα ότι σε όσους επέλεξα αγάπησα πρώτα τα πράγματα που με πονούσαν. Οπότε μετά τα θετικά έρχονται σαν φως».
Η Έλενα έχει πλέον αγκαλιάσει και το γεγονός ότι σε κάποια σημεία δεν μπορείς εκ των πραγμάτων να επικοινωνήσεις με τον άλλο – είτε είναι σύντροφος, είτε «αδερφός, μαμά ή μπαμπάς. Εγώ πιστεύω στην απόλυτη παρεξήγηση στην επικοινωνία. Δηλαδή είμαι πια σίγουρη. Ακόμα και με τους πιο κοντινούς ανθρώπους. Κατάλαβα ότι δεν θα διεκδικήσω να συνεννοηθώ όταν δεν γίνεται. Όταν γίνεται, είναι ωραία. Όταν δεν γίνεται, δεν πειράζει. Δεν χρειάζεται. “Βρες το λάθος που έκανε η μαμά σου όταν ήσουν…”. Όχι. Δεν θα κάτσω να βρω κανένα λάθος. Γιατί καλά έκανε και έκανε λάθος. Και δεν πειράζει. Άνθρωπος είναι. Είμαστε άνθρωποι θνητοί. Έχουμε την κοινή μας μοίρα. Άντε βρες τι γίνεται εδώ πέρα, σε όλο αυτό: πνεύμα, ψυχή, μυαλό, εγκέφαλος, πάνω ψυχή, κάτω ψυχή, σώμα, κύτταρα. Χαμός, άσ’ το. Και ο άλλος, άλλος πλανήτης. Πού να βρεις τι γίνεται; Όχι, αποδοχή. Σε ό,τι δεν μπορεί να απαντηθεί. Δεν χρειάζεται. Και έτσι είσαι και συγχωρητικός.
»Στο κάτω κάτω, ποιος είσαι εσύ, που θα πας να λύσεις το ζήτημα; Έχουν περάσει εκατομμύρια πριν από εσένα. Και τι έχουν λύσει; Τίποτα. Δεν πειράζει. Μπορείς να το δεις λίγο λοξά. Να πεις: “Α, αυτό δεν το είχαμε ποτέ”. Και ο άλλος να σου πει: “Καλά είσαι λοιπόν;”, “Καλά, μια χαρά”. Ωραία!».
«Είμαστε άνθρωποι θνητοί. Έχουμε την κοινή μας μοίρα. Άντε βρες τι γίνεται εδώ πέρα, σε όλο αυτό: πνεύμα, ψυχή, μυαλό, εγκέφαλος, πάνω ψυχή, κάτω ψυχή, σώμα, κύτταρα. Χαμός, άσ’ το. Και ο άλλος, άλλος πλανήτης».
Δεν αναφέρεται φυσικά στις κακοποιητικές σχέσεις, όπως διευκρινίζει. Για μια κακοποιητική σχέση είχε μιλήσει σε μια πρόσφατη, τηλεοπτική συνέντευξη, χωρίς να επεκταθεί σε λεπτομέρειες. Σε αυτή τη συζήτηση επιλέγει να κοιτάξει προς το φως. «Ξέρεις, αυτό που αλήθεια έχει σημασία είναι πόσο πιο σκεπτικοί και πιο λογικοί και πιο σοφοί μπορούμε να γίνουμε. Και το πιο δημιουργικό από όλα πιστεύω είναι να μη χρεώνουμε τίποτα σε κανέναν».
Η τέχνη ποιον ρόλο παίζει για σένα;
«Ε, καλά, είμαι λουσμένη! Η τέχνη και η μητρότητα. Αυτή τη στιγμή είναι τα πιο ισχυρά πράγματα στη ζωή μου».
Κι αυτά μάς βασανίζουν όμως.
«Αλίμονο δηλαδή, αν δεν βασανιστείς δεν είσαι άνθρωπος. Άκουσα σήμερα τη φράση: το να είσαι δυνατός είναι η μόνη σου επιλογή. Εννοώ, σε όλες τις συνθήκες. Είτε ασθένεια είτε απώλεια, είτε, ξέρω ‘γώ, μια απόλυση. Γιατί όλες δυσκολίες είναι. Και η καθεμία έχει την ισχυρότητά της στον καθένα μας. Πρέπει να αποδεχτούμε ότι είμαστε άνθρωποι και ότι δεν είμαστε μόνοι. Γιατί και οι γύρω μας υποφέρουν. Μπορεί να μην ξέρουμε για ποιον λόγο ο καθένας. Αλλά ναι».
