Το πένθος της απώλειας ενός κατοικίδιου ζώου μπορεί να είναι εξίσου επώδυνο και παρατεταμένο με εκείνο της απώλειας ενός κοντινού συγγενή μας, όπως δείχνει μια νέα έρευνα, που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση PLOS One. Μπορεί, για την ακρίβεια, να οδηγήσει ακόμα και στη λεγόμενη διαταραχή παρατεταμένου πένθους, όπως ονομάζεται μια κατάσταση ψυχικής υγείας που ξεκινάει από τον θάνατο ενός αγαπημένου μας.
Η συγκεκριμένη διαταραχή χαρακτηρίζεται από πολύμηνη, έως και πολυετή διάρκεια και συναισθήματα όπως έντονη νοσταλγία και απόγνωση, δυσκολίες στην κοινωνικοποίηση και την εκτέλεση καθημερινών καθηκόντων και αίσθηση ότι έχει πεθάνει ένα κομμάτι του εαυτού μας.
Η διαταραχή παρατεταμένου πένθους χαρακτηρίζεται από πολύμηνη, έως και πολυετή διάρκεια και συναισθήματα όπως έντονη νοσταλγία και απόγνωση, δυσκολίες στην κοινωνικοποίηση και την εκτέλεση καθημερινών καθηκόντων και αίσθηση ότι έχει πεθάνει ένα κομμάτι του εαυτού μας.
Μέχρι στιγμής η διάγνωση γίνεται μόνο σε όσους έχουν χάσει αγαπημένους ανθρώπους, αλλά οι ερευνητές της νέας μελέτης προτείνουν να παραταθεί και σε εκείνους που πενθούν ένα κατοικίδιο.
Τα νέα στοιχεία προέκυψαν κατόπιν δημοσκόπησης σε 975 ενήλικες στη Βρετανία. Όπως διαπιστώθηκε, το 7,5% όσων πενθούν κάποιο κατοικίδιο ζώο πληροί τα διαγνωστικά κριτήρια της διαταραχής παρατεταμένου πένθους, ποσοστό κοντινό με εκείνον που έχει χάσει κοντινό φίλο. Το αντίστοιχο ποσοστό για τον θάνατο παππούδων ανέρχεται στο 8,3%, για τον θάνατο αδερφών στο 8,9% ενώ ακόμα και για τον θάνατο συντρόφου δεν έχει μεγάλη απόσταση καθώς εκτιμάται στο 9,1%.
Το 7,5% όσων πενθούν κάποιο κατοικίδιο ζώο πληροί τα διαγνωστικά κριτήρια της διαταραχής παρατεταμένου πένθους, ποσοστό κοντινό με εκείνον που έχει χάσει κοντινό φίλο. Το αντίστοιχο ποσοστό για τον θάνατο παππούδων ανέρχεται στο 8,3%, για τον θάνατο αδερφών στο 8,9% ενώ ακόμα και για τον θάνατο συντρόφου δεν έχει μεγάλη απόσταση καθώς εκτιμάται στο 9,1%.
Μόνο σε εκείνους που πενθούν γονείς ή παιδιά είναι σημαντικά υψηλότερο, καθώς ανέρχεται στο 11,3% και το 21,3% αντίστοιχα.
Μάλιστα το ένα πέμπτο των ανθρώπων που έχουν χάσει και κοντινούς ανθρώπους και κατοικίδια αναφέρει πως η εμπειρία ήταν χειρότερη στη δεύτερη περίπτωση, καθώς το πένθος μπορεί να συνοδεύεται από συναισθήματα όπως ντροπή, αμηχανία και απομόνωση, αφού αισθάνονται ότι δεν έχουν το «δικαίωμα» να εκφράσουν την οδύνη τους για την απώλεια ενός ζώου.
Τα κατοικίδια ζώα λογίζονται πλέον ως η νέα οικογένεια. Πολύ συχνά, όμως, μετά την απώλεια ενός κατοικιδίου, θα ακούσουμε κάποιους από τους γύρω μας να λένε πως θα το ξεπεράσουμε, αν υιοθετήσουμε το συντομότερο δυνατό ένα άλλο ζωάκι. Αυτό, βέβαια, είναι το καλό σενάριο, γιατί ανάμεσα σε τέτοια σχόλια ενδέχεται να ακούσουμε και φράσεις όπως «κλαις πάρα πολύ» και «πώς κάνεις έτσι». Τότε θεωρούμε ευλόγως ότι ο συνομιλητής μας προσπαθεί να μας αποστερήσει τα συναισθήματά μας ή έστω να μειώσει την αξία τους. Όμως η απώλεια είναι απώλεια και πίσω από τέτοιες συμπεριφορές κρύβεται μια μεγάλη παρεξήγηση: μια σχέση ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και ένα ζώο μπορεί να είναι εξίσου σημαντική με τη σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.
