Κάποτε η Κυριακή ήταν συνώνυμη της παύσης. Αργά πρωινά, άδειοι δρόμοι, μια σιωπηλή συμφωνία ότι οι υποχρεώσεις μπορούν να περιμένουν. Σήμερα, όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι τη βιώνουν διαφορετικά: ως μια «ήσυχη Δευτέρα». Ένα προκαταρκτικό άνοιγμα του laptop, με στόχο να μειωθεί το άγχος της επόμενης μέρας.
Το φαινόμενο συνδέεται άμεσα με τα λεγόμενα Sunday scaries — εκείνο το γνώριμο σφίξιμο που εμφανίζεται όσο πλησιάζει το τέλος του Σαββατοκύριακου. Αντί για χαλάρωση, πολλοί επιλέγουν να απαντήσουν emails, να οργανώσουν εκκρεμότητες ή να «προχωρήσουν λίγο τη δουλειά», πιστεύοντας ότι έτσι θα ξεκινήσουν τη Δευτέρα πιο ήρεμοι και προετοιμασμένοι.
Η πραγματικότητα της σύγχρονης εργασίας εξηγεί εν μέρει αυτή την τάση. Οι εργάσιμες μέρες είναι κατακερματισμένες από συσκέψεις, ειδοποιήσεις και συνεχή ψηφιακή παρουσία. Η Κυριακή, αντιθέτως, προσφέρει κάτι σπάνιο: ησυχία και συγκέντρωση. Για κάποιους, αυτό μοιάζει με πολυτέλεια παραγωγικότητας.
Ωστόσο, το τίμημα είναι υψηλό. Όταν η Κυριακή χάνει τον ρόλο της ως ημέρα αποφόρτισης, η κόπωση συσσωρεύεται. Η προσωρινή ανακούφιση της «προετοιμασμένης Δευτέρας» συχνά μετατρέπεται σε έναν φαύλο κύκλο διαρκούς εργασίας, όπου ο ελεύθερος χρόνος μοιάζει ένοχος και η ξεκούραση αναβάλλεται επ’ αόριστον. Η γραμμή ανάμεσα στην επιλογή και την υποχρέωση θολώνει επικίνδυνα.
Ίσως το ερώτημα δεν είναι αν η Κυριακή μπορεί να γίνει πιο παραγωγική, αλλά αν της το επιτρέπουμε εις βάρος της ψυχικής μας υγείας. Σε μια εποχή που η δουλειά εισβάλλει σε κάθε στιγμή, η πραγματική πράξη αυτοφροντίδας μπορεί να είναι απλή και ριζοσπαστική: Nα αφήσουμε την Κυριακή να παραμείνει Κυριακή.