Όχι μόνο στις συνεντεύξεις της αλλά και στα social media πλέον «θέλω να δίνω θετικά μηνύματα. Όχι, δεν θέλω να είμαι αυτή που θα πει το κακό. Θέλω να είμαι αυτή που θα πει το καλό. Δεν θα μιλάω για το τι κακό έπαθα. Θα μιλάω για το τι καλό μπορεί να γίνει».
Όχι μόνο στις συνεντεύξεις της αλλά και στα social media πλέον «θέλω να δίνω θετικά μηνύματα. Όχι, δεν θέλω να είμαι αυτή που θα πει το κακό. Θέλω να είμαι αυτή που θα πει το καλό. Δεν θα μιλάω για το τι κακό έπαθα. Θα μιλάω για το τι καλό μπορεί να γίνει».
Σε αυτή την έναρξη της «καινούριας εποχής» όπως τη χαρακτηρίζει, έχει αφήσει πίσω της και την τοξικότητα των social media. «Παλιά, με έπιαναν τα κλάματα». Τώρα «καμία σχέση. Δεν με αφορά, καθόλου».
Θυμάμαι κάποια σχόλια να στοχεύουν στην εμφάνισή της. Της λέω ότι μού αρέσει να βλέπω μια ηθοποιό, ένα δημόσιο πρόσωπο, με φυσική εμφάνιση. Ως γυναίκα, με κάνει να νιώθω ότι έχω το ελεύθερο, αν το θέλω, να μη βαφτώ ή να μην κάνω μπότοξ. «Είναι θέμα του κάθε ανθρώπου το πώς θα αντέξει την καθημερινότητά του. Όλα είναι σεβαστά. Εγώ είμαι, ξέρω ‘γώ, 53 κιλά και δεν μπορώ να πάρω, δεν με δέχομαι αλλιώς, δηλαδή και αυτό είναι μια ψύχωση. Κάνε ό,τι νιώθεις εσύ, αν μπορεί να σε πάει πιο πέρα την επόμενη ημέρα. Γιατί είναι δύσκολη η καθημερινότητα. Το μόνο που με τρομάζει λίγο είναι να βλέπω κορίτσια να βάζουν 15.000 φίλτρα στο Instagram. Μετά από αυτό, δεν θα μπορείς να κάνεις ούτε μπότοξ. Θα θέλεις απλά ένα φίλτρο. Τι θα του πεις του γιατρού;».
«Το μόνο που με τρομάζει λίγο είναι να βλέπω κορίτσια να βάζουν 15.000 φίλτρα στο Instagram. Μετά από αυτό, δεν θα μπορείς να κάνεις ούτε μπότοξ. Θα θέλεις απλά ένα φίλτρο. Τι θα του πεις του γιατρού;».
Δεν ξέρω πόσο χαμηλότερο είναι το βάρος της από τα επίπεδα που συστήνουν οι γιατροί, σε κάθε περίπτωση στη σιλουέτα της βλέπω μια γυναίκα που έχει λιώσει στον χορό. «Ο χορός σαν να ήρθε να ρεγουλάρει το ηδονιστικό που είχα, να τρώω, να κάνω, με έβαλε σε μια πειθαρχία, είναι σαν να τον επέλεξε ο εγκέφαλός μου, στον οποίο έχω πια απόλυτη εμπιστοσύνη. Ο χορός δεν με λύτρωσε, με δυσκόλεψε, μου τσάκισε τη ζωή, αλλά σε καλό μού βγήκε. Είμαι χορεύτρια πάντως».
Υποθέτω ότι ο νέος κινηματογραφικός ρόλος της, του σατανά, στην ταινία «The Carpenter’s Son» σε σκηνοθεσία Lotfy Nathan, τής έδωσε την ευκαιρία να μεγαλουργήσει κινησιολογικά. «Τον δουλέψαμε πολύ» απαντά, συνοπτικά. «Κάναμε πολλή δουλειά. Και κόψαμε τα μαλλιά μου».
Σε αυτό το σημείο μιλάμε ήδη εδώ και πάνω από μία ώρα και έχουν αρχίσει να έρχονται στο θέατρο οι συνεργάτες της. Η συζήτησή μας διακόπτεται για να τους χαιρετήσει και να ανταλλάξει δύο σύντομες αλλά ζεστές κουβέντες. Πριν κλείσουμε, ωστόσο, μοιράζεται ένα περιστατικό από τα γυρίσματα του «The Carpenter’s Son», όπου για μέρες δεν είχε καταλάβει ότι πρωταγωνιστούσε ο Nicolas Cage. «Κάποια στιγμή άρχισα να ακούω το όνομα “Cage”, αλλά δεν το κατάλαβα ούτε καν την πρώτη φορά που παίξαμε μαζί. “Τον είδες τον Cage;” μου έλεγαν. “Τον είδα. Αυτός γιατί έχει ατζέντη;” Τέτοιες βλακείες ρώταγα».
Δεν τον αναγνώρισες όταν παίξατε μαζί; «Όχι, την πρώτη φορά που κάναμε το γύρισμα ήταν μακριά. Το ίδιο βράδυ, ήμουν στο ξενοδοχείο, στην Κρήτη, και έκανα μπαλέτο στη βεράντα». Όταν ένα ζευγάρι που έμενε δίπλα της τη ρώτησε για τον Nicolas Cage, η Έλενα απάντησε: «Εγώ παίζω στο θρίλερ ενός Αιγύπτιου σκηνοθέτη! Μου λένε, “μα και ο Nicolas Cage σε θρίλερ παίζει”. Γκουγκλάρω. Παίρνω τον γιο μου και του λέω, Πέτρο, παίζω με τον Nicolas Cage! Μου λέει, είσαι τρελή; Το συνειδητοποίησα τρεις μέρες μετά. Είμαι στην κοσμάρα μου, ρε παιδί μου, αλλά καθόλου δεν πήγαινε το μυαλό μου. Μετά βέβαια τρελάθηκα, πήγα και του όρμησα. Έπαθα μεγάλη έπαρση».
«Παίρνω τον γιο μου και του λέω, Πέτρο, παίζω με τον Nicolas Cage! Μου λέει, είσαι τρελή; Το συνειδητοποίησα τρεις μέρες μετά. Είμαι στην κοσμάρα μου, ρε παιδί μου, αλλά καθόλου δεν πήγαινε το μυαλό μου. Μετά βέβαια τρελάθηκα, πήγα και του όρμησα. Έπαθα μεγάλη έπαρση».
Το «Carpenter’s Son» σε βοήθησε με κάποιον τρόπο να εξελιχθείς υποκριτικά, με την έννοια ότι συμμετείχες σε μια διεθνή παραγωγή;
«Κοίτα, όχι. Η εγχώρια εμπειρία με έκανε να ανταπεξέλθω στο “Carpenter’s”. Οι δικοί μας άνθρωποι. Έχω δουλέψει με τον Γιώργο Ζώη, τη Θάλεια Πετράκη, τον Νίκο Κυρίτση, τον Ηλία Γιαννακάκη… με τον Κωστή Χαραμουντάνη και την ταινία “Κιούκα: Πριν το τέλος του καλοκαιριού” πήγαμε στις Κάννες. Τι να πρωτοθυμηθώ. Ξεκίνησα αργά με το σινεμά, αλλά μετά πήρε φόρα και με προχώρησε πάρα πολύ. Είμαι ευγνώμων για τις ταινίες που έχω κάνει στην Ελλάδα».
Δείτε το τρέιλερ της παράστασης «Έντα»:
Info
«Έντα», Θέατρο Τζένη Καρέζη, Ακαδημίας 3, Αθήνα, Παρασκευή, 21:00, Σάββατο, 18:00 & 21:00, Κυριακή, 18:00. Για επιπλέον πληροφορίες: 210 3636144. Εισιτήρια στο ταμείο του θεάτρου και στο more.com
Συντελεστές
Κείμενο: Αντώνης Τσιοτσιόπουλος – Γιώργος Παλούμπης. Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης. Σκηνογράφος−Ενδυματολόγος: Νατάσσα Παπαστεργίου. Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Κλωτσοτήρας. Μουσική: Κώστας Νικολόπουλος. Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Λόξας. Βοηθός σκηνογράφου − ενδυματολόγου: Μαριάνθη Ράδου. Παίζουν: Έλενα Τοπαλίδου, Στάθης Σταμουλακάτος, Ράνια Σχίζα, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Θάνος Αλεξίου, Κώστας Φυτίλης, Παναγιώτα Παπαδημητρίου. Καλλιτεχνική διεύθυνση: Τζένη Κόλλια. Διεύθυνση παραγωγής: Αλέξανδρος Καζάκος. Οργάνωση παραγωγής: Ελένη Σταυροπούλου. Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου. Graphic Design-Trailer: Γιώργος Γούσης. Sound Design: Ανδρέας Μιχόπουλος. Video-Projection: Αποστόλης Κουτσιανικούλης. Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble. Digital Marketing: Minor 6 media. Ταμίας θεάτρου: Νικολέττα Κόλλια . Υπεύθυνη θεάτρου: Κατερίνα Κόλλια. Παραγωγή: Midnight Sun Productions
